NGC 4030

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: Sky map 12h 0m 23.4s, −1° 6′ 2″

NGC 4030
HAWK-I NGC 4030.jpg
Υπέρυθρη απεικόνιση του NGC 4030 από το Αστεροσκοπείο Παρανάλ στην Χιλή[1]
Παρατηρησιακά Δεδομένα (εποχή J2000)
ΑστερισμόςΠαρθένος
Ορθή Αναφορά12h 00m 23.643s[2]
Απόκλιση–01° 05′ 59.87″[2]
Απόσταση63.6 ± 4.9 Mly (19.5 ± 1.5 Mpc)[3]
Τύπος ΓαλαξίαSA(s)bc[3]
Φαινόμενη διάμετρος (V)3′.8 × 2′.9[4]
Φαινόμενο μέγεθος (V)10.6[4]
Άλλες ονομασίες
PGC 37845, UGC 6993[3]
Δείτε επίσης: Γαλαξίες, Κατάλογος γαλαξιών

Ο NGC 4030 είναι σπειροειδής γαλαξίας[5] ο οποίος απέχει περίπου 64[3] εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Έχει γωνιακή έκταση 4,2' × 3,0', φαινόμενο μέγεθος 10,6 και είναι ορατός με μικρό τηλεσκόπιο ως ένα χαρακτηριστικό πλάτους 3 arcmin, περίπου 4,75° στα νοτιοανατολικά του αστέρα β Παρθένου.[4] Παρατηρούμενος από την Γη ο γαλαξίας έχει κλίση 47,1°.[3] Τον ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ την 1η Ιανουαρίου 1786.

Ταξινομείται ως SA(s)bc στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης ντε Βοκουλέρ (De Vaucouleurs).[3] Το εσωτερικό τμήμα του είναι μία σύνθετη δομή με πολλαπλούς βραχίονες, που εξελίσσεται σε ένα συμμετρικό μοτίβο με διπλούς βραχίονες πέρα από 49″ από τον πυτήνα.[5] Η ηλικία της κεντρικής περιοχής εκτιμάται στα δύο δισεκατομμύρια χρόνια,[6] όμως ο πυρήνας είναι ανενεργός.[7]

Το 2007 ανιχνεύθηκε υπερκαινοφανής, ο οποίος ονομάσθηκε SN 2007aa και ήταν τύπου IIP[8] Η θέση του ήταν 68″,5 βόρεια και 60″,8 ανατολικά του γαλαξιακού πυρήνα[9] και πρόγονός του ήταν ένας ερυθρός γίγαντας που είχε 8,5–16,5 φορές την μάζα του Ήλιου.[8]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. HAWK-I image of NGC 4030, European Southern Observatory, October 27, 2010, https://www.eso.org/public/images/eso1042e/, ανακτήθηκε στις 2013-07-19 
  2. 2,0 2,1 Skrutskie, M. F.; Cutri, R. M.; Stiening, R.; Weinberg, M. D.; Schneider, S.; Carpenter, J. M.; Beichman, C.; Capps, R. και άλλοι. (February 2006), «The Two Micron All Sky Survey (2MASS)», The Astronomical Journal 131 (2): 1163–1183, doi:10.1086/498708 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Crowther, Paul A. (January 2013), «On the association between core-collapse supernovae and H II regions», Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 428 (3): 1927–1943, doi:10.1093/mnras/sts145 
  4. 4,0 4,1 4,2 O'Meara, Stephen James (2007), Steve O'Meara's Herschel 400 Observing Guide, Cambridge University Press, σελ. 133, ISBN 0521858933, http://books.google.com/books?id=Nyh9fAC_tpIC&pg=PA133 
  5. 5,0 5,1 Grosbøl, P.; Dottori, H. (June 2012), «Star formation in grand-design, spiral galaxies. Young, massive clusters in the near-infrared», Astronomy & Astrophysics 542: A39, doi:10.1051/0004-6361/201118099 
  6. Ocvirk, P.; Peletier, R.; Lançon, A. (December 2008), «Extragalactic archeology in integrated light: A test case with NGC 4030», Astronomische Nachrichten 329: 980–983, doi:10.1002/asna.200811075 
  7. Hicks, E. K. S.; Davies, R. I.; Maciejewski, W.; Emsellem, E.; Malkan, M. A.; Dumas, G.; Müller-Sánchez, F.; Rivers, A. (May 2013), «Fueling Active Galactic Nuclei. I. How the Global Characteristics of the Central Kiloparsec of Seyferts Differ from Quiescent Galaxies», The Astrophysical Journal 768 (2): 107, doi:10.1088/0004-637X/768/2/107 
  8. 8,0 8,1 Chornock, Ryan; Filippenko, Alexei V.; Li, Weidong; Silverman, Jeffrey M. (April 2010), «Large Late-Time Asphericities in Three Type IIP Supernovae», The Astrophysical Journal 713 (2): 1363–1375, doi:10.1088/0004-637X/713/2/1363 
  9. Folatelli, G.; Gonzalez, S.; Morrell, N. (February 2007), «Supernova 2007aa in NGC 4030», Central Bureau Electronic Telegrams 850: 1 

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]