Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Friedrich Ast (Γερμανικά)
Γέννηση29 Δεκεμβρίου 1778
Γκότα, Θουριγγία (σημ. Γερμανία)
Θάνατος31  Οκτωβρίου 1841[1][2][3]
Μόναχο, Βαυαρία (σημ. Γερμανία)
ΕθνικότηταΓερμανός
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Ιένας
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέαςΑρχαία ελληνική γραμματεία
Ιδιότηταπανεπιστημιακός δάσκαλος, φιλόσοφος, φιλόλογος, συγγραφέας, μεταφρστής
Σοφοκλέους: Τραγωδίαι, σε μετάφραση Φρίντριχ Αστ

Ο Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ (Georg Anton Friedrich Ast) (29 Δεκεμβρίου 177831 Οκτωβρίου 1841) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος και μεταφραστής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Είναι γνωστός ως συγγραφέας του έργου Πλατωνικό Λεξικό.[4]

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στη Γκότα της Θουριγγίας.[5] Ολοκλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία του στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Κατόπιν έγινε privatdozent[α] στην Ιένα το 1802. Το 1805 έγινε καθηγητής της κλασικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της βαυαρικής πόλης Λάντσχουτ, όπου παρέμεινε έως το 1826, οπότε μετέβη στο πανεπιστήμιο του Μονάχου. Έζησε εκεί έως τον θάνατό του, το 1841.[7] Σε αναγνώριση του έργου του έγινε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών.

Συμβολή στις πλατωνικές σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αστ, που ήταν οπαδός του Σέλινγκ, εισήγαγε ως πλατωνιστής ερμηνείες που την εποχή του θεωρήθηκαν ανατρεπτικές των καθιερωμένων απόψεων για τον έργο του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου.[5] Προχωρώντας πέρα από τον Φρίντριχ Σλάιερμαχερ (Friedrich Daniel Ernst Schleiermacher), διερεύνησε την εσωτερική σχέση των πλατωνικών διαλόγων, διακρίνοντάς τους σε τρεις κατηγορίες. Τους σωκρατικούς, που χαρακτηρίζονταν από την παρουσία ποιητικού και δραματικού στοιχείου, τους διαλεκτικούς, των οποίων η ποιητικότητα ήταν περιορισμένη και, τέλος, τους καθαρά επιστημονικούς («σωκρατικοπλατωνικούς»), όπου διαλεκτική και ποίηση συνδυαζεται αρμονικά. Η κατηγοριοποίηση χρησιμοποιηθηκε από τον Αστ προκειμένου να κρίνει την αυθεντικότητα των πλατωνικών διαλόγων, θεωρώντας ως νόθους εκείνους που δεν ενέπιπταν σε καμιά από τις τρεις ομάδες.[8] Η μέδοδος αυτή θεωρήθηκε από αρκετούς μελετητές ως υπερβολική και προκρούστεια.[9]

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ακαδημαϊκός τίτλος σε γερμανόφωνα κυρίως πανεπιστήμια που υποδεικνύει δυνατότητα, ουσιαστικά άμισθης, διδασκαλίας σε πανεπιστημιακό επίπεδο[6] —υφηγητής.

Παραπομπές σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. data.bnf.fr/ark:/12148/cb12269116v. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  2. (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. ast-georg-anton-friedrich. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. (Αγγλικά) the Internet Philosophy Ontology Project. thinker/2564. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. Hawks, Francis Lister et al. (1837). «Ast's Platonic Lexicon». The New York Review (George Dearborn & Company) 1: 240. https://archive.org/details/sim_new-york-review_1837-03_1_1/page/240. 
  5. 5,0 5,1 Α[ριστοτέλης]. Κουρτ[ίδης]. (1927). «Αστ (Γεώργιος Φρειδερίκος Ast)». Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν. . Αθήνα: Ελευθερουδάκης. σελ. 590. 
  6. «Wer sind Privatdozierende?» (στα Γερμανικά). Universität Zürich. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 23 Απριλίου 2017. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2016. 
  7. 7,0 7,1 Chisholm 1911.
  8. Παναγιωτίδης, Γεώργιος (1935). Πλάτων. Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Δημητράκου. σελ. 205. 
  9. Γληνός, Δημήτρης (1983). «Η ηθική φιλοσοφία του Πλάτωνος». Άπαντα. Α΄. Επιμέλεια Φίλιππος Ηλιού. Αθήνα: Θεμέλιο. σελ. 200. ISBN 9789603100270.