Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Marshal of the USSR 1976 CPA 4554.jpg

Ο Κωνσταντίν Ροκοσόφσκυ (ρωσικά: Константин Константинович Рокоссовский, πολωνικά: Konstanty Ksawerowicz Rokossowski) ήταν Ρώσος στρατιωτικός, ήρωας της Σοβιετικής Ένωσης.

Γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου 1896 από πατέρα Πολωνό, εργάτη των σιδηροδρόμων, και μητέρα Ρωσίδα. Με την έκρηξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατατάχθηκε εθελοντικά στο Ρωσικό στρατό και το 1917 προσχώρησε στα ένοπλα τμήματα των επαναστατών. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου απέκτησε τη φήμη εξαίρετου διοικητή του ιππικού και το 1925 μετατέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου και δημιούργησε οικογένεια.

Το 1928 επέστρεψε στη Μόσχα, για να φοιτήσει στη Στρατιωτική Ακαδημία του Φρούνζε και τη δεκαετία του 1930 ανέλαβε τη διοίκηση διάφορων μεραρχιών του Κόκκινου Στρατού. Ήταν στρατιώτης του 5ου τάγματος των Δραγώνων του Καργκοπόλ και πήρε πολέμησε στις μάχες της Βαρσοβίας, του Λοτζ, στην Λιθουανία και την Λεττονία. Το 1937 ο Ροκοσόφσκυ έπεσε θύμα των σταλινικών εκκαθαρίσεων, με αποτέλεσμα να βασανιστεί άγρια στα υπόγεια της NKVD, προκειμένου να ομολογήσει τα υποτιθέμενα εγκλήματά του. Εξήλθε από τη φυλακή το 1940, χωρίς να έχει ούτε ένα από τα φυσικά δόντια στο στόμα του, χάρη στην «ειδική μεταχείριση» που του επεφύλαξαν οι πράκτορες του Στάλιν. Ο Σεμιόν Τιμοσένκο, ωστόσο, του εμπιστεύτηκε χωρίς δισταγμό τη διοίκηση ενός σώματος και ο Ροκοσόφκσυ τον δικαίωσε απόλυτα, αφού ο σχηματισμός του ήταν ο μόνος που αντεπιτέθηκε με επιτυχία κατά τις πρώτες ημέρες της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, καθηλώνοντας τον εχθρό για μία εβδομάδα.

Ως διοικητής της 16ης Στρατιάς συνέβαλε στην απώθηση των Γερμανών από τη Μόσχα και τον Ιούλιο του 1942 ανέλαβε τη διοίκηση του Μετώπου του Μπριάνσκ. Δύο μήνες αργότερα, ο Στάλιν αποφάσισε να τον ορίσει επικεφαλής του Μετώπου του Ντον, απ' όπου συμμετείχε στην εκμηδένιση της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ. Μετά τη μεγάλη νίκη στις όχθες του Βόλγα, ο Ροκοσόφκσυ άφησε τη σφραγίδα του σε όλες τις μεγάλες μάχες του Ανατολικού Μετώπου που ακολούθησαν, όπως το Κουρσκ, η Λευκορωσία (όπου προήχθη σε στρατάρχη), η απελευθέρωση της γενέτειράς του Πολωνίας και η κατάληψη του Βερολίνου. Του απονεμήθηκε δύο φορές το μετάλλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.

Απεβίωσε στις 3 Αυγούστου 1968.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εκδόσεις Περισκόπιο, Μονογραφίες του Περιοδικού Στρατιωτική Ιστορία, Σειρά Μεγάλες Μάχες - Η Μάχη του Στάλινγκραντ σελ. 105