Hardcore (ηλεκτρονική μουσική)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Hardcore
Τόπος γέννησης: Ολλανδία
Είδη
Gabber, Hardcore Techno, Happy Hardcore, Melbourne Bounce, British, Frenchcore, Industrial, Terrorcore, Speedcore, Early Hardcore, Digital Hardcore

Hardcore, είναι ένα υποείδος της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής, η σκηνή της βασίστηκε στην μίξη της χορευτικής ιντάστριαλ και της βέλγικης New Beat η οποία είχε προσμείξεις με τέκνο και ιντάστριαλ μουσική. Η hardcore προέρχεται από την Ολλανδία του 1990 οπου Djs έπαιζαν διάφορα είδη σε αυξημένη ταχύτητα. [1] Διακρίνεται από τους ταχύτερους ρυθμούς (160 έως 200 BPM, γενικά γρηγορότερη απο την περισσότερη ηλεκτρονική [2] ), την ένταση των μποτόμπασων και των συνθετικών μπάσων (σε ορισμένα υποείδη) [3] και τα πολλές φορές επιθετικά θέματα, [4] τη χρήση παραμόρφωσης και του πειραματισμού που είναι όμοιος με της ιντάστριαλ χορευτικής μουσικής . Δημιούργησε υποείδη, όπως η gabber .

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 έως τις αρχές της δεκαετίας του '80[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για να κατανοήσουμε την εμφάνιση του hardcore πρέπει κανείς να επιστρέψει στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του '80 για να βρει σημάδια σκληρής ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής μέσα στην industrial μουσική. Συγκροτήματα όπως οι Throbbing Gristle, Coil, Cabaret Voltaire, SPK, Fetus και Einstürzende Neubauten παρήγαγαν μουσική χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα ηλεκτρονικών οργάνω και περνώνταςπολύ προκλητικά μυνήματα για την εποχή. Μερικοί από τους ήχους και τους πειραματισμούς της ιντάστριαλ έχουν επηρεάσει άμεσα το hardcore από την αρχή του κινήματος.

Δεκαετία του '80[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ακολουθόντας το παράδειγμα του Βέλγικου συγκροτήματος Front 242, εμφανίστηκε η ηλεκτρονική μουσική σώματος (EBM), ένα νέο είδος πιο προσιτό και πιο χορευτικό, εμπνευσμένο από την industrial και τη New Wave . [5] Αυτό το ύφος χαρακτηρίζεται από μινιμαλισμό, ψυχρούς ήχους σε αντίθεση με τις ντίσκο, funk ή house, με δυναμικά ρυθμικά μοτίβα, σε συνδυασμό με επιθετικά φωνητικά και αισθητική κοντά στη ιντάστριαλ ή πανκ μουσική. Όταν η EBM συναντήθηκε με New Beat και την Αcid House, η μουσική άλλαξε σε έναν πιο σκληρό ήχο. [6] Όλα τα στοιχεία είχαν συγκεντρωθεί για την άφιξη του hardcore.

Το πιο συνηθισμένο σύμβολο για την παλιά hardcore

Ο όρος hardcore δεν είναι καινούργιος στον κόσμο της μουσικής. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει ένα πιο ριζοσπαστικό κίνημα μέσα στο punk rock ( Black Flag, Minor Threat, Bad Brains ...) οι οποίες, εκτός από τη σκληρότερη μουσική, έδωσαν έμφαση στη στάση τους και στον τρόπο ζωής τους ώστε να ταιριάζει στο δρόμο όπου γεννήθηκε: βίαιος, μακριά απ το μέηνστρημ, αλλά αφοσιωμένος και ειλικρινής. Στη συνέχεια ο όρος χάρντκορ επαναχρησιμοποιήθηκε όταν εμφανίστηκε το hip-hop στα τέλη της δεκαετίας του '80, χαρακτηρίζοντας τα σκληρότερα κομμάτια του hip-hop με τα ίδια χαρακτηριστικά: έναν σκληρότερο ήχο, στίχους εμπλοκής και έναν ολόκληρο τρόπο ζωής αφιερωμένο στον σεβασμό των αξιών που εμφανίζονται από τους ράπερς όπως KRS-One ή Public Enemy . Ο όρος hardcore techno χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για συγκροτήματα EBM όπως οι à;GRUMH.... , Pankow, [7] και Leæther Strip [8] [9] στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αν και η μουσική τους δεν είχε καμία σχέση με το hardcore. Το κομμάτι των à;GRUMH..., "Sucking Energy (Hard Core Mix)" που κυκλοφόρησε το 1985, ήταν το πρώτο κομμάτι που χρησιμοποίησε τον όρο hardcore, στην EDM.

