Ελάσα Λασιθίου
Συντεταγμένες: 35°16′23″N 26°20′23″E / 35.27306°N 26.33972°E
 Η Ελάσα από δορυφόρο. | |
| Γεωγραφία | |
|---|---|
| Αρχιπέλαγος | Αιγαίο Πέλαγος |
| Έκταση | 1,746 km² |
| Υψηλότερη κορυφή | 79 |
| Χώρα | |
| Περιφέρεια | Κρήτης |
| Περιφερειακή Ενότητα | Λασιθίου |
| Δήμος | Σητείας |
| Κοινότητα | Παλαικάστρου |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Η Ελάσα ή Έλασσα ή Μορένα είναι νησίδα του Βόρειου Κρητικού Πελάγους[1] που βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Κρήτης, σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το ακρωτήριο Σίδερο,[2] απέναντι από το φοινικόδασος του Βάι όπου απέχει 3,5 ν.μ.. Είναι βραχώδες και ακατοίκητο νησί με έκταση 1,746 τ.χλμ.,[1] το υψηλότερο της σημείο είναι 75 μέτρα[3]. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παλαικάστρου του δήμου Σητείας και της τέως Επαρχίας Σητείας. Την εποχή της πειρατείας στο Αιγαίο αποτελούσε ορμητήριο πειρατών ενώ παλιότερα την ονόμαζαν Μορένο και Λάσση.[2] Ταυτίζεται με την αρχαία Ονυσία ή Ονύχιον.[4]
Η Ελάσα όπως και οι γειτονικές Διονυσάδες γεωλογικά αποτελείται από ασβεστόλιθους ή δολομίτες του ανώτερου Κρητιδικού και ασβεστόλιθους του Περμίου. Η Ελάσα μαζί με τις Διονυσάδες και την απέναντι ακτή της Κρήτης όπου βρίσκεται το φοινικόδασος του Βάι είναι προστατευόμενη περιοχή από τη συνθήκη της Βαρκελώνης, ευρωπαϊκό Δίκτυο φύση (Natura) 2000 (τόπος κοινοτικού ενδιαφέροντος GR4320006 “Βορειοανατολικό άκρο Κρήτης: Διονυσάδες, Ελάσα και Χερσόνησος Σίδερο – Άκρα Μαυροβούνι – Βάι – Άκρα Πλάκα και Θαλάσσια Ζώνη”, Ζώνη Ειδικής Προστασίας GR4320009 “Βορειοανατολικό Άκρο Κρήτης” η οποία έχει χαρακτηριστεί κατ’ εφαρμογή της οδηγίας για την πτερωτή πανίδα 79/409/ΕΟΚ ). Στην προστατευόμενη περιοχή υπάρχουν πολλά είδη σπάνιων φυτών και ζώων όπως η φώκια μονάχους μονάχους και ο μαυροπετρίτης[5].
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- 1 2 Νέζης, Νίκος (2010). Τα ελληνικά βουνά - Γεωγραφική εγκυκλοπαίδεια. Αθήνα: Ε.Ο.Ο.Α. & Κληροδότημα «Αθ. Λευκαδίτη». σελ. 208. ISBN 978-960-86676-5-5.
- 1 2 Εγκυκλοπαίδεια Νέα Δομή. 9. Αθήνα: Τεγόπουλος - Μανιατέας. 1996. σελ. 11.
- ↑ «Topoguide». www.topoguide.gr. Ανακτήθηκε στις 24 Απριλίου 2026.
- ↑ «Onysia (Crete) 1 Elasa - Ονύχιον». topostext.org. Ανακτήθηκε στις 5 Ιουνίου 2026.
- ↑ Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, Φιλότης - τράπεζα στοιχείων για την Ελληνική φύση Βορειανατολικό άκρο της Κρήτης Διονυσάδες, Ελάσα και Χερσόνησος Σίδερο Αρχειοθετήθηκε 2011-07-21 στο Wayback Machine.