Μάχη της Γαλλίας (1940)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μάχη της Γαλλίας
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
1940FaguoLiuYue.png
Εισβολή και κατάληψη της Γαλλίας (1940)
Χρονολογία 10 Μαΐου 1940-25 Ιουνίου 1940 (1 μήνα και 15 ημέρες)
Τόπος Γαλλία, Κάτω Χώρες
Έκβαση

Αποφασιστική Γερμανική νίκη που οδήγησε σε:

Γαλλική νίκη ενάντια της Ιταλικής εισβολής.
Εμπλεκόμενες πλευρές
Ηγετικά πρόσωπα
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Γουόλτερ φον Μπράουχιτς
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Τζερντ φον Ρούντστεντ
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Φεντορ φον Μποκ
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Βίλχελμ φον Λέεμπ
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Άλμπερτ Κέσσελρινγκ
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Χιούγκο Σπέρρλε
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Ουμπέρτο ντι Σαβοΐα
Flag of France.svg Μωρίς Γκαμελέν (μέχρι τις 17 Μαΐου)
Flag of France.svg Αλφόνς Ζορζ (μέχρι τις 17 Μαΐου)
Flag of France.svg Μαξίμ Βεϋγκάν (από τις 17 Μαΐου)
Flag of Belgium.svg Λεοπόλδος Γ'
Flag of the United Kingdom.svg Λόρδος Γκορτ
Χένρι Γουίνκελμαν
Δυνάμεις

Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Β' Σώμα Στρατού
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Δέκατη όγδοη Στρατιά
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Έκτη Στρατιά
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Α' Σώμα Στρατού
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Τέταρτη Στρατιά
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Δωδέκατη Στρατιά
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Δέκατη έκτη Στρατιά
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Γ' Σώμα Στρατού
Flag of the NSDAP (1920–1945).svgΠρώτη Στρατιά
Flag of the NSDAP (1920–1945).svg Έβδομη στρατιά

Από τις 10 Ιουνίου στις Άλπεις:
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Σώμα Στρατού Δύσης
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Πρώτη Στρατιά
Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Τέταρτη Στρατιά

Flag of France.svg 1ο Σώμα Στρατού
Flag of France.svg Έβδομη στρατιά
Flag of the United Kingdom.svg Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα
Flag of Belgium.svg Βελγικός Στρατός
Flag of France.svg Ένατη Στρατιά
Flag of France.svg Δεύτερη Στρατιά
Flag of France.svg 2ο Σώμα Στρατού
Flag of France.svg Τρίτη Στρατιά
Flag of France.svg Τέταρτη Στρατιά
Flag of France.svg Πέμπτη Στρατιά
Flag of France.svg 3ο Σώμα Στρατού
Flag of France.svg Όγδοη Στρατιά
Ολλανδικός Στρατός

Από τις 10 Ιουνίου στις Άλπεις:
Flag of France.svg Έκτη Στρατιά
Απολογισμός

Γερμανία: 157.621 συνολικές απώλειες (49.000 πέθαναν)
1.236 αεροπλάνα καταρρίφθηκαν
795 τάνκ καταστράφηκαν
Ιταλία: 6.029 απώλειες

Σύνολο: 163.650 απώλειες

360.000 πέθαναν ή εξαφανίστηκαν,
1.900.000 αιχμαλωτίστηκαν
2.233 αεροπλάνα καταρρίφθηκαν

Σύνολο: 2.260.000 απώλειες

Η μάχη της Γαλλίας, που αποτελεί ένα από τα κυριότερα γεγονότα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου στο δυτικό μέτωπο, έγινε από τις 10 Μαΐου ως τις 14 Ιουνίου του 1940, αλλά η πραγματική μάχη, ουσιαστικά είχε λήξει με νίκη των Γερμανών από τις 15 Μαΐου του 1940, μετά τη διάσπαση του γαλλικού αμυντικού συστήματος, κατά την οποία και δημιουργήθηκε θύλακας 160 χλμ. μεταξύ Ναμύρ και Σεντάν. Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν και εδώ, όπως και στην Πολωνία την τακτική του κεραυνοβόλου πολέμου (Blitzkrieg), με ταυτόχρονη επίθεση από τις μηχανοκίνητες μεραρχίες και σφοδρούς βομβαρδισμούς από τη γερμανική αεροπορία.