Δεκαετία του '90[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1990, ο γερμανός παραγωγός Marc Trauner, γνωστός και ως Mescalinum United, είναι ο πρώτος γνωστός καλλιτέχνης hardcore techno με το κομμάτι του We Have Arrived, που θεωρείται σε μεγάλο βαθμό ως ένα κομμάτι που ιδρύει το είδος. [10] Το συγκρότημα Together κυκλοφόρησε το κομμάτι του "Hardcore Uproar" το 1990. Ο δημοσιογράφος Simon Reynolds έχει γράψει βιβλία για hardcore techno, καλύπτοντας συγκροτήματα όπως LA Style και Human Resource .

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, οι όροι hardcore και darkcore χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να χαρακτηρίσουν μερικές πρωτότυπες μορφές breakbeat και drum n bass που ήταν πολύ δημοφιλείς στην Αγγλία και από τις οποίες εμφανίστηκαν διάφοροι διάσημοι παραγωγοί όπως The Prodigy, οι Lords of Acid και Goldie. To στυλ εκείνης της εποχής χρησιμοποίησε λουπες ντραμς της hip-hop (break beats) σε διπλές ταχυτητες, διάφορες τεχνικές πιάνο,dub, βαριά μπάσα με μελωδίες παρόμοιες με της ροκ μουσικής συνήθως και πολλές φορές ήχους κινουμένων σχεδίων που αργότερα ονομάστηκε «old skool» hardcore ή hardcore breakbeat και θεωρείται πρόδρομος της happy hardcore (η οποία σταμάτησε να χρησιμοποιεί τα breakbeats ) και τη Jungle (η οποία κράτησε το βαρύ μπάσο αντί πλήκτρα και synths όμως χρησιμοποίησε τεχνικές παραγωγής χιπχόπ κόβοντας λούπες απο μελωδίες σε κομμάτια και ανασυνδιάζοντας τα).

Γύρω στο 1993, το στυλ έγινε σαφώς καθορισμένο και απλώς ονομάστηκε hardcore, καθώς άφησε τις επιρροές του από το Detroit techno . [11]

Paul Elstak, ο ιδρυτής της Rotterdam Records.

Η επίσημη γέννηση της σκληροπυρηνικής ηλεκτρονικής μουσικής θεωρείται ότι [10] [12] ξεκίνησε με την κυκλοφορία του κομματιού «We Have Arrived» από τoν Γερμανό παραγωγό Mescalinum United, της Φρανκφούρτης . [8] [13] Ο Trauner ίδρυσε την δισκογραφική Planet Core Productions το 1989 και έχει παράξει πάνω από 500 κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων 300 από τον ίδιο μέχρι το 1996. Ένα άλλο σημαντικό όνομα της σκληροπυρηνικής σκηνής ήταν ο PCP (Miroslav Pajic), γνωστός ως Miro . Διέδόθησε μια αργή, βαριά, μίνιμαλ και σκοτεινή μορφή χάρντκορ που τώρα χαρακτηρίζεται ως darkcore ή doomcore. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πρωτοπόρος της techno σκηνής της Νέας Υόρκης Lenny Dee ξεκίνησε την εταιρία Industrial Strength Records το 1991 οποία έχει συνενώσει ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής σκηνής, καθιστώντας τη Νέα Υόρκη ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του πρώην αμερικανικού hardcore. Σημαντικοί παραγωγοί στην εταιρία περιλάμβαναν τους αμερικανούς Deadly Buda και The Horrorist, αλλά η δισκογραφική έχει επίσης συνεργαστεί με παραγωγούς από άλλες χώρες. Την ίδια στιγμή στο Ρότερνταμ, οι DJs και παραγωγοί Paul Elstak [14] και Rob Fabrie διέδωσαν ένα στυλ ταχύτερο, με παραμορφομένενα μποτόμπασα, γνωστό ως gabber (πλέον ονομάζεται και early hardcore ), και την πιο εμπορική και προσβάσιμη μορφή του το happy hardcore [15]

