Αικατερίνη Παρ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Αικατερίνη Παρ
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Katherine Parr (Αγγλικά)
Γέννηση1512[1] ή Αύγουστος 1512[2][3]
Κένταλ
Θάνατος5  Σεπτεμβρίου 1548[4][5] ή 5  Σεπτεμβρίου 1548[6][7][8]
Sudeley Castle
Αιτία θανάτουεπιπλοκή κατά τον τοκετό
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Τόπος ταφήςSudeley Castle
Χώρα πολιτογράφησηςΒασίλειο της Αγγλίας
ΘρησκείαΑγγλικανική Εκκλησία
μη ασκούμενος Καθολικός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΑγγλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΑγγλικά[2]
Ισπανικά
Ιταλικά
Γαλλικά
λατινική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
Κυρία επί των τιμών[9]
σύζυγος ηγεμόνα
Αξιοσημείωτο έργοPsalms or Prayers
Prayers or Meditations
Οικογένεια
ΣύζυγοςSir Edward Burgh (1529–1533)[10]
Τζων Νέβιλ, 3ος βαρόνος του Λάτιμερ (1534–1543)[10][11]
Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας (1543–1547)[10][11]
Thomas Seymour, 1st Baron Seymour of Sudeley (1547–1548)[10][11]
ΤέκναMary Seymour[12]
ΓονείςSir Thomas Parr[12][11] και Maud Green, Lady Parr[12][11]
ΑδέλφιαAnne Herbert, Countess of Pembroke (νεότερη αδελφή)[11]
William Parr, 1st Marquess of Northampton (νεότερος αδερφός)[11]
ΣυγγενείςΜαρία Α΄ της Αγγλίας (θετή κόρη), Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας (θετή κόρη), Εδουάρδος ΣΤ΄ της Αγγλίας (θετός υιός), Τζων Νέβιλ, 4ος βαρόνος του Λάτιμερ (θετός υιός) και Margaret Neville (θετή κόρη)
Οικογένειαοίκος του Νέβιλ
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαConsort of England (1543–1547)
Consort of Ireland
Υπογραφή
Θυρεός
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Κάθριν Παρ (αγγλικά: Catherine Parr, 1512 - 7 Σεπτεμβρίου 1548), επίσης γνωστή ως Αικατερίνη Παρ, ήταν η έκτη και τελευταία σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας.

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αικατερίνη γεννήθηκε το 1512, πιθανότατα τον Αύγουστο[13]. Η αρχική της εκπαίδευση έμοιαζε με όλων των πλούσιων γυναικών, αλλά ανέπτυξε ένα πάθος για τη μάθηση, το οποίο θα συνεχιζόταν καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής της. Μιλούσε άπταιστα τα ιταλικά, τα γαλλικά και τα λατινικά, και άρχισε να μαθαίνει ισπανικά αφού έγινε βασίλισσα.[14] Υπάρχει μια ιστορία στην οποία η νεαρή Αικατερίνη δεν μπορούσε να ανεχτεί το ράψιμο και συχνά έλεγε στη μητέρα της: "τα χέρια μου έχουν φτιαχτεί για να αγγίζουν στέμματα και σκήπτρα, όχι για κλωστές και βελόνες". Σύμφωνα με την Λίντα Πόρτερ, αυτή η ιστορία είναι σχεδόν σίγουρα απόκρυφη.[15]Παντρεύτηκε δύο φορές, πρώτα τον Σερ Έντουαρντ Μπόρω και μετά τον Τζον Νέβιλ, Βαρόνο Λάτιμερ.

Βασίλισσα της Αγγλίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τον θάνατο και των δύο πρώτων συζύγων της, η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Ερρίκο Η΄ της Αγγλίας στις 12 Ιουλίου 1543. Όταν έγινε βασίλισσα, η Αικατερίνη έκανε την πρώην προγονή της και κόρη του δεύτερου άντρα της, την Μάργκαρετ Νέβιλ, κυρία επί των τιμών.[16] Η Αικατερίνη ήταν εν μέρει υπεύθυνη για το συμβιβασμό του Ερρίκου με τις κόρες του από τους δύο πρώτους γάμους του και ανέπτυξε επίσης μια καλή σχέση με τον γιο του Ερρίκου, Εδουάρδου ΣΤ΄. Θεωρείται ότι οι πράξεις της ως αντιβασίλισσα, μαζί με τη δύναμη του χαρακτήρα και την αξιοσημείωτη αξιοπρέπειά της και αργότερα τις θρησκευτικές πεποιθήσεις της, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την προγονή της Ελισάβετ[17].