Τα αίτια της σύγκρουσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1919 οι Σύμμαχοι επέβαλαν στους νικημένους Γερμανούς την Συνθήκη των Βερσαλλιών, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία ήταν υποχρεωμένη να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις στους νικητές, να παραχωρήσει εδάφη που είχε κατακτήσει και να διαθέτει επαγγελματικό Στρατό αποτελούμενο εν συνόλω από 100.000 άνδρες, χωρίς την δυνατότητα χρήσης πυροβολικού, θωρακισμένων αρμάτων, κανονιών μεγάλου διαμετρήματος καθώς και βαρέων πολεμικών πλοίων και βομβαρδιστικών αεροσκαφών. Η οικονομική κατάσταση στη Γερμανία περιήλθε σε οικτρό τέλμα, με εκατομμύρια ανέργους και υψηλότατο πληθωρισμό, ενώ δημιουργήθηκαν αισθήματα πικρίας σε ολόκληρο το Γερμανικό έθνος, από τα οποία, αργότερα, προέκυψε η επιθυμία εκδίκησης των Συμμάχων. Επίσης, η πολιτική κατάσταση στη Γερμανία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, με συγκρούσεις μεταξύ όλων των παρατάξεων, οι οποίες αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν τόσο την οικονομική όσο και την πολιτική κρίση, που επήλθε από την εφαρμογή των όρων της Συνθήκης. Κατ' αυτό τον τρόπο η Γερμανία φαινόταν ότι θα υπέκυπτε στους δημαγωγούς, οι οποίοι δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους.

Σε όλη τη Γερμανική επικράτεια υπήρχαν εκείνη την εποχή πολλές εθνικιστικές οργανώσεις, κυρίως στο Βερολίνο και στο Μόναχο. Η ισχυρότερη από αυτές ήταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα στο Μόναχο. Αρχηγός του Κόμματος ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος σε άλλες συνθήκες θα ήταν ένας κοινός ζωγράφος (αποτυχημένος υποψήφιος της Σχολής Καλών Τεχνών της Βιέννης).Το 1914 κατατάχτηκε στον Γερμανικό Στρατό (τότε Ράιχσβερ, Reichswehr). Ο Χίτλερ είχε τον χαρακτήρα του Γερμανού, ο οποίος δεν παραδεχόταν την ήττα μόνο ως προϊόν άνανδρης παγίδας των Συμμάχων. Εκμεταλλεύτηκε τον ρεβανσισμό, που είχε αναπτυχθεί τότε στη Γερμανία, σε μεγάλο βαθμό, από τον καιρό του Α΄ παγκοσμίου πολέμου καθώς είχε και ο ίδιος παρόμοιες εθνικιστικές και παγγερμανιστικές αντιλήψεις. Αναζητούσε, λοιπόν, την ευκαιρία να αναρριχηθεί στην εξουσία, με νόμιμους και παράνομους τρόπους.

Οι Σύμμαχοι, από την πλευρά τους, δεν ήταν ευχαριστημένοι με το χάος που δημιουργήθηκε στη Γερμανία με τους όρους της Συνθήκης που επέβαλαν. Στην Αγγλία είχαν ήδη αρχίσει να συζητούν για αναθεώρηση των όρων της συνθήκης. Στην Γαλλία ο Αριστίντ Μπριάν φαινόταν διατεθειμένος να συζητήσει, αλλά η κυβέρνησή του ανατράπηκε, και ο νέος πρόεδρος Πουανκαρέ ήταν προσηλωμένος στο δόγμα της ασφάλειας της Γαλλίας. Παράλληλα, ο Γαλλικός στρατός κατέλαβε την πλούσια περιοχή του Ρουρ, χωρίς πολιτική ή στρατιωτική αντίδραση. Η Γερμανία ωθούνταν προς την εξαθλίωση.