Ο Paul Elstak ίδρυσε την Ρότερνταμ Records το 1992, η οποία έγινε η πρώτη δισκογραφική εταιρεία hardcore στην Ολλανδία. [16] Το 1992 στην Ουτρέχτη, ένα μεγάλο rave που ονομαζόταν The Final Exam [17] οδήγησε στη δημιουργία της ετικέτας ID & T. Το Thunderdome, που ξεκίνησε το 1993, διέδωσε γρήγορα τη hardcore μουσική στην Ευρώπη με έναν κατάλογο συλλογών CD και εκδηλώσεων, προσελκύοντας χιλιάδες νέους ανθρώπους που ξεκίνησαν το κίνημα του gabber. Μέσα στο 1993, κυκλοφόρησαν τέσσερις συλλογές με ολοένα και αυξανόμενη επιτυχία. [18] [19] [20] [21] Πολλοί καλλιτέχνες στις συλλογές έγιναν γνωστοί στην σκηνή και ιδιαίτερα οι 3 Steps Ahead, DJ Buzz Fuzz, Dreamteam, ο Neophyte, ο Omar Santana και οι Charly Lownoise and Mental Theo. Το ίδιο έτος, η δισκογραφική Mokum Records δημιουργείται [13] από τον Freddy Β ο οποίος είχε επιτυχία χάρη σε καλλιτέχνες και ομάδες όπως Technohead [22] [23] [24] [25] Tellurian, The Speedfreak, Scott Brown, [26] και Liza N'Eliaz [27] πρωτοπόρους του speedcore .

Στην Αγγλία, τα μέλη του ηχοσυστήματος Spiral Tribe, [28], συμπεριλαμβανομένων τους Stormcore, 69 dB, Crystal Distortion και Curley έχοντας σκληρύνει τον acid-breakbeat ήχο τους, γίνονται οι πρωτοπόροι της acidcore και hardtechno. Το 1994, ίδρυσαν την δισκογραφική Network 23 η οποία, μεταξύ άλλων, προμοτάρισε τους Somatic Responses, Caustic Visions και Unit Moebius δημιουργώντας τη μουσική και οπτική βάση του κινήματος του φρη πάρτυ .

Στη Γαλλία, οι πρωτοπόροι του hardcore περιλαμβάνουν τον Laurent Hô. [29]

Στα τέλη της δεκαετίας του '90, ο σκληροπυρηνικός ήχος προοδευτικά συνέχισε να αλλάζει και η δημοτικότητα τηςgabber έπεσε. Αυτό άφησε χώρο για άλλα hardcore-επηρεασμένα στυλ όπως η Ισπανική Mákina και η Hardstyle .

2000s[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κάτω από την επιρροή της Hardstyle και της Hardcore Industrial, αναπτύχθηκε μια νέα σκηνή με τον DJ Promo και την δισκογραφηκή του "The Third Movement". Αυτή η σκηνή, γνωστή ως mainstream hardcore, εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 με πιό ώριμο ήχο, βασίστηκε στο μποτόμπασο του Juno και του Roland 909 το οποίο είναι γνωστο ως 909Kick σήμερα, το οποίο παραμορφώνεται και συμπιέζεται μέχρι να γίνει σχεδόν τετράγωνη κυματομορφή και πολλές φορές προστείθενται στρώσεις άλλων ήχων σε layers όπως παραμορφωμένα snare και άλλα και οι μελωδίες στράφηκαν περισσότερο προς το επικό στοιχείο απ ότι πρίν. [12] Η μουσική έγινε επιτυχία στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στην Ολλανδία και την Ιταλία, με παραγωγούς και ομάδες όπως Endymion, Kasparov, Art of Fighters, The Stunned Guys και DJ Mad Dog. Το Happy Hardcore συνέχησε την κίνηση του υπόγεια και εξελίχθηκε προσφέροντας σε άλλα συναφή είδη όπως η Eurobeat, η UK hardcore, η Freeform hardcore και η Full-on Hardcore .

