Αγία Ελεούσα Ρόδου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 36°16′26.44″N 28°2′13.45″E / 36.2740111°N 28.0370694°E / 36.2740111; 28.0370694


Αγία Ελεούσα Ρόδου
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Αγία Ελεούσα Ρόδου
36°16′26″N 28°2′13″E
ΧώραΕλλάδα
Διοικητική υπαγωγήΔήμος Ρόδου
Γεωγραφική υπαγωγήΡόδος
Πληθυσμός16 (2011)
Ζώνη ώραςUTC+02:00 (επίσημη ώρα)
UTC+03:00 (θερινή ώρα)
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Η Αγία Ελεούσα είναι οικισμός της Ρόδου. Υπάγεται τοπικής κοινότητας Πλατανίων, της δημοτικής ενότητας Καμείρου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας, Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. [1]

Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους. [2][3]

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Αγία Ελεούσα βρίσκεται στην κεντρική Ρόδο, σε λοφώδη περιοχή ανάμεσα στις κορυφές Ψίνθος και Φουντουκλί, πάνω στο δρόμο για την περιοχή «Πεταλούδες», σε υψόμετρο 270. Απέχει από την πόλη της Ρόδου 40 περίπου χλμ. προς τα ΝΔ. [4][5][6][2][3]

Πληθυσμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μόνιμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1991 2001 2011
- 0 16

[7]

Πραγματικός (De Facto)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1961 1971 1981 1991 2001 2011
104 9 7 8 0 9

[2][3][7]

Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Διμυλιάς

  • Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997, αποσπάστηκε από την κοινότητα Διμυλιάς και προσαρτήθηκε στο δήμο Καμείρου
  • Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Καμείρου και προσαρτήθηκε στο δήμο Ρόδου

(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=25595)

Ιστορικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η νεότερη ιστορία ης Αγίας Ελεούσας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα χρόνια της Ιταλικής Κατοχής των Δωδεκανήσων. Οι κατακτητές διαμόρφωσαν εκπληκτικά τον οικισμό, από το 1935, ως «Campochiaro» στα πρότυπα των δασικών χωριών των Ιταλικών Άλπεων, με την υπογραφή του κυβερνήτη Μάριο Λάγκο. Αρχικά, εγκαταστάθηκαν υλοτόμοι από την κοιλάδα του Φιέμε της Β. Ιταλίας, προκειμένου να δημιουργήσουν ένα μέρος ιδανικό για τους επίτιμους καλεσμένους των κατακτητών. Η φροντίδα των Ιταλών για το «θέρετρό» τους ήταν υποδειγματική: πέρα από την απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου, τα κτήρια με τα έντονα χρώματα, τις καμάρες και τα καμπυλωτά μπαλκόνια επιβάλλονταν στον χώρο, ενώ υπήρχε αγορά, σχολείο, εκκλησία (Άγιος Χαράλαμπος), ακόμα και φυλακές. Μάλιστα, το γκιζάνι διετηρείτο από τότε στον οικισμό, σε πολύ φροντισμένη τεχνητή λίμνη (βλ. παρακάτω).

Μετά την αποχώρηση των Ιταλών, το 1947, το «θέρετρο» εγκαταλείφθηκε και οι όμορφες εγκαταστάσεις δεν αξιοποιήθηκαν και καταστράφηκαν. Μόνο το σχολείο έμεινε σε χρήση, αλλά ως σανατόριο πλέον, με την ονομασία «Βασίλισσα Φρειδερίκη». Το σανατόριο, που λειτούργησε μέχρι το 1970, φιλοξένησε νησιώτες και βορειοελλαδίτες οι οποίοι έφταναν εκεί ανά δεκάδες έχοντας «χτυπηθεί» από φυματίωση, τη μάστιγα της Ελλάδας κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Σήμερα είναι ένα ερειπωμένο «κτήριο-φάντασμα» που δεν θυμίζει τίποτε από τις παλιές εποχές.

(Πηγές: [8][9][10]

Το Γκιζάνι της Ρόδου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Διακόσια μέτρα από την κεντρική πλατεία του οικισμού, υπάρχει κυκλική υδατοδεξαμενή όπου διατηρούνται κάποια γκιζάνια, σε ένα από τα κέντρα προστασίας και ενημέρωσης του νησιού.

Το Γκιζάνι (Squalius ghigii) είναι ένα μικρό ψάρι του γλυκού νερού, το οποίο ζει αποκλειστικά στη Ρόδο. Θεωρείται ένα από τα πλέον απειλούμενα με εξαφάνιση, είδη ψαριών γλυκού νερού στην Ευρώπη και προστατεύεται τόσο από την Ευρωπαϊκή, όσο και από την Ελληνική Νομοθεσία. Συμπεριλαμβάνεται στο Παράρτημα ΙΙ της Κοινοτικής Οδηγίας για την Προστασία των Βιοτόπων (92/43/EEC), ως είδος προτεραιότητας, καθώς και στο Κόκκινο Βιβλίο Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας. Επίσης προστατεύεται από την Ελληνική Νομοθεσία με το Προεδρικό Διάταγμα 67/1981.

Εκτός από τη δεξαμενή και τα έργα υδροληψίας της πηγής, στην ίδια περιοχή είχαν γίνει, κατά την περίοδο της Ιταλικής κατοχής της Ρόδου, έργα διαμόρφωσης του χώρου με τοιχία, σκάλες και αμφιθεατρικά καθίσματα. Στα πλαίσια του έργου Life-Φύση για το γκιζάνι, έγινε επισκευή της υδατοδεξαμενής και κατασκευάστηκαν πλακόστρωτα και καθίσματα, καθώς και ένα περίπτερο που στεγάζει έκθεση με πληροφοριακό υλικό στη μορφή εντύπων και εφαρμογής multimedia (σε info-point) για το γκιζάνι.

(Πηγές: [11][12][13])

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάνικα, 1978, 2006 (ΠΛΜ)
  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, εκδ. 1963 (ΠΛ)
  • Εγκυκλοπαίδεια Δομή, 2002-4
  • Οργανισμός εκδόσεων «Ελλάδα», χάρτες (Βαρελάς)
  • Χάρτες «ROAD»
  • Περιοδικό «Διακοπές», εκδ. Δ.Ο.Λ., 2010
  • Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΣΑ)
  • eetaa.gr

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]