Όταν τα γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν το Ρουρ, παραβαίνοντας έτσι τους όρους της συνθήκης, ο Χίτλερ έκανε το πραξικόπημα της μπιραρίας στο Μόναχο, αλλά απέτυχε, συνελήφθη και φυλακίστηκε, ενώ το Κόμμα του τέθηκε εκτός νόμου.

Το 1933, με νόμιμους και παράνομους τρόπους, ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία του γερμανικού κράτους. Με τον Εξουσιοδοτικό Νόμο της 23ης Μαρτίου του 1933, προέβη σε δημιουργία μιλιταριστικής Γερμανίας. Αποχώρησε από την Κοινωνία των Εθνών, επανέφερε τη στρατιωτική θητεία στη Γερμανία, και άρχισε την εφαρμογή ευρέος προγράμματος, ώστε να επαναφέρει τη Γερμανία, ως χώρα, σε θέση μεγάλης στρατιωτικής δύναμης. Ο γερμανικός στρατός θα γίνει, με την πάροδο του χρόνου, ο πιο ισχυρός (από άποψη ταχύτητας και αποτελεσματικότητας) στην Ευρώπη. Ο Χίτλερ διέταξε την επανάκτηση του Ρουρ. Πράγματι, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στη Ρηνανία και την ανακατέλαβαν το 1936, αφού οι Γάλλοι, που δεν αποζητούσαν στρατιωτική σύγκρουση, αποχώρησαν από την περιοχή.

Η έναρξη του πολέμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την 1η Σεπτεμβρίου του 1939 ο γερμανικός στρατός εισέβαλλε στην Πολωνία, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Η Γαλλία κήρυξε αρχικά πόλεμο κατά της Γερμανίας και επιστράτευση στις 22 Σεπτεμβρίου του 1939, 72 μεραρχίες Γάλλων παρατάχθηκαν στη γραμμή Μαζινό. Το αγγλικό εκστρατευτικό σώμα αριθμούσε 52 μεραρχίες, αλλά για όλο το χειμώνα του 1939 Γάλλοι και Γερμανοί έμεναν αδρανείς, τόσο στην γαλλική γραμμή Μαζινό όσο και στην απέναντι γερμανική γραμμή Ζίγκφριντ. Η ακινησία αυτή των στρατευμάτων έδινε την εντύπωση ότι οι ηγέτες Γαλλίας και Γερμανίας είχαν συμφωνήσει να μη γίνει επίθεση, για να μην πληγούν οικονομικά και στρατιωτικά δύο χώρες με μεγάλο ρόλο στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. Γι' αυτό και η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των αντιπάλων παρέμενε "στα χαρτιά", χωρίς εχθροπραξίες, με αποτέλεσμα ο "πόλεμος" αυτός να λάβει το προσωνύμιο "Γελοίος Πόλεμος" (Drôle de Guerre). Ακόμα και ο στρατηγός Μαξίμ Βεϋγκάν πίστευε ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κριθεί στο δυτικό μέτωπο. Επίσης, όλη εκείνη την περίοδο η Γαλλία ήταν αυστηρά υπέρ του αμυντικού δόγματος και της μη εμπλοκής σε πολεμική σύρραξη: Ο Πρώτος Πόλεμος την είχε σημαντικά επηρεάσει δημογραφικά και, με την επιστράτευση αυτό διαφάνηκε καθαρά, καθώς υπήρξαν αρκετές "κούφιες κλάσεις", δηλαδή στρατεύσιμοι κάποιων ηλικιών που δεν βρίσκονταν πλέον εν ζωή. Έπαιξε, φυσικά, το ρόλο του και ένα ευρύ κύκλωμα κατασκοπείας της Αμπβέρ, με το οποίο οι Γερμανοί επιδίωκαν τόσο τη μείωση του ηθικού των αντιπάλων πριν τον πόλεμο όσο και να μαθαίνουν τις κινήσεις των αντιπάλων κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Οι δυνάμεις των μαχομένων[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