Δισκογραφικές όπως Enzyme Records, Crossbones και Bloc 46 έχουν δουλέψει με καλλιτέχνες darkcore, όπως Ruffneck, Fifth Era και Outside Agency.

Καθώς το κίνημα του ελεύθερου πάρτυ ήταν επιτυχημένο σε όλη την Ευρώπη, εμφανίστηκε η μουσική freetekno. Πολλοί παραγωγοί και δισκογραφικές εμφανίστηκαν αντιπροσωπεύοντας τα είδη hardtechno και frenchcore όπως οι: Epileptik, Audiogenic, Les Enfants Sages, Tekita, Breakteam, Mackitek, B2K και Narkotek.

2010s[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις αρχές του 2010 παρατηρήθηκε η διάδοση της χάρντκορ σε διεθνές επίπεδο, με καλλιτέχνες όπως ο εικονικός για την περίοδο Angerfist κέρδισαν γρήγορα τη δημοτικότητα. Η σκηνή πέρασε μιά περίοδο ευημερίας με πολλούς νέους παραγωγούς και δισκογραφικές που άφησαν το στίγμα τους στη σκηνή, τόσο στην Ευρώπη όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, εμφανιζόμενοι ακόμη και στο μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ της Βόρειας Αμερικής, το Carnival Electric Daisy . Το 2011, ο Angerfist μπήκε στο DJ Mag Top 100 στη θέση # 39. [30]

Κατα τα μέσα της δεκαετίας υπήρξε απότομη άνοδος στη δημοτικότητα, από το mainstream hardcore μέχρι τα γρηγορότερα στυλ όπως το frenchcore, το uptempo hardcore και το terrorcore. Αν και αυτά τα στυλ αυτά υπήρχαν ήδη στο παρελθόν, η αύξηση των καλλιτεχνών και των ηβέντς γύρω στο 2015 βοήθησε αυτά τα στυλ να αναπτυχθούν και να κινηθούν στην πρώτη γραμμή της προσοχής του κοινού σε πολλές χώρες. Η μετάβαση από τις παλιότερες ταχύτητες των 160-180 κτυπημάτων ανά λεπτό σε 200+ άλλαξε την αγορά hardcore, δημιουργώντας μια ζήτηση για πιο ενεργητικό και έντονο hardcore από πριν. Καλλιτέχνες όπως ο Sefa & ο Dr Peacock είδαν μια γρήγορη άνοδο μέσα στη σκηνή και επηρέασαν τη μουσική κατεύθυνση σε ένα πιο δυναμικό, ταχύτερο αλλά πιο μελωδικό και ευφoρικό ύφος με πολλά κομμάτια να τείνουν προς το hardstyle, χρησιμοποιώντας επιρροές και απο άλλα είδη μουσικής (πχ Dr. Peacock & Ferocious Dog - Psychedelic Spin). [31] Μεγάλοι καλλιτέχνες από άλλα είδη όπως οι Marshmello, Porter Robinson [32] και Headhunterz [33] άρχισαν περιστασιακά να παίζουν γρηγορότερα και περισσότερο hardcore στα σύνολα τους, όλα αυτά έκαναν τον ορισμό hardcore να χαρακτηρίζει πολύ περισσότερα πράγματα στην σημερινή σκηνή απ ότι παλιότερα.

