Καπέλα Σιστίνα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Καπέλα Σιξτίνα)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
  • Καππέλλα Σιστίνα
  • Cappella Sistina  (γλώσσα;)
Sistina-interno.jpg
Η Καππέλλα Σιστίνα, όπως φαίνεται από την πλευρά της Αγίας Τράπεζας.
Καπέλα Σιστίνα βρίσκεται στο τόπο Βατικανό
Καπέλα Σιστίνα
Τοποθεσία σε χάρτη του Βατικανού
Βασικές πληροφορίες
ΤοποθεσίαΒατικανό
Γεωγραφικές συντεταγμένες41°54′11″N 012°27′16″E / 41.90306°N 12.45444°E / 41.90306; 12.45444Συντεταγμένες: 41°54′11″N 012°27′16″E / 41.90306°N 12.45444°E / 41.90306; 12.45444
ΥπαγωγήΡωμαιοκαθολικισμός
ΠεριφέρειαΕπισκοπή Ρώμης
ΧώραΒατικανό
Έτος αφιέρωσης15 Αυγούστου 1483
Εκκλησιαστικό ή οργανωτικό καταστατικόΠαπικό ορατόριο
ΗγεσίαΦραγκίσκος
Ιστοσελίδαmv.vatican.va
Αρχιτεκτονική περιγραφή
Αρχιτέκτονας/ΑρχιτέκτονεςΜπάτσο Ποντέλλι, Τζοβάννι ντε Ντόλτσι[1]
Αρχιτεκτονικός τύποςΕκκλησία
Έναρξη ανέγερσης1473[1]
Αποπεράτωση1481[1]
Λεπτομέρειες
Μήκος409 μ.
Πλάτος (κυρίως ναός)134 μ.
Ύψος (μέγιστο)207 μ.
Επίσημη ονομασία: Πόλη του Βατικανού
ΤύποςΠολιτισμικό
Κριτήριαi, ii, iv, vi
Καταγραφή1984[2]
Αριθμός αναφοράς286
Χώρα ΜέλοςFlag of the Vatican City.svg Αγία Έδρα
ΠεριοχήΕυρώπη και Βόρεια Αμερική

Η Καπέλα Σιστίνα ή Παρεκκλήσιο του Σίξτου (ιταλ.: Cappella Sistina, λατιν. Sacellum Sixtinum) είναι παρεκκλήσιο του Αποστολικού Παλατιού, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού. To αρχικό Μεγάλο Παρεκκλήσιο ανακαινίστηκε το 1477-1480 από τον Πάπα Σίξτο Δ΄ (ιταλ. Sisto IV, λατιν. Sixtus IV), στον οποίο οφείλει και το όνομά του. Από τότε η Καπέλα Σιστίνα έγινε χώρος για θρησκευτικές και διοικητικές δραστηριότητες. Στην εποχή μας είναι το μέρος σύσκεψης (κονκλάβιου) του συλλόγου των καρδιναλίων για την εκλογή του νέου πάπα. Η φήμη τού παρεκκλησίου οφείλεται στις νωπογραφίες που κοσμούν το εσωτερικό του, πρωτίστως του Μιχαήλ Αγγέλου, ο οποίος φιλοτέχνησε την οροφή του (1508-1512) και τον τοίχο του ιερού (1534-1541).

Κατά την αρχιερατεία του Σίξτου Δ΄ μία ομάδα από ζωγράφους της Αναγέννησης, όπως ο Σάντρο Μποτιτσέλι, ο Περουτζίνο, ο Πιντουρίκκιο, ο Ντομένικο Γκιρλαντάγιο και ο Κόζιμο Ροσέλι, δημιούργησε μία σειρά από νωπογραφίες που παριστούν τη Ζωή του Μωυσή και τη Ζωή του Χριστού. Πάνω από αυτή τη ζώνη τοιχογραφιών υπάρχουν πορτραίτα παπών και κάτω της, σε οπτική απάτη (tromple-l'oeil), ταπισερί. Οι τοιχογραφίες τελείωσαν το 1482 και στις 15 Αυγούστου 1483 ο Σίξτος Δ΄ τέλεσε την πρώτη λειτουργία στο παρεκκλήσιό του για την εορτή της Ανάληψης (Κοίμησης) της Παναγίας. Στην τελετή το παρεκκλήσιο καθαγιάστηκε και αφιερώθηκε στην Παρθένο Μαρία.

