Κάρλος το Τσακάλι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ίλιτς Ραμίρεζ Σάντσες
Γέννηση 12 Οκτωβρίου 1949 (68 ετών) Καράκας
Εθνικότητα Flag of Venezuela.svg Βενεζουέλα
Ιδιότητα Τρομόκρατης
Ψευδώνυμο Κάρλος το Τσακάλι
Συμμορία Οργάνωση Ένοπλου Αγώνα
Συνεργός Μπρούνο Μπρεγκέ, Μαγκνταλένα Κοπ
Εγκληματική δραστηριότητα Ανθρωποκτονίες, Απαγωγές, Βομβιστικές επιθέσεις
Κατηγορία Ανθρωποκτονίες
Καταδίκη Τρεις φόρες ισόβια
Ποινή 75 χρόνια
Εγκλεισμός Από το 1994
Σύζυγος Μαγκνταλένα Κοπ (1985), Ιζαμπέλ Κουτάν-Περ (2001)
Παιδιά Έλμπα Ρόζα
δεδομένα



Ο Ίλιτς Ραμίρεζ Σαντσες(αγγλικά: Ilich Ramírez Sánchez) (γενν. 12 Οκτωβρίου 1949), επίσης γνωστός ως Κάρλος το Τσακάλι είναι ένας τρομοκράτης από την Βενεζουέλα που εκτιει ποινή ισόβιας κάθειρξης στη Γαλλία για τις δολοφονίες δύο γάλλων πρακτόρων και ενός συνδέσμου του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης(PFLP) που έγιναν το 1975.[1]

Το ψευδώνυμο του Σάντσες για μεν το όνομα "Κάρλος" το πήρε από τον παλαιστίνιο εκπαιδευτή του Μπασάμ Αμπού Σαρίφ, ο οποίος τον όνομασε έτσι εξαιτίας της λατινοαμερικανικής καταγωγής του Σάντσες, και για "Το Τσακάλι" από έναν δημοσιογράφο της βρετανικής εφημερίδας The Guardian. Όταν είχε βρεθεί η γιάφκα του Κάρλος στο Λονδίνο, ο δημοσιογράφος βρήκε στην βιβλιοθήκη του την νουβέλα του Φρέντερικ Φορσάιθ "Η μέρα του Τσακαλιού", με αποτελέσμα τα μέσα ενημέρωσης αλλά και οι αστυνομικές αρχές άρχισαν να αποκαλούν τον Σάντσες ως Κάρλος το Τσακάλι.[2]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιλιτς Ραμίρεζ Σάντσες γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του, δικηγόρος στο επάγγελμα και ένθερμος μαρξιστής, επέμενε το αγόρι να μην πάρει χριστιανικό όνομα και το ονομάσει Ίλιτς, προς τιμήν του Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν. Τα δυο μικρά του αδέρφια μάλιστα βαφτίστηκαν Λένιν και Βλαντιμίρ, αντίστοιχα, ολοκληρώνοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο, τον φόρο τιμής στον σοβιετικό ηγέτη.[2]

Οι μαρξιστικές πεποιθήσεις του πατέρα του ώθησαν τον Ίλιτς να προσχωρήσει στη νεολαία του κομμουνιστικού κόμματος της Βενεζουέλας ήδη από το 1959. Οι γονείς του ωστόσο να χώρισαν το 1966 και η μητέρα πήρε τα παιδιά μαζί της στο Λονδίνο. Εκεί ο Ίλιτς πήγε στο κολλέγιο Stafford House του Κένσιγκτον και έπειτα μπήκε στη Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου.

Το 1968 με την καθοδήγηση του πατέρα του πήγε στη Μόσχα και μπήκε στο Πανεπιστήμιο Πατρίς Λουμούμπα. Δύο χρόνια αργότερα ωστόσο, ο Ίλιτς αποβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο.[2]

Εξτρεμιστική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν το 1973 όταν ο Κάρλος θα ξεκινούσε τη διαβόητη τρομοκρατική του δράση, πάντα για λογαριασμό της PFLP: στο στόχαστρο τίθενται ισραηλινών συμφερόντων επιχειρήσεις και μεμονωμένα άτομα, αλλά και όποιοι φέρονται να έχουν σχέσεις με το κράτος του Ισραήλ. Ο ίδιος αναλαμβάνει την ευθύνη για βομβιστική επίθεση στην Τράπεζα Χαποαλίμ του Λονδίνου, αλλά και για παγιδεύσεις με εκρηκτικά σε οχήματα έξω από τρεις γαλλικές εφημερίδες, τις οποίες κατηγορούσε η PFLP για μονομέρεια στην κάλυψη θεμάτων που αφορούσαν στη δράση του Ισραήλ.[2]