Το τέλος της δεκαετίας είδε την ταχεία ανάπτυξη της σκηνής στην Ευρώπη. Τα hardcore φεστιβάλ στην Ολλανδία σημείωσαν σημαντική αύξηση συμμετοχής. Η συμετοχή στο Thunderdome του 2019 έφθασε περίπου τα 40.000 άτομα και έγινε το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία της Hardcore. [34] Συχνές εκδηλώσεις μεγάλου μεγέθους άρχισαν να γίνονται εκτός Ολλανδίας σε χώρες όπως η Ισπανία [35], η Ρωσία [36], η Αυστρία [37], η Ελβετία [38] και η Τσεχική Δημοκρατία [39] μεταξύ άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Στην Αμερική το hardcore παραμένει ένα σχετικά είδος, αλλά μπορεί να βρεθεί σε μεγάλες πόλεις όπου προωθείται από ανεξάρτητους υποστηρικτές και καλλιτέχνες.

Τεχνικές παραγωγής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Hardcore συνήθως παράγεται με την βοήθεια κάποιου λογισμικού DAW και πολλά παλιότερα κομμάτια τον καιρό που τα Daw και το υλικό στο οποίο έτρεχαν είχαν περιορισμένες δυνατότητες παρήχθησαν σε Τράκερ. Μερικά παραδείγματα του λογισμικού που χρησιμοποιείται είναι τα FL Studio, Ableton Live, Cubase, Logic και Reason . Η ευρεία διαθεσιμότητα των υπολογιστών, σε συνδυασμό με τις μειωμένες τιμές καθώς και η εξέλιξη των δυνατοτήτων της τεχνολογίας μεταμόρφωσαν τον ήχο και ανέδειξαν πολλούς μουσικούς και επίσης έδωσαν την δυνατότητα σε κόσμο να παράγει μουσική σαν χόμπυ.

Αξιοσημείωτα καλλιτεχνικά δρώμενα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Υποείδη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Hardcore δημιούργησε διάφορα υποείδη και παράγωγα στυλ, όπως:

