Γεώργιος Στρέιτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γεώργιος Στρέιτ
G. Streit.JPG
Πρεσβευτής της Ελλάδας στη Βιέννη
Περίοδος
1910 – 1913
Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας
Περίοδος
22 Δεκεμβρίου 1913 – 31 Αυγούστου 1914
Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος
Προκάτοχος Δημήτριος Πανάς
Διάδοχος Ελευθέριος Βενιζέλος
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση
Πάτρα
Θάνατος
Αθήνα
Υπηκοότητα Ελλάδα
Σύζυγος Ιουλία Καραθεοδωρή
Παιδιά Δέσποινα
Σπουδές Νομική
Commons page Πολυμέσα

Ο Γεώργιος Στρέιτ (1868-1948) ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 25 Σεπτεμβρίου 1868 και ήταν γιος του νομικού Στέφανου Στρέιτ και της Βικτωρίας Λόντου. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την οικογένεια Λόντου και ήταν εγγονός του Ανδρέα Χ. Λόντου καθώς και πρώτος ξάδερφος του Δημήτριου Μάξιμου. Σπούδασε νομική στην Αθήνα και τη Γερμανία και σύντομα έγινε διδάκτορας της Νομικής στη Λειψία με την εναίσιμο διατριβή Περί αντιστάσεως κατά της Αρχής. Το 1893 διορίστηκε υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1898 έγινε καθηγητής. Με προτάσεις και υπομνήματα, επισήμανε την εθνική ανάγκη ιδρύσεως Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη, που θα συντελούσε στην εξέλιξή της σε εθνικό και πολιτισμικό κέντρο, συμβάλλοντας έτσι στην ίδρυση του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εργάστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως νομικός σύμβουλος και διευθυντής του και το 1910 διορίστηκε πρεσβευτής της Ελλάδας στη Βιέννη[1] επί τριετία. Το 1913 χρημάτισε υπουργός εξωτερικών (από 22 Δεκεμβρίου 1913 έως 31 Αυγούστου 1914)[2][3], ενώ το 1927 αναγορεύτηκε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών[4] και ήταν πρόεδρος της το 1931,[5] χωρίς να ασκήσει ποτέ τα καθήκοντά του.[6] Από το 1929 ήταν μέλος του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης,[7] και το 1933 εξελέγη τιμητικά γερουσιαστής.[6]

Υπήρξε στενός φίλος του βασιλιά Κωνσταντίνου[8] και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως σύμβουλός του στα γεγονότα του Εθνικού Διχασμού. Τον ακολούθησε στην εξορία του το 1917 για να προβάλλει τις βασιλικές θέσεις στο εξωτερικό, ενώ το 1922 ανέλαβε πρωτοβουλίες για τους πρόσφυγες στην Κοινωνία των Εθνών. Από τότε δεν ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική.[9][6]

Πέραν των δημοσίων αξιωμάτων που κατείχε, ήταν ακόμη μέλος επιτροπών και συμβουλίων σε διάφορα υπουργεία. Ακόμη, ήταν μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ναυτικών, νομικός σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, της Εταιρείας Υδάτων Αθηνών-Πειραιώς-Περιχώρων και της εταιρείας εκμετάλλευσης της Κωπαΐδας. Επιπλέον, μεταξύ 1896 και 1906 υπήρξε μέλος των επιτροπών των Ολυμπιακών Αγώνων.[6]

Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 1948 στην Αθήνα.[10] Ήταν παντρεμένος με την Ιουλία Καραθεοδωρή και είχε μια κόρη την Δέσποινα, σύζυγο Ιωάννη Γερουλάνου, και ένα γιο, τον Στέφανο.[6] Δισέγγονός του είναι ο Παύλος Γερουλάνος.[εκκρεμεί παραπομπή]

Συγγράμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πινακίδα με το όνομα του Γ. Στρέιτ που δόθηκε προς τιμήν του σε δρόμο της Αθήνας

