Αντίοχος (γιος Σέλευκου Δ΄)
| Αντίοχος (γιος Σέλευκου Δ΄) | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Γέννηση | 2ος αιώνας π.Χ. |
| Θάνατος | 170 π.Χ. |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Οικογένεια | |
| Γονείς | Σέλευκος Δ' Φιλοπάτωρ και Λαοδίκη Δ' της Συρίας |
| Αδέλφια | Δημήτριος Α' Σωτήρ Λαοδίκη Ε' της Συρίας Νύσσα του Πόντου |
| Οικογένεια | Δυναστεία των Σελευκιδών |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Αξίωμα | ηγεμών της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Αντίοχος ήταν πρίγκιπας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν μικρότερος γιος του Σέλευκου Δ' του Φιλοπάτορος και της Λαοδίκης Δ'.[1] Ορίστηκε διάδοχος του θρόνου κατά την περίοδο 175 - 170 π.Χ., αλλά ως ανήλικος δεν κυβέρνησε ποτέ. Αντίθετα δολοφονήθηκε πριν από την ενηλικίωσή του.
Βιογραφικά στοιχεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Το 187 π.Χ. δολοφονήθηκε ο ηγεμόνας των Σελευκιδών, Αντίοχος Γ' ο Μέγας, και στην εξουσία τον διαδέχτηκε ο δεύτερος γιος του, Σέλευκος Δ' Φιλοπάτωρ. Ενώθηκε με τα δεσμά του γάμου με την αδερφή του Λαοδίκη Δ', και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά: τον Αντίοχο, το Δημήτριο, που αργότερα βασίλεψε με την επωνυμία Δημήτριος Α' Σωτήρ, καθώς και μία κόρη, την Λαοδίκη Ε' της Συρίας. Μετά την ήττα του από την Ρώμη ο Αντίοχος Γ΄ είχε υπογράψει την Συνθήκη της Απάμειας, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης η βασιλική οικογένεια των Σελευκιδών ήταν υποχρεωμένη να στείλει κάποιο μέλος της όμηρο στην Ρώμη Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ο Σέλευκος Δ' κατάφερε να πείσει την Ρωμαϊκή Δημοκρατία να απελευθερώσουν το μικρότερο αδερφό του Αντίοχο Δ΄ τον Επιφανή που κρατείτο όμηρος, υπό τον όρο να στείλει στη Ρώμη το γιο και διάδοχό του Δημήτριο. Η ανταλλαγή ανάμεσα στους δύο ομήρους έγινε πιθανότατα πριν το 178 π.Χ.[2]
Το 175 π.Χ. ο υπουργός του Ηλιόδωρος θανάτωσε το Σέλευκο. Με το Δημήτριο να βρίσκεται ακόμη στη Ρώμη, διάδοχος ορίστηκε ο μικρός του γιος, Αντίοχος, ο οποίος ήταν ανήλικος, την πραγματική εξουσία είχε ωστόσο ο ίδιος ο Ηλιόδωρος.[1][3] Ο Αντίοχος Δ΄ έφτασε κατόπιν, εκτέλεσε τον Ηλιόδωρο και ορκίστηκε νέος βασιλιάς αφού παντρεύτηκε ο ίδιος στον τρίτο της γάμο την αδελφή του και χήρα του Σελεύκου Δ΄ Λαοδίκη.[3] Ο μικρός Αντίοχος ήταν αρχικά συμβασιλεύς υπό την σκιά του Αντιόχου Δ΄ αλλά σύντομα δολοφονήθηκε υπό τις διαταγές του θείου του (170/169 π.Χ.) ο οποίος ανέλαβε εξ΄ολοκλήρου την βασιλεία.[4][5]
Χρονολόγιο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
| Έτος (π.Χ.) | Γεγονός | ||
|---|---|---|---|
| Γέννηση του Αντίοχου, γιου του Σέλευκου Δ' Φιλοπάτορος και της Λαοδίκης Δ'. | |||
| 178 π.Χ. | Επιστροφή του Αντιόχου Δ' από τη Ρώμη, όπου και κρατείτο ως όμηρος, με αντάλλαγμα την αντικατάστασή του από το γιο του Σέλευκου Δ', Δημήτριο. | ||
| 175 π.Χ. | Ο Σέλευκος δολοφονείται, και με το Δημήτριο να βρίσκεται ακόμη στη Ρώμη, διάδοχος ορίζεται ο αδερφός του, ο ανήλικος Αντίοχος. Επίτροπός του ορίζεται ο θειος του, Αντίοχος Δ'. | ||
| 170 π.Χ. | Ο Αντίοχος Δ' δολοφονεί το μικρό Αντίοχο και αναλαμβάνει επισήμως το θρόνο. | ||
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πηγές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Τα λήμματα της βικιπαίδειας Σέλευκος Δ' Φιλοπάτωρ, Λαοδίκη Δ' της Συρίας, Αντίοχος Δ' Επιφανής και οι πηγές αυτών.
- Allen, Joel (2019). The Roman Republic in the Hellenistic Mediterranean: From Alexander to Caesar. John Wiley & Sons.
- Biers, William R. (1992). Art, Artefacts and Chronology in Classical Archaeology. Approaching the Ancient World. Τομ. 2. Routledge.
- Gera, Dov (1998). Judaea and Mediterranean Politics: 219 to 161 B.C.E. Brill's Series in Jewish Studies. Τομ. 8. Brill.
- Sartre, Maurice (2009) [2006]. Histoires Grecques: Snapshots from Antiquity. Revealing Antiquity. Vol. 17. Translated by Porter, Catherine. Harvard University Press.
- Wright, Nicholas L. (2005). "Seleucid Royal Cult, Indigenous Religious Traditions and Radiate Crowns: The Numismatic Evidence". Mediterranean Archaeology. 18. Sydney University Press: 81.