Το διάστημα 1508-12, και υπό την προστασία του πάπα Ιουλίου Β΄, ο Μιχαήλ Άγγελος ζωγράφισε την οροφή τού παρεκκλησίου, ένα έργο που άλλαξε τη Δυτική τέχνη και θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο καλλιτέχνης επέστρεψε έπειτα από τη λεηλασία της Ρώμης και σε ένα διαφορετικό πια κλίμα ζωγράφισε, το διάστημα 1535-1541, την Τελική Κρίση για τους πάπες Κλήμη Ζ΄ και Πάυλο Γ΄. Η φήμη των ζωγραφικών αυτών έργων του Μιχαήλ Αγγέλου ελκύει πλήθος τουριστών στο παρεκκλήσιο, εδώ και 500 έτη που δημιουργήθηκαν.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχιτεκτονική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διακόσμηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νωπογραφίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο νότιος τοίχος διακοσμήθηκε με τις Ιστορίες του Μωυσή το διάστημα 1481-82. Αρχίζοντας από τον βωμό, η σειρά τους είναι:

  • Ο Μωυσής εγκαταλείπει την Αίγυπτο, έργο του Πιέτρο Περουτζίνο και των βοηθών του.
  • Οι Δίκες του Μωυσή, του Σάντρο Μποτιτσέλι και του εργαστηρίου του.
  • Η Διάβαση της Ερυθράς θάλασσας, του Κόζιμο Ροσέλι.
  • Η Κατάβαση από το όρος Σινά, του Ροσέλι ή του μαθητή του Πιέρο ντι Κόζιμο.
  • Η Τιμωρία των εξεγερμένων, του Μποτιτσέλι.
  • Η Διαθήκη και το τέλος του Μωυσή, του Λούκα Σινορέλι ή του Μπαρτολομέο ντελα Γκάτα.

Ο βόρειος τοίχος έχει τις Ιστορίες του Ιησού των ετών 1481-82. Περιλαμβάνουν:

  • Η βάπτιση του Χριστού, του Πιέτρο Περουτζίνο και των μαθητών του.
  • Ο πειρασμός του Ιησού του Σάντρο Μποτιτσέλι.
  • Η Κλήση των Αποστόλων, του Ντομένικο Γκιρλαντάγιο.
  • Το επί του όρους κήρυγμα, αποδίδεται στον Ροσέλι.
  • Η Παράδοση των κλειδιών, του Περουτζίνο.
  • Το τελευταίο δείπνο, του Ροσέλι.

Ο ανατολικός τοίχος περιέχει τα ζωγραφικά έργα:

  • Η Ανάσταση του Χριστού, του Χέντρικ φαν ντεν Μπεκ (1572), επάνω σε προϋπάρχον έργο του Γκιρλαντάγιο.
  • Η Διαφωνία για το σώμα του Μωυσή, του Ματέο ντα Λέτσε (1574), επάνω σε έργο του Λούκα Σινιορέλι.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Ekelund, Hébert & Tollison 2006, σελ. 313
  2. Vatican City, Whc.unesco.org, http://whc.unesco.org/en/list/286, ανακτήθηκε στις 9 Αυγούστου 2011 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ekelund, Robert B.; Hébert, Robert F.; Tollison, Robert D. (2006), The Marketplace of Christianity, Cambridge: MIT Press, ISBN 0-262-05082-X 

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]





Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Sistine Chapel της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).