  • Bouncy techno : Ένα είδος hardcore techno με επιρροές απο gabber, που του δίνουν ένα "bouncy" συναίσθημα στις μπότες και τα μπάσα. Αυτό αργότερα οδήγησε στο happy hardcore και το βρετανικό hardcore .
    • Mákina : Η γρήγορη ηλεκτρονική χορευτική μουσική από την Ισπανία, αρκετά παρόμοια με τη βρετανική hardcore περιλαμβάνει στοιχεία bouncy και hardtrance .
    • Hardcore breaks (nu rave): Ένα είδος στο στυλ του breakbeat hardcore που όμως παράγεται χρησιμοποιώντας σύγχρονη τεχνολογία και τεχνικές παραγωγής.
  • Powerstomp: Πρόσμειξη της Melbourne Bounce με ισχυρες επιρροές από Gabber και Hardstyle με χαρακτηριστικά 4 on the floor μέτρα και έντονα αντίστροφα μπάσα (Παράδειγμα Olie James - Lion)
  • Trancecore: Θεωρείται ένα υποείδος του happy hardcore και / ή του βρετανικού hardcore (μερικές φορές της Gabber ). με ισχυρή επιρροή απο trance ( Hard trance ειδικότερα), είναι επίσης στενά συνδεδεμένη με το "Acidcore". (Παράδειγμα: Eclipse - Stairway To Brooklyn)
  • Freeform hardcore: Freeform hardcore ή λιγότερο συχνά UK Trancecore μια εξελισσόμενη σύγχρονη προσαρμογή του "Trancecore", το στυλ είναι επιρρεασμένο απο το UK hardcore συνήθως λιγότερο χαρούμενο και διαθέτει σκληρότερους ήχους όπως πριόνια (Παράδειγμα: Blood, Sweat & Tears - Little Fella). Τα τελευταία χρόνια έχει ξεφύγει πολύ απο τον ήχο της Acidcore και πειραματίζεται αρκετά με ήχους τράνς και μπάσα σαηκεντέλικ αλλα κρατάει πολλά μελωδικά στοιχεία και πολλές φορές έχει παραμορφωμένη μπότα και bouncy στοιχεία.
  • Psycore: Συνδιασμός ψυχεδελικής trance με χάρντκορ, πολλές φορές θεωρείται απλά μια γρήγορη μορφή της σαηκεντέλικ το mainstream έχει κατα καιρούς απορροφήσει στοιχεία όπως τα μπάσα της psy (πχ στο drop του Basshead απο Re-Style, Broken Minds και Alee) όμως ποιό χαρακτηριστηκό παράδειγμα psycore είναι το Carnage & Ape Drums - Chupacabra (GOMMI Remix) και το LiquidFlux - Ritual (Full EP Mix). Κατεξοχήν υποείδη που θεωρούνται psycore είναι τα.
    • Full-on hardcore: αλλιώς Full-on Psycore. Μια συγχώνευση full-on psytrance και happy hardcore, ο ήχος της είναι δυναμικός και μελωδικός με αναζωογονητικές μελωδίες χρησιμοποιώντας ταχύτερους ρυθμούς. (Παράδειγμα: Ardor - Vyral XIII)
    • Dark Psycore: γνωστή και ως Dark Psy hardcore - Μια συγχώνευση darkpsy με παραμορφωμένα στοιχεία happy hardcore που έχει πιο σκοτεινή, και πιο παραμορφωμένη φόρμα με ρυθμούς συνήθως από 145 έως 180 bpm πλέον συσχετίζεται με την hitech (Παράδειγμα: Kobold Instinct Unknown Lifeforms )
  • Darkcore ή doomcore (δεν πρέπει να συγχέεται με την darkcore jungle): Είναι μία μεγάλη κατηγορία σκοτεινότερης hardcore μουσικής που χαρακτηρίζεται από στοιχεία breakbeat, hardcore και power noise-industrial στοιχεία και πολλές φορές "στοιχειωμένα" μελωδικά ή ατμοσφαιρικά μέρη. Εμφανίστηκε ως αντίδραση του ήχου της βρετανικής hardcore και εξλίσσεται ως σήμερα, λόγω της σκοτεινής φύσης του χάρντκορ γενικά σαν μουσική είναι έυκολο να χαρακτηριστεί ένα τραγούδι darkcore όμως ο όρος darkcore/doomcore αναφέρεται μόνο σε πιο αργά συνήθως κομμάτια με στοιχειωμένες μελωδίες και ατμόσφαιρες καλλιτεχνών όπως οι Dr Macabre, Fifth Era και Doom HK.  
