Απογευματινή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Απογευματινή ήταν [1] καθημερινή πολιτική εφημερίδα που έβγαινε στην Αθήνα και κυκλοφορούσε σε ολόκληρη την Ελλάδα. Θεωρείτο εφημερίδα συντηρητικών αρχών και από τη μεταπολίτευση και μετά υποστηρίζε το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Ιστορικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτο φύλλο της Απογευματινής κυκλοφόρησε στις 20 Οκτωβρίου 1952, με εκδότες τα αδέλφια Νάσο και Σάκη Μπότση (οι ίδιοι ήταν ταυτόχρονα και συνιδιοκτήτες της πρωινής εφημερίδας Ακρόπολις) και κρατούσαν τα ηνία της ως το θάνατό τους (πέθαναν με χρονική απόσταση 20 ημερών το 1980). Στη συνέχεια η εφημερίδα πέρασε στο Ίδρυμα Μπότση που στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί και με νέο εκδότη τον Νίκο Μομφεράτο, ως το 1985, χρονιά που δολοφονήθηκε (21 Φεβρουαρίου) από τη 17 Νοέμβρη. Αντικαταστάθηκε από τον Πάνο Καραγιάννη, ο οποίος ήταν εκδότης της ως το 2002. Στην συνέχεια πέρασε στα χέρια του Κώστα Σαραντόπουλου.

Για πολλά χρόνια, η Απογευματινή αποτελούσε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα εφημερίδας ποικίλης ύλης, καθώς δινόταν μεγαλύτερη βαρύτητα σε καλλιτεχνικά, αθλητικά, αστυνομικά και κοινωνικά θέματα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα αμιγώς πολιτικά. Αυτός ο χαρακτήρας ουδετερότητας άρχιζε να αλλάζει με τα χρόνια, παράλληλα με την κομματικοποίηση της πολιτικής ζωής. Αυτό εντάθηκε από τη μεταπολίτευση και μετά, σε συνδυασμό με την εμφάνιση και άλλων συγγενικών πολιτικά εφημερίδων και το αναπόφευκτο κυνήγι του μεριδίου αγοράς που αυτομάτως προέκυψε.

Από την Απογευματινή έχουν κατά καιρούς περάσει μερικά σημαντικά ονόματα της ελληνικής δημοσιογραφίας όπως Χρήστος Πασαλάρης, Μαρία Ρεζάν, Φρέντυ Γερμανός, Τέρενς Κουίκ, Λιάνα Κανέλλη, Γιάννης Διακογιάννης, Άννα Παναγιωταρέα, Ροζίτα Σώκου, Κώστας Τσαρούχας, Κώστας Καββαθάς, Φώτης Σιούμπουρας, Σοφία Βούλτεψη, Παύλος Δημητριάδης, Στάθης Σφαέλος, Δημήτρης Κόκκορης, Γιάννης Τριήρης, Νάσος Νικολαϊδης και άλλοι.

Το 1975 γνώρισε μια μεγάλη διαρροή στελεχών, τα οποία αποχώρησαν και μαζί με άλλους συντάκτες προχώρησαν στην έκδοση της Ελευθεροτυπίας, ενώ μερικά χρόνια αργότερα (1983) γνώρισε και δεύτερη μεγάλη διαρροή από στελέχη τα οποία προχώρησαν στην έκδοση του Ελεύθερου Τύπου.

Τον Σεπτέμβριο του 1984 κυκλοφόρησε και η Απογευματινή της Κυριακής, μάλιστα σε μικρό (tabloid) σχήμα, κάτι που ακολούθησε δύο χρόνια αργότερα (από τις 29 Σεπτεμβρίου 1986) και το καθημερινό φύλλο. Από το 1954 και για πολλά χρόνια, η Απογευματινή ήταν εκείνη που διοργάνωνε τα ετήσια καλλιστεία για την ανάδειξη της Σταρ Ελλάς. Επίσης είχε πολλά ένθετα με θέμα την μουσική και τον αθλητισμό.

Κυκλοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτο διάστημα της κυκλοφορίας της, η Απογευματινή σταθεροποιήθηκε στην 7η θέση ανάμεσα στις 16 αθηναϊκές εφημερίδες που κυκλοφορούσαν την εποχή. Με τα χρόνια η κυκλοφορία της άρχισε να αυξάνεται (5η θέση με 26.000 μέση ημερήσια κυκλοφορία το 1957), 4η θέση (34.500 φύλλα) το 1959, 3η θέση (40.400 φύλλα) το 1960, για να γνωρίσει την απόλυτη ακμή την περίοδο της Χούντας, με 122.000 φύλλα και δεύτερη θέση το 1968, και πρώτη ελληνική εφημερίδα σε κυκλοφορία από το 1969 μέχρι το 1974, με 133.000 φύλλα μέση ημερήσια κυκλοφορία το 1973 και 272.031 φύλλα τον Ιούνιο του 1974, ο καλύτερος κυκλοφοριακά μήνας της ιστορίας της.

Με τη μεταπολίτευση η κυκλοφορία της αρχίζει σταδιακά να πέφτει (2η θέση με 132.700 φύλλα το 1975), 3η θέση (128.500 φύλλα) το 1977, 6η θέση (92.000 φύλλα) το 1987, 7η θέση (84.000 φύλλα) το 1989 και 62.800 το 1992, για να ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια η κυκλοφοριακή πτώση που παρέσυρε άλλωστε και το σύνολο του Τύπου. Σήμερα η κυκλοφορία της κυμαίνεται περίπου στα 10.000 φύλλα. [2]

Οικονομικά προβλήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 1 Νοεμβρίου 2010 η επιχείρηση απέσυρε την προσφυγή που είχε πρόσφατα καταθέσει στο πρωτοδικείο για την υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, μέσω της οποίας θα της δινόταν χρόνος για να ρυθμίσει τα χρέη της. Ο πρόεδρος του ΔΣ της επιχείρησης, Σπύρος Μαύρος, φέρεται να ανακοίνωσε την επομένη στους εργαζόμενους ότι η ιδιοκτησία της εφημερίδας προσέφυγε στο Πρωτοδικείο με αίτηση πτώχευσης, ώστε να κλείσει η εφημερίδα. [3]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Α. Ζαούσης, Κ. Στράτος «Οι εφημερίδες», εκδόσεις Γνώση, σελίδες 69 - 71.
  • Επετειακό τεύχος ένθετο της εφημερίδας.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]