11 Μαΐου 1940: Γερμανικά μηχανοκίνητα περνούν την γέφυρα της Διώρυγας Αλβέρτου. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου

Όπως προαναφέρθηκε, οι Γάλλοι παρέταξαν στις αμυντικές τους θέσεις 72 μεραρχίες, υπό την ανώτατη διοίκηση του στρατηγού Μορίς Γκαμελέν (Maurice Gamelin). Οι Γερμανοί, την μέρα της επίθεσης, χρησιμοποίησαν 140 μεραρχίες ταυτόχρονα εναντίον της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Γαλλίας, υπό τη διοίκηση του στρατηγού Γκερντ φον Ρούντστεντ. Οι Άγγλοι έστειλαν στη Γαλλία εκστρατευτικό σώμα από 52 μεραρχίες υπό την διοίκηση του Λόρδου στρατηγού Γκορτ.

Το εκστρατευτικό αυτό σώμα μικρό ρόλο διαδραμάτισε στις πολεμικές επιχειρήσεις, καθώς οι Γερμανοί προήλασαν με τέτοια ταχύτητα, ώστε να το απομονώσουν. Στην Ολλανδία, η οποία προέβαλε σθεναρή αντίσταση, στηριζόμενη στην μεγαλύτερη αντιαρματική τάφρο της Ευρώπης, την Διώρυγα Αλβέρτου, οι Γερμανοί πέρασαν αυθημερόν, καθώς η διώρυγα Αλβέρτου καταλήφθηκε αφού οι υπερασπιστές της είτε σκοτώθηκαν από αεροπορικές επιδρομές είτε αιχμαλωτίστηκαν από αλεξιπτωτιστές. Στο Βέλγιο το κλειδί της άμυνας, οχυρό Έμπεν - Εμαέλ, αχρηστεύτηκε από καταδρομείς αλεξιπτωτιστές μέσα σε δεκαεπτά λεπτά της ώρας,[1] χωρίς να καταληφθεί, καθώς ισχυρή φρουρά 1.000 ανδρών το υπεράσπιζε σθεναρά.

Οι γαλλικές δυνάμεις διέθεταν υπεροπλία σε πυροβολικό. Διέθεταν, επίσης, και μεγάλο αριθμό ισχυρών αρμάτων μάχης. Σύμφωνα με τις σύγχρονες εκτιμήσεις, αυτό που δεν διέθεταν ήταν η διοικητική συνοχή και η ευρύτητα πνεύματος της ηγεσίας τους. Χαρακτηριστικά, ο Καρτιέ αναφέρει ότι κατά την διάρκεια των μαχών "τα τανκς καταντούν φύλακες διαβάσεων". Το γεγονός είναι ότι η γαλλική στρατιωτική ηγεσία αιφνιδιάστηκε ολοσχερώς από την εφαρμογή του κεραυνοβόλου πολέμου και η γερμανική επικράτηση οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στον αιφνιδιασμό αυτόν[2]

Οι γερμανικές δυνάμεις στηρίχθηκαν, κυρίως, στον συνδυασμό των ταχύτατων θωρακισμένων μεραρχιών τους, που υποστηρίζονταν από την αεροπορία. Η διάβαση του Μεύση από τον Γκουντέριαν θα ήταν αδύνατη, αν δεν είχε προηγηθεί η εξουδετέρωση του γαλλικού πυροβολικού από τον αεροπορικό στόλο (Luftflotte) του Πτεράρχου Χούγκο Σπέρλε (Hugo Sperrle). Και όμως, η αρχική δύναμη των Γερμανών ήταν μόνον δέκα θωρακισμένες μεραρχίες. Οι υπόλοιπες δυνάμεις του Πεζικού ακολουθούσαν με πολύ βραδύτερο ρυθμό, καθώς οι περισσότερες ήταν ιπποκίνητες ή απλά πεζοπόρες.