  • Digital hardcore : Ένωση της Hardcore punk με hardcore techno. Στενά συνδεδεμένη με τη μουσική punk hardcore δημιουργήθηκε απο τους Atari Teenage Riot εκ των οποίων ο Alek Empire ίδρυσε την Digital Hardcore Records και συνέχισε σόλο, άλλοι αξιοσημείωτοι καλιτέχνες είναι η Hanin Elias οι The shizit (αργότερα Rabbit Junk), οι πιο γκόθικ Death Spells, o πιο προς την ηλεκτρονική Delta9 καθώς και breakcore καλιτέχνες όπως The Panacea, Drumcorps και άλλοι (παράδειγμα Moshpit We Killed Jah)
  • Frenchcore Προέρχεται από τη γαλλική σκηνή από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 απο τους Micropoint. Το είδος είναι γρηγορότερο από το mainstream hardcore και χρησιμοποιεί έντονο reverse bass, γνώρισε επιτυχία εκτός Γαλλίας στην Ιταλία όπου εκπροσωπήθηκε απο τους The Sickest Squad. Η Frenchcore έγινε mainstream λόγω του Sefa στα τέλη του 2010 (πχ Sefa & Mr. Ivex - God’s Plan)
  • Gabber
    • Oldschool hardcore : Δημοφιλής στην Ολλανδία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αυστραλία, την Ιταλία, το Βέλγιο και τη Σκωτία . Χαρακτηρίζεται από την βαριά μπάσα, συνήθως παραμορφωμένη μπότα και γενικά ταχύτητες 160-190 bpm.
    • Mainstream hardcore ή αλλιώς Νew Style: Σύγχρονη μορφή gabber, συχνά μελωδική, με πιο περίπλοκους ήχους και γενικά 150-165 bpm, είναι το στύλ που κυρίως παίζεται στις μεγάλες διοργανώσεις τύπου masters of hardcore κλπ
    • Speedcore (δεν πρέπει να συγχέεται με το thrashcore ή την Speed Metal), διακρίνεται από πολύ γρήγορους ρυθμούς (περίπου 200-600 bpm), με έντονα παραμορφωμένα κρουστά, υπάρχει αρκετά μεγάλη σκηνή στην Ιαπωνία (πx DJ.Kurara - Japanese Transformation)
      • Splittercore: Ακόμα μεγαλύτερη ταχύτητα, συνήθως 700-800 bpm (πχ Μ1dy ft OZIGIRI Hotel Hellifornia) .
      • Extratone: Όταν το τέμπο υπερβαίνει τα 1000 bpm σε σημεία οι μεμονωμένοι ρυθμοί δεν μπορούν πλέον να διακριθούν.οπότε Extratone ονομάζεται ο ήχος που αντιλαμβανόμαστε απο την αναπαραγωγή τους συνήθως ο ήχος του μπήτ είναι μόνο σε υψηλό τέμπο και η μουσική σε χαμηλότερο (παράδειγμα Annoying Ringtone - Extratone Firestorm) με τους καλλιτέχνες Aeswa και Diabarha να έχουν μπήτς άνω των 50.000 BPM στα τραγούδια τους.
    • Τerror: αλλιώς Terrorcore, μιά πιο σκοτεινή μορφή speedcore με θέματα κυρίως επιθετικότητα, μάχες μπάχαλα και γενικά βία, συχνά χρησιμοποιεί θορύβους και ασυνήθιστους ρυθμούς και συχνά χρησιμοποιείται κάποια απότομη αυξομείωση ταχύτητας του ρυθμού στα drops ωστε να αποδώθούν καταστάσεις αδρεναλίνης, επιφυλακής και πανικού, terror μπορεί να θεωρηθεί ένα μεγάλο εύρος τραγουδιών απο δουλειές των Dj Skinhead, Noisekick, N-Vitral και άλλους ενώ και σε άλλα είδη μπορεί να ύπάρχουν στoιχεία terror και έχει αποκτήσει δημοτικότητα στην Ισπανία με καλιτέχνες όπως ο eDub (πχ Igneon System & eDUB - Ruckus Power)
  • Industrial hardcore : προέρχεται από ένα συνδυασμό techno και hardcore. Θεωρείται ξεχωριστό είδος λόγω του ψυχρού και σκοτεινού χαρακτήρα του ήχου. Ειδικά κατά τη μετάβαση από το hardcore της πρώιμης στην σημερινή, η industrial έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Επειδή το hardcore ήταν στην εμπορική του κορυφή, περισσότεροι παραγωγοί άρχισαν να πειραματίζονται με hardcore. Ειδικά ο DJ Promo έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό. Υπάρχουν πλέον ηβέντς με ξεχωριστή σκηνή ιντάστριαλ hardcore. Παραγωγοί του είδους είναι οι:Armageddon Project, Unexist, Catscan, Ophidian, Micron, Noize Suppressor, Sacerdos Vigilia, The Relic, Sound Abuse και Strange Arrival..