Ήταν στη Βηρυτό που θα συμμετάσχει στον σχεδιασμό του πλέον διαβόητου τρομοκρατικού του χτυπήματος, την κατάληψη του στρατηγείου του ΟΠΕΚ (Οργανισμός Εξαγωγών Πετρελαιοπαραγωγών Χωρών) στη Βιέννη κατά τη διάρκεια συνεδρίου του οργανισμού στις 21 Δεκεμβρίου 1975, και οδηγεί την ομάδα του στη διάσκεψη των υπουργών του ΟΠΕΚ, πιάνοντας 60 ομήρους και σκοτώνοντας άλλους 3, με το φαινομενικό αίτημα του Κάρλος να είναι η μετάδοση ανακοινωθέντος για τον παλαιστινιακό αγώνα από τα αυστριακά ραδιόφωνα και τους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας, με συχνότητα ανά δύο ώρες.

Οι αυστριακές Αρχές συμμορφώνονται, για να αποφύγουν την εκτέλεση των ομήρων, ενώ την επόμενη μέρα παρέχουν στα μέλη της PFLP και τους ομήρους αεροπλάνο, με το οποίο και καταφεύγουν στο Αλγέρι: εκεί απελευθερώνουν τους ομήρους και δίνεται άσυλο στους περισσότερους τρομοκράτες.[2]

Ο Κάρλος, στη σκιά του χτυπήματος του 1975, αποφασίζει να εγκατασταθεί στο Άντεν, όπου συστήνει τη δική του τρομοκρατική συμμορία: την αποκαλεί Οργάνωση Ένοπλου Αγώνα και στρατολογεί Σύριους, Λιβανέζους και Γερμανούς ως μέλη. Ταυτόχρονα, δικτυώνεται με την ανατολικογερμανική Στάζι, με τη μυστική αστυνομία να του παρέχει καταφύγιο στο Ανατολικό Βερολίνο.

Τον Φεβρουάριο του 1981 χτυπά τα γραφεία του Radio Free Europe στο Μόναχο, με μια σειρά ακόμα από τυφλά χτυπήματα να αποδίδονται στην εγκληματική του οργάνωση. Και βέβαια όταν στις 16 Φεβρουαρίου 1982 θα συλληφθούν δύο μέλη του Ένοπλου Αγώνα στο Παρίσι, ο Μπρούνο Μπρεγκέ και η γυναίκα του Κάρλος, Μαγκνταλένα Κοπ, ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων θα συγκλόνιζε τη Γαλλία ως αντίποινα: βομβιστικό χτύπημα σε γαλλικό τρένο στις 19 Μαρτίου 1982 (5 νεκροί, 77 τραυματίες), παγιδευμένο αυτοκίνητο στην αραβική εφημερίδα του Παρισιού Al Watan Al Arabi στις 22 Απριλίου 1982 (1 νεκρός, 63 τραυματίες), βόμβα στον σταθμό της Μασσαλίας στις 31 Δεκεμβρίου 1983 (2 νεκροί, 33 τραυματίες) και χτύπημα σε γαλλικό τρένο την ίδια μέρα, που θα άφηνε 3 νεκρούς και 12 τραυματίες.

Ο Κάρλος αναλαμβάνει την ευθύνη για τα χτυπήματα, την ίδια στιγμή που εργοδότες του είναι πλέον, πέρα από τη Στάζι, η σοβιετική KGB, η ρουμανική Υπηρεσία Πληροφοριών, αλλά και κυβερνήσεις ισλαμικών κρατών, με τον ίδιο να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε αυτονομιστικά κινήματα και οργανώσεις του πλανήτη, ακόμα και στην PFLP που τον είχε εκδιώξει.[2]

Συλληψη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. βιογραφία του Κάρλος του Τσακαλιού στο historyofwar.org (αγγλικά) ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Κάρλος το Τσακάλι στο bbc.com (αγγλικά) ανακτήθηκε στις 6 Ιουλίου 2018
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Carlos the Jackal της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).