Η γερμανική επίθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 10 Μαΐου 1940 τα ξημερώματα, ώρα 5:15, ισχυρότατες γερμανικές δυνάμεις επιτέθηκαν ταυτόχρονα εναντίον της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Γαλλίας. Το κύριο μέτωπο των επιχειρήσεων εκτεινόταν σε όλο το πλάτος από τις βελγικές Αρδέννες μέχρι τη γραμμή Ναμύρ - Σεντάν, και σε όλο το μήκος των γαλλογερμανικών συνόρων. Με κεραυνοβόλα ανάπτυξη, τα γερμανικά στρατεύματα παρέκαμψαν τις βελγικές Αρδέννες και έτσι σχεδόν ολόκληρο το Βέλγιο κυριεύτηκε. Όταν έγινε γνωστό ότι οι Γερμανοί πέρασαν τις Αρδένες και ότι προχωρούν στο γαλλικό έδαφος, διατάχτηκε άμεση σύμπτυξη του στρατού στον ποταμό Μεύση (Meuse), μεταξύ Ναμύρ και Σεντάν. Η γραμμή Μαζινό είχε αχρηστευθεί, αφού οι Γερμανοί αναπτύσσονταν πλέον προς όλες τις κατευθύνσεις από το Βέλγιο. Στις 15 Μαΐου 1940 οι Γερμανοί έπληξαν το αμυντικό σύστημα των Γάλλων και έγινε μεγάλη μάχη στο Σεντάν, το οποίο καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς. Έγινε και εδώ ότι είχε γίνει στην Πολωνία και στο Βέλγιο: Ισχυρές γερμανικές μεραρχίες θωρακισμένων, βοηθούμενες από τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των στούκα, διατρυπούσαν τις γραμμές των αντιπάλων και τις αχρήστευαν. Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε ρήγμα και μεγάλος θύλακας μεταξύ Ναμύρ και Σεντάν, σε μήκος 160 χλμ., από όπου οι Γερμανοί πέρασαν ανενόχλητοι. Το Σεντάν έγινε για δεύτερη φορά το σύμβολο της γαλλικής πολεμικής αποτυχίας.

Πλέον, τα γερμανικά στρατεύματα, που είχαν καταλάβει ολόκληρο το Βέλγιο, βρήκαν ελεύθερη διάβαση, και η γραμμή Μαζινό είχε παρακαμφθεί. Οι γερμανικές δυνάμεις έφτασαν στην Λέουβεν (Louvain) και στην Αμιένη (Amiens) και προχωρούσαν με μεγάλη ταχύτητα προς όλες τις κατευθύνσεις του γαλλικού εδάφους.

Έγινε τότε προσπάθεια να κινηθούν οι εναπομείνασες αγγλογαλλικές δυνάμεις του βόρειου τομέα προς τα βορειοδυτικά, και στις 27 Μαΐου έφτασαν στη Δουνκέρκη. Την άλλη μέρα, άρχισαν σφοδρότατοι βομβαρδισμοί με στόχο την κατάληψη της Δουνκέρκης και την εκμηδένιση του αγγλικού εκστρατευτικού σώματος.