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. David Robb (2002). «Techno in Germany:Its Musical Origins and Cultural Relevance» (PDF). σελίδες 134–135. Ανακτήθηκε στις 17 Μαΐου 2013. 
  2. «PSYCHEDELIC FREESTYLE | A-wave.com|=awave». Ανακτήθηκε στις 12 Μαΐου 2012. 
  3. Dirk Moelants (13 Σεπτεμβρίου 2003). «Dance Music, Movement and Tempo Preferences» (PDF). σελ. 2. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 22 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  4. Ishkur. «Ishkur's guide». Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  5. «EuroPopMusic : Electronic Body Music». EuroPopMusic. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  6. Johannes Ripken (10 Μαΐου 2012). «Dance Music History – First electronic sounds, via Disco, House, Dance to current developments». Johannes Ripken. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2012. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  7. SPEX music magazine: Hardcore-Techno-Beat aus Florenz!, p.49, issue 9/89, September 1989
  8. 8,0 8,1 Reynolds Simon (1998). Energy Flash: A Journey Through Rave Music and Dance Culture. ISBN 978-0330350563. 
  9. New Life Soundmagazine (October–November, 1989).
  10. 10,0 10,1 «Mescalinum United - Biography». Planet Lyrics. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. Trauner was co-founder of record label Planet Core Productions and has been credited with creating the first hardcore techno/gabber track in 1990, We Have Arrived, under the name of Mescalinum United 
  11. «Griffith University ePress». dj.dancecult.net. Ανακτήθηκε στις 17 Μαρτίου 2018. 
  12. 12,0 12,1 «Gabba Hardcore Dance Music». fantazia. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  13. 13,0 13,1 Peter Shapiro (1999). Drum 'n' bass: the rough guide : [jungle, big beat, trip hop]. σελ. ?. 
  14. «DJ Paul Elstak». djguide.nl (στα Ολλανδικά). Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  15. Vladimir Bogdanov (2011). All music guide to electronica: the definitive guide to electronica. 
  16. «Mid-town History». Rotterdam Records. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Δεκεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  17. «EVENTS.the past». Thunderdome. 20 Ιουνίου 1992. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Σεπτεμβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 8 Μαΐου 2013. 
  18. 5th Raider (31 Δεκεμβρίου 2004). «Thunderdome I : Fuck Mellow, This Is Hardcore From Hell Review». gabber.no.sapo.pt. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2012. 
  19. 5th Raider (19 Ιουλίου 2001). «Thunderdome II : Back From Hell! Review». gabber.no.sapo.pt. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2012. 
  20. 5th Raider (30 Ιουλίου 2001). «Thunderdome III : The Nightmare Is Back Review». gabber.no.sapo.pt. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2012. 
  21. 5th Raider (22 Αυγούστου 2007). «Thunderdome IV : The Devil's Last Wish Review». gabber.no.sapo.pt. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 10 Μαρτίου 2016. Ανακτήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2012. 
  22. British and American hit singles: 51 years of transatlantic hits. σελ. 2071. 
  23. «Banana-Na-Na». Ανακτήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 2013. 
  24. «Gold-/Platin-Datenbank (Technohead - I Wanna Be a Hippy)». Musikindustrie.de (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2013. 
  25. «Daniel Leeflang Bio». Mokum Records. Ανακτήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 2013. [...] and "I wanna be a hippy" which gave him a gold record for 25.000 copies sold in Germany only. 
  26. Wyburn, Claire (April 1996). Scott Brown: The King of Scottish Hardcore, σελ. 10–11. 
  27. Des pratiques artistiques des jeunes (στα Γαλλικά). 2003. σελ. 43. 
  28. Stéphane Hampartzoumian (2004). Effervescence techno: Ou la communauté trans(e)cendantale (στα Γαλλικά). σελ. 153. 
  29. Morgan Jouvenet (2006). Rap, techno, électro...: Le musicien entre travail artistique et son organisation (στα Γαλλικά). σελίδες 137–138. 
  30. «Angerfist: The Masked Marauder of Hardcore». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  31. «Life Is Suffering And Sefa Is Going To The Top». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  32. «LIL TEXAS' AMERICAN HARDCORE HAS BEEN ADDED TO THE SNAKEPIT LINE-UP:». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  33. «Headhunterz @ SLAM! MixMarathon XXL - ADE 2018». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  34. «Thunderdome: 25 years of hardcore». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  35. «Masters of Hardcore Spain 2019». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  36. «Masters of Hardcore Russia». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  37. «Masters of Hardcore Austria 2018». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  38. «Masters of Hardcore Switzerland 2019». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020. 
  39. «X-massacre 2018». Ανακτήθηκε στις 18 Μαρτίου 2020.