Δημήτριος Π. Αργυρόπουλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Δημήτριος Αργυρόπουλος
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση 1  Ιανουαρίου 1892
Άργος
Θάνατος 1  Φεβρουαρίου 1972
Αθήνα
Υπηκοότητα Ελλάδα
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Νέα ελληνική γλώσσα
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα διπλωμάτης
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσεις Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Φοίνικα
Ανώτερος ταξιάρχης του τάγματος του Γεωργίου Α΄
Ταξιάρχης του τάγματος του Σωτήρος

Ο Δημήτριος Αργυρόπουλος (1 Ιανουαρίου 1892-1 Φεβρουαρίου 1972) ήταν Έλληνας πρέσβης. Γεννήθηκε στο Άργος και πτυχιούχος της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εισήλθε στη Διπλωματική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών το 1918. Διορίσθηκε στο Γενικό Προξενείο και στη Πρεσβεία Παρισίων, στην Πρεσβεία Βέρνης, στα Προξενεία Μασσαλίας, Αδριανούπολης και Φιλιππούπολης, στην Υπάτη Αρμοστεία στη Κωνσταντινούπολη, στο Γενικό Προξενείο Αλεξανδρείας, στο Γενικό Προξενείο Αμβούργου, στη Πρεσβεία Βαρσοβίας.

To 1923, τοποθετήθηκε Γραμματεύς της μόνιμης ελληνικής αντιπροσωπείας στη Κοινωνία των Εθνών στη Γενεύη, όπου συμμετέχει ενεργά για τη ματαίωση του ελληνο-βουλγαρικού πρωτοκόλλου Πολίτη-Καλφώφ. Mετά την αποκατάσταση των ελληνοαλβανικών σχέσεων, στάλθηκε το 1924 στην Αλβανία για την εγκατάσταση των ελληνικών Προξενείων στο Αργυρόκαστρο και Αγίους Σαράντα· επανέρχεται στη Γενεύη.

Κατά την κρίσιμη περίοδο 16 Oκτωβρίου 1939-4 Νοεμβρίου 1940, διετέλεσε Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στα Τίρανα, ένα ιδιαίτερα από κάθε άποψη νευραλγικό σημείο όπου ανέπτυξε ένα δίκτυο συλλογής πληροφοριών τηρώντας ενήμερη την ελληνική Κυβέρνηση μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας για την επικείμενη εισβολή της φασιστικής Ιταλίας, με αποτέλεσμα η ημερομηνία της επίθεσης κατά της Ελλάδας να ήταν ήδη γνωστή. Το 1941 παραιτήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών, στο οποίο ανακλήθηκε το 1944.

Τιμήθηκε στις 31 Μαρτίου 1945 για τη δράση του στα Τίρανα με το Μετάλλειο Εξαιρέτων Πράξεων «διά τας πολυτίμους υπηρεσίας ας προσέφερεν εις την πατρίδα». Γιά την πατρωτική του δράση κατά την Κατοχή παρασημοφορήθηκε απο το Υπουργείο Εξωτερικών με δυο άλλα παράσημα : τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Β. Τάγματος του Φοίνικος «δια την αναπτυθείσαν αυτού πατριωτικήν αυτού δράσιν κατά το διάστημα της κατοχής» και στις 4 Μαρτίου 1949 με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Β. Τάγματος Γεωργίου Α’ «εις αναγνώρισιν των κατά τα έτη του πολέμου υπηρεσιών ας προσεφέρατε ως και λόγω της μακρά ευδοκίμου υμών υπηρεσίας». Αναλαμβάνει διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του υπουργού Εξωτερικών και το 1946 συμμετέχει στη πρώτη συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στο Λονδίνο.

Την ίδια χρονιά διορίζεται πρέσβης της Ελλάδος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου παρέμεινε ώς το 1951. Συμμετέχει το 1953 στις ελληνο-ιταλικές διαπραγματεύσεις για την ίδρυση του Ελληνικού Ινστιτούτου Bυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας. Tο 1954, τοποθετείται πρέσβης στη Βέρνη. Τον Ιούλιο του 1955 συμμετέχει της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Πρώτη Διεθνή Διάσκεψη για τις ειρηνικές εφαρμογές της ατομικής ενέργειας που οργάνωσε στη Γενεύη ο νομπελίστας φυσικός Νιλς Μπορ.

Τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του τάγματος του Φοίνικος, με τον ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου του Α’, με τον ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος με τους Μεγαλοσταύρους Βραζιλίας και Αιθιοπίας, με τον ανώτερο ταξιάρχη Ιταλίας, καθώς και με άλλα ανώτατα παράσημα· έφερε τον τίτλο του πρέσβη επί τιμή.

Απεβίωσε στην Αθήνα το 1972. Ήταν παντρεμένος από το 1941 με τη Μυρώ Μιχ. Παλαιολόγου με την οποία απέκτησε μιαν κόρη, την Ρωξάνη Αργυροπούλου, ομ. Διευθύντρια Ερευνών Ε.Ι.Ε.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υπουργείον επί των Εξωτερικών Διεύθυνσις Προσωπικού, Επετηρίς του επί των Εξωτερικών Υπουργείου 1951, επιμέλεια Δημητρίου Πέτρου, εν Αθήναις εκ του Εθνικού Τυπογραφείου, 1951, σσ. 122-123.

Βασιλικόν Υπουργείον των Εξωτερικών, Διπλωματικά έγγραφα. Η ιταλική επίθεσις κατά της Ελλάδος, Αθήναι 1940.

Αργολική αρχειακή βιβλιοθήκη ιστορίας και πολιτισμού