Η αποχώρηση από την Δουνκέρκη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μέχρι να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της γερμανικής προέλασης, μεγάλος αριθμός Βρετανών και Γάλλων στρατιωτών παγιδεύτηκαν στην Δουνκέρκη. Για την διάσωσή τους, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ, σε συνεργασία με το Βρετανικό Ναυαρχείο, έστησε την επιχείρηση "Ντυναμό": Με υπεράνθρωπες προσπάθειες και αποστολή κάθε είδους πλοίων από την Βρετανία και τις (ακόμη ελεύθερες) γαλλικές ακτές και την υποστήριξη της βρετανικής αεροπορίας (RAF), από 27 Μαΐου ως 2 Ιουνίου του 1940, μεγάλος αριθμός Γάλλων (περίπου 112.000) και σχεδόν όλοι οι επιζώντες Βρετανοί (περίπου 240.000) κατάφεραν να διαφύγουν δια θαλάσσης. Στο σημείο αυτό ο Χίτλερ διέπραξε το πρώτο από μια σειρά τακτικών σφαλμάτων, που, τελικά, θα στοιχίσουν τον Πόλεμο στην Γερμανία: Υποκύπτοντας στην απαίτηση του Χέρμαν Γκέρινγκ διέταξε τον γερμανικό στρατό, ο οποίος είχε σαφή υπεροχή και υπεροπλία στις επίλεκτες μονάδες αρμάτων μάχης (τανκς) να αφήσει τη Δουνκέρκη στην Αεροπορία. Μάταια ο Χάιντς Γκουντέριαν, που βρισκόταν σε απόσταση μόνον 8 χιλιομέτρων από την πόλη ζήτησε την άδεια να ενσκήψει ανάμεσα στο "μπουλούκι" των αντιπάλων. Παρέμεινε καθηλωμένος στις θέσεις του με διαταγή του Ρούντστεντ (που επικυρώθηκε από τον Χίτλερ) ενώ η γερμανική αεροπορία εκτελούσε πολυάριθμες επιδρομές στην πόλη, αλλά βρήκε απέναντί της τηνRAF, η οποία, τελικά, πέτυχε τη διάσωση του συντριπτικού ποσοστού των πλοίων που μετέφεραν στρατεύματα. Η Αεροπορία του Γκέρινγκ απέτυχε και, όταν ο Γκουντέριαν διατάχθηκε να προχωρήσει, βρήκε μπροστά του μια γαλλική μεραρχία, οχυρωμένη θαυμάσια, η οποία τον καθυστέρησε δύο ολόκληρες ημέρες. Όταν, τελικά, κατέλαβε τη Δουνκέρκη, οι Βρετανοί είχαν αποχωρήσει ολοσχερώς, αλλά χάνοντας ολόκληρο το υλικό τους[3] .

Γαλλικές προσπάθειες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η γαλλική Kυβέρνηση του Πολ Ρεϊνό (Paul Reynaud), βλέποντας τις αποτυχίες, αντικατέστησε τον Γκαμελέν στην αρχηγία του στρατού, τοποθετώντας στη θέση του τον Μαξίμ Βεϋγκάν (Maxim Weygand). Αυτός προσπάθησε να κάνει νέες αμυντικές επιχειρήσεις μεταξύ των ποταμών Σομμ και Αιν, αλλά από 5 ως 8 Ιουνίου οι Γερμανοί κατόρθωσαν να διασπάσουν και αυτό το μέτωπο (μάχη του Σομμ). Μετά και από αυτές τις αποτυχημένες επιχειρήσεις, ο Βεϋγκάν αναφέρει ότι κάθε αντίσταση είναι πλέον μάταιη. Ο Γαλλικός στρατός είναι κατακερματισμένος, τα μετόπισθέν του κατεστραμμένα και η Γαλλία οφείλει να διασώσει τις ζωές όσων επέζησαν από τις πολεμικές συγκρούσεις και την ίδια της την ύπαρξη.