Είχε εκδώσει αρκετά νομικά έργα όπως:

  • «Περί ιδιωτικού διεθνούς δικαίου. Εισαγωγή» (1895),
  • «Σύστημα του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου» (1906)

καθώς και διάφορες μελέτες όπως:

  • «υπόθεσις Ζάππα» (1894),
  • «Η θέσις των μεγάλων δυνάμεων από απόψεως διεθνούς δικαίου» (1898),
  • «Περί θέσεως της Καθολικής Εκκλησίας εν Ελλάδι» (1905),
  • «Η εν Χάγη συνδιάσκεψις της ειρήνης» (1908),
  • «Η ναυτική συνδιάσκεψις της ειρήνης» (1908),
  • «Η ναυτική συνδιάσκεψις του Λονδίνου» (1910)

κ.α.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Οι νέοι πρεσβευταί - Δημοσίευσης διαταγμάτων». Εμπρός: σελ. 2. 25 Ιουνίου 1910. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=-1&id=18108&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=AAiARvAScASZASFASRAScAAgAReASRASFASVASVASPAAiAAiARvAScASZASFASRAScAAgAReASRASFASVASVASPAAi&CropPDF=0. 
  2. Μακρυδημήτρης, Αντώνης (2000). Οι υπουργοί των εξωτερικών της Ελλάδας 1829-2000. Αθήνα: εκδόσεις Καστανιώτης, σελ. 74. ISBN 978-960-03-2941-4. 
  3. «Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης | Κυβέρνηση ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ 1910». www.ggk.gov.gr. http://www.ggk.gov.gr/?p=867. Ανακτήθηκε στις 22-06-2016. 
  4. «Τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών κατά σειρά εκλογής». www.academyofathens.gr. http://www.academyofathens.gr/Ordinary-Members. Ανακτήθηκε στις 22-06-2016. 
  5. «Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών από την ίδρυσή της». www.academyofathens.gr. http://www.academyofathens.gr/presidents. Ανακτήθηκε στις 22-06-2016. 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 «Στρέιτ Γεώργιος στο Αρχείο ΕΛΙΑ». www.elia.org.gr. http://www.elia.org.gr/EntryImages/1/ΣΤΡΕΙΤ___ΓΕΩΡΓΙΟΣ.rtf. Ανακτήθηκε στις 29-10-2016. 
  7. «Ανακοίνωση διορισμού Γεώργιου Στρέιτ». εφημερίδα Εμπρός: σελ. 1. 02 Απριλίου 1929. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=2&db=4&da=1929. 
  8. Ντινόπουλος, Αργύρης (2013). Το άδειο νυφικό: Ο απόκρυφος έρωτας του Ελευθέριου Βενιζέλου. Αθήνα: Εκδόσεις Καστανιώτη. ISBN 9789600355673. https://books.google.gr/books?id=lXx2BQAAQBAJ&pg=PT149&dq=%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B9%CF%84&hl=el&sa=X&redir_esc=y#v=onepage&q=%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82%20%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B9%CF%84&f=false. 
  9. Χριστόπουλος, Γεώργιος (1980). Ιστορία του Ελληνικού Έθνους: από το 1913 ως το 1941. Νεότερος Ελληνισμός. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, σελ. 17. ISBN 9789602131114. https://books.google.gr/books?id=HvocAAAAYAAJ&q=%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B9%CF%84&dq=%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82+%CE%A3%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B9%CF%84&hl=el&sa=X&redir_esc=y. 
  10. «Αναγγελία κηδείας Γεωργίου Στρέιτ». Εμπρός: σελ. 2. 28 Δεκεμβρίου 1948. http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin_ftr.asp?c=108&pageid=58127&id=-1&s=0&STEMTYPE=0&STEM_WORD_PHONETIC_IDS=ARvAScASZASFASRAScARvAScASZASFASRAScARvAScASZASFASRAScARvAScASZASFASRASc&CropPDF=0. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]