Μάρκο Μπελλόκκιο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μάρκο Μπελλόκκιο
Marco Bellocchio Siena.JPG
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Marco Bellocchio (Ιταλικά)
Γέννηση9  Νοεμβρίου 1939[1][2][3][4][5]
Bobbio
Χώρα πολιτογράφησηςΙταλία[6]
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΙταλικά
ΣπουδέςΠειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασκηνοθέτης κινηματογραφικών έργων
σεναριογράφος
πολιτικός
μοντέρ
ηθοποιός
ηθοποιός ταινιών
παραγωγός ταινιών[7]
κινηματογραφιστής[8]
Περίοδος ακμής2019[9]
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαItalian Radicals
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΒραβεύσειςΙταλικό Τάγμα της Αξίας για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες
ANONIMUL International Independent Film Festival
FIPRESCI Prize
Chicago International Film Festival Awards
David di Donatello for Best Director
David di Donatello Award for Lifetime Achievement
Flaiano Prize
d:Q16156319
Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερου Σκηνοθέτη
Kerala Film Critics Association Awards
Marrakech International Film Festival Awards
Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας
Golden Lion for Lifetime Achievements
European Film Academy Critics Award (2003)[10]
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Μάρκο Μπελλόκκιο (Marco Bellocchio, γενν. 9 Νοεμβρίου 1939) είναι Ιταλός σκηνοθέτης, ηθοποιός και σεναριογράφος του κινηματογράφου.

Ζωή και έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπελλόκκιο γεννήθηκε στην κωμόπολη Μπόμπιο, κοντά στην Πλακεντία, και οι γονείς του, δικηγόρος και δασκάλα, του έδωσαν αυστηρή Ρωμαιοκαθολική ανατροφή.[11] Ξεκίνησε να σπουδάζει φιλοσοφία στο Μιλάνο, αλλά αποφάσισε να εγγραφεί σε σχολή κινηματογράφου, γυρίζοντας την πρώτη του ταινία, το Οι γροθιές στην τσέπη (I pugni in tasca) το 1965, με χρηματοδότηση από την οικογένειά του. Η ταινία αυτή κέρδισε το «Αργυρό Ιστίο» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο.

Στις ταινίες του Μπελλόκκιο περιλαμβάνονται οι Η Κίνα είναι κοντά (La Cina è vicina, 1967), Βιασμός στην πρώτη σελίδα (Sbatti il mostro in prima pagina, 1972, με τον Τζιάν Μαρία Βολοντέ), Nel Nome del Padre (μια σάτιρα ενός ρωμαιοκαθολικού σχολείου, που παρουσιάζει συγγένεια με το Επαναστατημένη γενιά) (1972), Βία και μοιχεία (1976), Πήδημα στο κενό (1980), Ερρίκος Δ΄ (1984), Ο Διάβολος στο κορμί της (1986) και Το χαμόγελο της μητέρας μου (2002). Η τελευταία ταινία αφηγείται την ιστορία ενός καλλιτέχνη που έχει γίνει μαρξιστής και άθεος, και μαθαίνει ξαφνικά ότι το Βατικανό έχει προτείνει να ανακηρυχθεί η μητέρα του Αγία.

Το 1991 ο σκηνοθέτης κέρδισε την «Αργυρή Άρκτο» στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για την ταινία του Η καταδίκη.[12]

Το 1995 ο Μπελλόκκιο σκηνοθέτησε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και την απαγωγή του Άλντο Μόρο, με τίτλο Σπασμένα όνειρα. Το 2003 σκηνοθέτησε μια ταινία με ηθοποιούς με το ίδιο θέμα, το Καλημέρα, νύχτα. Το 1999 τιμήθηκε με βραβείο για τη συνολική συνεισφορά του στον κινηματογράφο στο 21ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.[13]