Ο Πεταίν, που έχει ανακληθεί στην ενεργό δράση, άρχισε διαπραγματεύσεις με τους Γερμανούς. Στις 10 Ιουνίου, ο Μπενίτο Μουσολίνι βάζει την Ιταλία στον πόλεμο, απαιτώντας ταυτόχρονα από τον Χίτλερ να στείλει εκστρατευτικό σώμα στη Γαλλία. Η απαίτησή του έγινε δεκτή και Ιταλικά στρατεύματα εισβάλλουν στην Νοτιοανατολική Γαλλία. Εκεί, όμως, συναντούν τέσσερεις γαλλικές μεραρχίες, που τα ανακόπτουν, κάνοντας τον Μουσολίνι έξαλλο από θυμό. Η μάχη της Γαλλίας είχε τελειώσει.

Η συνθηκολόγηση και το τέλος του πολέμου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

14 Ιουνίου 1940: Γερμανικές δυνάμεις παρελαύνουν στην Λεωφόρο Φος στο Παρίσι. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου

Οι γερμανικές φάλαγγες Πεζικού μπήκαν στο Παρίσι στις 14 Ιουνίου 1940. Ο στρατάρχης Πεταίν, που είχε αναλάβει την κυβέρνηση, ζήτησε διαπραγματεύσεις και στις 16 Ιουνίου 1940 υπέγραψε με τους εκπροσώπους του Ράιχ συνθήκη,[4] σύμφωνα με την οποία ο Γαλλικός Στρατός αφοπλιζόταν, ενώ ο Γαλλικός Στόλος θα παρέμενε κλεισμένος μέσα στους ναυστάθμους, χωρίς, όμως, να παραδοθεί. Κάθε οργανωμένη αντίσταση στη Γαλλία σταμάτησε, η χώρα χωρίστηκε σε κατακτημένη και μη κατακτημένη περιοχή (Κυβέρνηση του Βισύ). Με αυτό τον τρόπο ικανοποιήθηκε το αίσθημα ρεβανσισμού που είχαν οι Γερμανοί από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Στρατηγική σημασία της μάχης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν το γαλλικό αμυντικό σύστημα κατέρρευσε στις 15 Μαΐου και οι μηχανοκίνητες μεραρχίες των Γερμανών πέρασαν το Σεντάν, ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βερολίνου ανακοίνωσε ότι ο στρατός και η αεροπορία του Ράιχ είναι έτοιμοι να πλήξουν το νησιωτικό κράτος της Αγγλίας. Η ασφάλεια των βρετανικών νησιών τερματίσθηκε. Στη μάχη της Γαλλίας, οι Γερμανοί κατάφεραν με κεραυνοβόλα πλήγματα να εκμηδενίσουν έναν από τους κυριότερους εχθρούς τους, και να τον βγάλουν εκτός μάχης. Έτσι, η Αγγλία έμενε μόνη στον πόλεμο εναντίον του Άξονα, η γερμανική αεροπορία ετοιμαζόταν να επιτεθεί και στο ίδιο το αγγλικό έδαφος, η Ιταλία ετοιμαζόταν να κάνει εκστρατεία για την κατάκτηση της Αιγύπτου, ενώ η Μάλτα, βάση των Άγγλων προς τη Μέση Ανατολή βομβαρδιζόταν από το 1940. Η μάχη της Γαλλίας ήταν μια αποφασιστική νίκη των δυνάμεων του Άξονα.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ρεϊμόν Καρτιέ, Ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Πάπυρος, Αθήνα, 1966
  2. "Μια επίθεση, που ο αιφνιδιασμός την μεταβάλλει σε πανωλεθρία": Καρτιέ, ό.π.
  3. Καρτιέ, ό.π.
  4. Κατ' απαίτηση του Χίτλερ, η Συνθήκη υπεγράφη στο "βαγόνι της Ρετόντ", στο ίδιο, δηλαδή, βαγόνι, που υπεγράφη η ανακωχή και ο τερματισμός του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο οι Γερμανοί έβγαλαν, για το σκοπό αυτό, από το Μουσείο.