Το 1546, ο Στήβεν Γκάρντινερ, Επίσκοπος του Ουίντσεστερ, και ο Λόρδος Ράιεθσλυ προσπάθησαν να στρέψουν τον Ερρίκο εναντίον της. Εντούτοις, η Αικατερίνη κατάφερε να συμφιλιωθεί με τον Βασιλιά. Την επόμενη μέρα ένας ένοπλος φρουρός που αγνοούσε τη συμφιλίωση προσπάθησε να την συλλάβει ενώ περπατούσε με τον Βασιλιά[18].

Μετέπειτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το θάνατο του Ερρίκου, η Αικατερίνη και ο Τόμας Σύμουρ, θείος του Εδουάρδου ΣΤ΄, παντρεύτηκαν μυστικά. Ο Εδουάρδος ΣΤ΄ και το συμβούλιο δεν ενημερώθηκαν για την ένωση για αρκετούς μήνες. Όταν η ένωσή τους έγινε γνωστή, προκάλεσε ένα μικρό σκάνδαλο. Ο Βασιλιάς και η αδερφή του, Μαρία, ήταν πολύ απογοητευμένοι από την ένωση. Η Μαρία μάλιστα έφτασε στο σημείο να ζητήσει από την αδερφή της, Ελισάβετ, να μην έρθει ξανά σε επαφή με την Αικατερίνη.[19] Τον Νοέμβριο του 1547, η Αικατερίνη δημοσίευσε το δεύτερο βιβλίο της, "Lamentations of a Sinner". Το βιβλίο είχε μεγάλη επιτυχία. Στις αρχές του 1548, η Αικατερίνη είπε στη λαίδη Ελισάβετ και την ξαδέλφη της, Τζέην Γκρέυ, να μείνουν στο σπίτι της. Το σπίτι της βασίλισσας Αικατερίνης έγινε γνωστό ως ένας αξιοσέβαστος τόπος εκμάθησης για τις νέες γυναίκες.

Τον Μάρτιο του 1548, στην ηλικία των 35 ετών, η Αικατερίνη έμεινε έγκυος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Σύμουρ είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται για τη λαίδη Ελισάβετ. Δεν είναι σίγουρο τι συνέβη πραγματικά, όμως η Ελισάβετ αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι τον Μάιο του ίδιου έτος και δεν είδε ξανά την αγαπημένη της μητριά, αν και αλληλογραφούσαν. Η Ελισάβετ έγραψε αμέσως μια επιστολή στη Βασίλισσα και στον Σύμουρ. Το γράμμα έδειχνε ένα είδος τύψης.

Γέννηση της κόρης της και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αικατερίνη γέννησε μια κόρη, τη Μαίρυ Σύμουρ, που πήρε το όνομά της από την προγονή της Μαρία στις 30 Αυγούστου 1548. Η Αικατερίνη πέθανε οκτώ ημέρες αργότερα, στις 7 Σεπτεμβρίου 1548. Τάφηκε στο Παρεκκλήσι της Αγίας Μαρίας στο Κάστρο Σάντλεϋ στο Γκλώστερσιρ.

Ο Τόμας Σύμουρ αποκεφαλίστηκε για προδοσία στις 20 Μαρτίου 1549 και η μικρή Μαίρυ αναγκάστηκε να ζήσει με τη στενή φίλη της Αικατερίνης Φράνσες Μπράντον, Δούκισσα του Σάφφοκ. Η τελευταία καταγραφή της Μαίρυ Σύμουρ ήταν στα δεύτερα γενέθλιά της. Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι πέθανε όταν ήταν παιδί.[20]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: (Γερμανικά, Αγγλικά) Gemeinsame Normdatei. 104045108. Ανακτήθηκε στις 17  Οκτωβρίου 2015.
  2. 2,0 2,1 2,2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14523985d. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. 3,0 3,1 «A Historical Dictionary of British Women» Routledge. 17  Δεκεμβρίου 2003. ISBN-13 978-1-85743-228-2.
  4. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb14523985d. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  5. biography/Catherine-Parr.
  6. (Αγγλικά) Find A Grave. Ανακτήθηκε στις 29  Αυγούστου 2019.
  7. Leo van de Pas: (Αγγλικά) Genealogics. 2003. I00007040.
  8. www.britannica.com/biography/Catherine-Parr.
  9. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  10. 10,0 10,1 10,2 10,3 p10151.htm#i101504. Ανακτήθηκε στις 7  Αυγούστου 2020.
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 11,5 11,6 11,7 11,8 «Kindred Britain»
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 12,4 Darryl Roger Lundy: (Αγγλικά) The Peerage.
  13. James 2012.
  14. Starkey 2004, σελ. 690.
  15. Porter 2011, σελ. 37.
  16. James 2009, σελ. 61-73.
  17. Porter 2011, σελ. 348.
  18. Starkey 2002, σελ. 129.
  19. James 2009, σελ. 268-276.
  20. James 2009, σελ. 299-300.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Πολυμέσα σχετικά με το θέμα Catherine Parr στο Wikimedia Commons