Το 2009 ο σκηνοθέτης συμμετέσχε στο κύριο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών με το έργο Κρυφή ερωμένη (Vincere), χωρίς επιτυχία. Δύο χρόνια αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2011, κέρδισε έναν Χρυσό Λέοντα για τη συνολική προσφορά του στο 68ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας.[14] Η ταινία του Η Ωραία Κοιμωμένη (Bella Addormentata, 2012), που βασίζεται στην πραγματική ιστορία της Ελουάνα Ενγκλάρο, συμμετέσχε στο διαγωνιστικό τμήμα του επόμενου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.[15] Μετά την πρεμιέρα της ταινίας στο φεστιβάλ, στις 6 Σεπτεμβρίου 2012, ο Μπελλόκκιο καταδίκασε την ανάμιξη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην πολιτική. Μετά την απόφαση της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας να αποσύρει τη συμμετοχή της ταινίας, ο σκηνοθέτης εξέφρασε έντονες επικρίσεις κατά του προέδρου της επιτροπής Μάικλ Μαν.[16]

Πολιτική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μάρκο Μπελλόκκιο έβαλε τη σφραγίδα του στον ριζοσπαστικό πολιτικό ιταλικό κινηματογράφο ήδη από τη δεκαετία του 1960, ενώ υπήρξε και φίλος του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Το 1968 εντάχθηκε στη νεοϊδρυθείσα «`Ενωση Ιταλών Κομμουνιστών (μαρξιστών-λενινιστών)», μαοϊστικής αποκλίσεως. Αλλά σε μία συνέντευξή του το 2002 σχολίασε: «Μπορώ να μιλήσω για τις προσωπικές μου ιδέες, αλλά ο μαρξισμός μικρή σχέση έχει με αυτές σήμερα. Σήμερα πολιτική σημαίνει διοίκηση (μάνατζμεντ). Κανένα κόμμα δεν προτείνει πια μια ριζική αλλαγή του οτιδήποτε, και η ριζική αλλαγή δεν είναι πια πολύ ενδιαφέρουσα και για μένα ως καλλιτέχνη.»[17] Ο Μπελλόκκιο εξακολουθεί πάντως να είναι δηλωμένος άθεος.[18] Υπήρξε υποψήφιος για το Κοινοβούλιο της Ιταλίας το 2006 με τον συνασπισμό «Ρόδο στη Γροθιά».


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 (Αγγλικά) Internet Movie Database. nm0069166. Ανακτήθηκε στις 13  Αυγούστου 2015.
  2. 2,0 2,1 (Αγγλικά) SNAC. w6c2675b. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 Itaú Cultural: (Πορτογαλικά) Enciclopédia Itaú Cultural. Itaú Cultural. Σάο Πάολο. pessoa454906/marco-bellocchio. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017. ISBN-13 978-85-7979-060-7.
  4. 4,0 4,1 (Γερμανικά) Munzinger-Archiv. 00000020711. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. 5,0 5,1 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. bellocchio-marco. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  6. (Αγγλικά) Museum of Modern Art online collection. 46115. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
  7. Ανακτήθηκε στις 20  Ιουνίου 2019.
  8. 202475. Ανακτήθηκε στις 4  Δεκεμβρίου 2019.
  9. Ανακτήθηκε στις 27  Μαΐου 2020.
  10. www.europeanfilmacademy.org/European-Film-Awards-Winners-2003.70.0.html. Ανακτήθηκε στις 22  Δεκεμβρίου 2019.
  11. The Independent Review, Νοέμβριος 2002, σσ. 14, 15
  12. «Berlinale: 1991 Prize Winners». berlinale.de. Ανακτήθηκε στις 22 Μαρτίου 2011. 
  13. «21st Moscow International Film Festival (1999)». MIFF. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 23 Μαρτίου 2013. 
  14. «Cannes Film Festival to honour jailed Iranian directors». BBC News. 11 Μαΐου 2011. Ανακτήθηκε στις 11 Μαΐου 2011. 
  15. «Venezia 69». labiennale. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 28 Ιουλίου 2012. Ανακτήθηκε στις 26 Ιουλίου 2012. 
  16. «Anger Bellocchio on Venice jury». 
  17. Συνέντευξη του Μπελλόκκιο στον δημοσιογράφο Ρότζερ Κλαρκ, The Independent Review, 15 Νοεμβρίου 2002
  18. «Interview to Studiocinema». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Μαρτίου 2012. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]