Ελεύθερη Γαλλία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
La France Libre
Ελεύθερη Γαλλία
Εξόριστη κυβέρνηση και νόμιμη γαλλική κυβέρνηση
Διάρκεια;

[[File:Flag of Free France 1940-1944.svg|125px|border|alt=|Σημαία ]]
Σημαία

Πρωτεύουσα Λονδίνο[1], Μπραζαβίλ (1940-1942), Αλγέρι (1942-1944)
Γλώσσες Γαλλικά
Πολιτική δομή Εξόριστη κυβέρνηση και νόμιμη γαλλική κυβέρνηση
Ιστορία
 -  Διακήρυξη του Ντε Γκωλ 18 Ιουνίου 1940
 -  Απελευθέρωση της Γαλλίας Καλοκαίρι 1944
Προσοχή: Value not specified for "κοινό_όνομα"|- style="font-size: 85%;" Warning: Value specified for "continent" does not comply

Την ονομασία Ελεύθερη Γαλλία έφερε το αντιστασιακό κίνημα που δημιούργησε ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ το 1940 κατά τον Β' Π.Π., απορρίπτοντας την εκεχειρία - ανακωχή που είχε συνομολογήσει ο Φ. Πεταίν, θέτοντας ως στόχο την απελευθέρωση της Γαλλίας από τους Γερμανούς κατακτητές και τους εγκάθετους αυτών. Συγκεκριμένα στις 18 Ιουνίου του 1940 με ραδιοφωνικό του μήνυμα που μεταδόθηκε από το BBC του Λονδίνου, όπου είχε καταφύγει κάλεσε τους Γάλλους σε εθνική αντίσταση.

Οι Γάλλοι παρά την ιστορική εκείνη έκκληση δεν ανταποκρίθηκαν αμέσως, εκτός πολύ ελαχίστων έναντι του συνολικού πληθυσμού, μόλις περίπου 3.000, άρχισαν όμως να συσπειρώνονται από το 1943 και μετά όταν πλέον φάνηκαν οι πρώτες ελπίδες νίκης των Άγγλων, δημιουργώντας σιγά - σιγά μεγάλες ένοπλες αντιστασιακές μονάδες κατά ξηρά, θάλασσα και αέρα, κυρίως όμως από εκείνες των αποικιών, όπως η λεγεώνα των Ξένων.

Τον Σεπτέμβριο του 1940 μετατράπηκε σε εξόριστη κυβέρνηση και απέκτησε κρατική υπόσταση, όταν οι γαλλικές αποικίες της κεντρικής Αφρικής συντάχθηκαν με την Ελεύθερη Γαλλία.

Το 1942 με την ανάπτυξη του αντιχιτλερικού αγώνα το κίνημα έλαβε την ονομασία Μαχόμενη Γαλλία. Τον Νοέμβριο του 1942, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Μαγαδασκάρη από τις δυνάμεις του Άξονα και την παρέδωσαν στην διοίκηση της Ελεύθερης Γαλλίας. Την ίδια περίοδο, μετά την επιτυχή έκβαση της Επιχείρησης Πυρσός, ολόκληρες οι αποικίες της Γαλλίας στην Αφρική απελευθερώθηκαν και παραδόθηκαν στον Ντε Γκωλ.

Σημαία του κινήματος ήταν η γαλλική σημαία όπου στη μεσαία (κάθετη) λωρίδα φερόταν ο ερυθρός, ή χρυσός, σταυρός της Λορένης, ως ενάντιο σύμβολο προς τη σβάστικα, που φέρεται να επιλέχθηκε από τον ίδιο τον ηγέτη του κινήματος. Το σύμβολο του κινήματος ήταν επίσης ο ερυθρός σταυρός της Λορένης.

Το δε καθοδηγητικό κέντρο της Μαχόμενης Γαλλίας βρισκόταν αρχικά στο Λονδίνο, όπου κατέφτασε ο Ντε Γκωλ μετά την πτώση της Γαλλίας. Τον Σεπτέμβριο του 1940 μετά την μετατροπή του κινήματος σε κράτος, καθοδηγητικό και διοικητικό κέντρο ορίστηκε η Μπραζαβίλ στο Γαλλικό Κονγκό, αλλά παρέμεινε γενικώς στο Λονδίνο, ενώ, μετά την Επιχείρηση Πυρσός, τον Νοέμβριο του 1942 μεταφέρθηκε επίσημα στο Αλγέρι.

Οι δυνάμεις της Ελεύθερης Γαλλίας, καλούμενες ελεύθερες, συμμετείχαν στα θέατρα των επιχειρήσεων στη Β. Αφρική, μαζί με τις αγγλικές και ελληνικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, στην εκστρατεία κατά της Ιταλίας, στην απόβαση της Νορμανδίας καθώς και στην απελευθέρωση της Γαλλίας.

  • Σημειώνεται ότι αρχικά υπήρξαν κι άλλες αντιστασιακές οργανώσεις οι οποίες με τη βοήθεια αγγλικών αποστολών τελικά συγχωνεύτηκαν στη "Μαχόμενη Γαλλία".

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλη Ρωσική Εγκυκλοπαίδεια τομ.10ος, σελ.509.

Εξωτερικές συνδέσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • Το Λονδίνο ήταν η έδρα της εξόριστης κυβέρνησης την περίοδο 1940-1942, αλλά Μπραζαβίλ ανακηρύχθηκε συμβολική πρωτεύουσα της Ελεύθερης Γαλλίας, λόγω της διασάφησης της Διακήρυξης της Μπραζαβίλ εκεί. Η κυβέρνηση της Ελεύθερης Γαλλίας μετακινήθηκε στο Αλγέρι στη γαλλική Αλγερία την περίοδο 1942-1944, τότε μέρος της μητροπολιτικής Γαλλίας, από το 1942 μέχρι την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944, όταν επέστρεψε πίσω στο Λονδίνο για λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη της Απόβασης της Νορμανδίας και της Προβηγκίας προσγειώσεις πριν από την λήξη της εξορίας με τη μετακίνηση στην Μπαγιέ στις 13 Ιουνίου του 1944 και την οριστική εγκατάσταση στο Παρίσι στις 25 Αυγούστου του 1944.