Άνω Χώρα (Νέα Γαλλία)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η Άνω Χώρα της Νέας Γαλλίας σε έναν χάρτη του Ιακώβου Νικολάου Μπελλάν το 1755.

Η Άνω Χώρα (γαλλ. Pays d'en Haut), ήταν μία αχανής έκταση δυτικά του Μοντρεάλ, που κάλυπτε όλες τις Μεγάλες Λίμνες βόρειες και νότιες και εκτεινόταν τόσο βαθιά στην αμερικανική ήπειρο όσο είχαν εξερευνήσει οι Γάλλοι. Η περιοχή ήταν εξαρτώμενη από τον Καναδά.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βορείως των Μεγάλων Λιμνών, η πρώτη ιεραποστολή, Αγία Μαρία μεταξύ των Χιούρον, εγκαταστάθηκε το 1639. Μετά την καταστροφή της πατρίδας των Χιούρον το 1649 από τους Ιροκουά, οι Γάλλοι ιεραπόστολοι επέστρεψαν στον κυρίως Καναδά με του εναπομείναντες Χιούρον οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο Γουέντεϊκ.

Από το 1660, η Γαλλία άρχισε μία πολιτική επέκτασης στα ενδότερα της Βόρειας Αμερικής από ότι είναι τώρα ο ανατολικός Καναδάς. Αντικείμενα αυτή της πολιτικής ήταν να βρεθεί ένα Βορειοδυτικό πέρασμα για την Κίνα· να γίνει εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των εδαφών, όπως τα γουναρικά και τα ορυκτά μεταλλεύματα και να μεταστραφεί ο ιθαγενής πληθυσμός στον Καθολικισμό. Οι έμποροι γουναρικών άρχισαν να εξερευνούν την άνω χώρα εκείνη την περίοδο. Στα 1659, ο Πιερ-Εσπρί Ραντισσόν και ο Μεντάρ Σουάρ ντε Γκροσεϊγέ έφτασαν στο δυτικό άκρο της Ανωτέρας Λίμνης. Ιερείς ίδρυσαν ιεραποστολές, όπως η Ιεραποστολή του Σου Σέιντ Μέρι στα 1668. Στις 17 Μαΐου 1673, ο Λουδοβίκος Ζολλιέ και ο Ιακωβος Μαρκέτ αρχισαν την εξερεύνηση του Ποταμού Μισσισσιππή, τον οποίον αποκάλεσαν ως Σιού Τόνγκο (ο μεγάλος ποταμός) ή Μισισίππι. Έφτασαν στην συμβολή του ποταμού Αρκάνσας και επέστρεψαν αντίθετα στο ρεύμα, έχοντας μάθει ότι ο μεγάλος ποταμός χύνεται στον Κόλπο του Μεξικού και όχι στον Ειρηνικό Ωκεανό όπως είχαν υποθέσει.

Βόρεια επέκταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκεί που σήμερα βρίσκεται το Οντάριο και τα ανατολικά απέραντα άδενδρα λιβάδια, χτίστηκαν διάφοροι εμπορικοί σταθμοί και οχυρά όπως το Οχυρό Καμινιστικιά (1679), το Οχυρό Φροντενάκ (1673), το Οχυρό Σαιν Πιερ (1731), το Οχυρό Σαιν Σαρλ (1732) και το Οχυρό Ρουιγιέ (1750).

Νότια επέκταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα 1701 ο Αντώνιος Λωμέ ντε Λα Μοτ ίδρυσε το Ντητρόιτ. Έχτισε το Οχυρό Πονσαρτραίν ντυ Ντετρουά, το οποίο έγινε το κέντρο της γαλλικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιφέρεια. Άλλα οχυρά στην περιοχή ενίσχυαν το δίκτυο όπως το Οχυρό Νιαγάρα (1678), το Οχυρό Κρεβκέρ (1680), Οχυρό ντε Μπυάντ (1683), Οχυρό Σαν-Λουί ντυ Ροσέρ (1683), Οχυρό Σαντ Αντουάν (1686), Οχυρό Σαν Ζοζέφ (1691), Οχυρό Μισιλμακινάκ (1715), Οχυρό Μαιάμι (1715), Οχυρό Λα Μπέ (1717), Οχυρό Ουιατενόν (1717), Οχυρό Σαγκουαμιγκόν (1718) και Οχυρό Μωαρνουά (1727). Αυτά τα φρούρια εξασφάλισαν στους Γάλλους την κυριαρχία στην περιοχή και διευκόλυναν το εμπόριο με τους ιθαγενείς. Στα 1717, οι νότιες περιοχές κοντά στον Ποταμό Μισσισσιππή, γνωστές ως Χώρα των Ιλλινόις, μεταφέρθηκαν από τον Καναδά στην Γαλλική Λουιζιάνα.

Οικισμοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι γαλλικοί οικισμοί στην Άνω Χώρα νοτίως των Μεγάλων Λιμνών ήταν το Ντητρόιτ, το Λα Μπα, Σου Σέιντ Μέρι, Σαιντ Ινιάς και Βινσέν. Η Βινσέν was later αργότερα προσκολλήθηκε στην Χώρα των Ιλλινόις, η οποία ήταν μέρος της Λουιζιάνα. Στα 1773, ο πληθυσμός του Ντητρόιτ ήταν 1,400. Στα 1778, ο πληθυσμός του ανερχόταν σε 2,144.[2]

Για προστασία της Άνω Χώρας υπήρχαν τέσσερα φρούρια: Οχυρό Πρεσκ Ιλ (1753), Οχυρό Λε Μπεφ (1753), Οχυρό Ντυκέσν (1754) και Οχυρό Μασώ (1754).

Βλέπε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Virtual Museum of New France – Population of Pays d’en Haut and Louisiana |author=Canadian Museum of Civilisations|http://www.civilisations.ca/musee-virtuel-de-la-nouvelle-france/population/pays-den-haut-et-louisiane
  2. Jacqueline Peterson, Jennifer S. H. Brown, Many roads to Red River (2001), p69

Πρότυπο:Νέα Γαλλία