Φώτης Μαστροκώστας (Θάνος)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Φώτης Μαστροκώστας
Γέννηση 1917
Θάνατος 1961
Ιδιότητα στρατιωτικός

Ο Φώτης Μαστροκώστας (Θάνος) (1917-1961) ήταν κομμουνιστής, αντάρτης στην πρώτη ανταρτοομάδα του Άρη Βελουχιώτη, καπετάνιος του ΕΛΑΣ και του ΕΛΑΝ. Ακολούθησε τον Βελουχιώτη μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας, συνελήφθη το 1945 και καταδικάστηκε σε θάνατο, έμεινε 16 χρόνια φυλακισμένος και πέθανε το 1961.

Βιογραφικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Νεανικά χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φώτης Μαστροκώστας γεννήθηκε στη Σπερχειάδα Φθιώτιδας το 1917. Τελείωσε το Γυμνάσιο το 1935 και κατέβηκε στην Αθήνα όπου έγινε μέλος του ΚΚΕ. Το 1938 υπηρέτησε ως λοχίας στον Ελληνικό Στρατό όπου και τον βρήκε ο πόλεμος του 1940. Διακρίθηκε ιδιαίτερα στο αλβανικό μέτωπο και τιμήθηκε με δύο μετάλλια ανδρείας.[1] Μετά την κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941, επέστρεψε στο χωριό του και προσπάθησε να οργανώσει αντιστασιακές ομάδες.

Κατοχή - Αντίσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τον Μάιο του 1942 ήταν ένας από τους 9 αγωνιστές της πρώτης αντάρτικης ομάδας του ΕΛΑΣ του Άρη Βελουχιώτη. Έλαβε το ψευδώνυμο "Θάνος" και ήταν από τους πιο έμπιστους συνεργάτες και στενούς φίλους του Άρη Βελουχιώτη.[2]

Ο Φώτης Μαστροκώστας συμμετείχε σε όλες τις μάχες στο ξεκίνημα του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη (Ρεκά, Κρίκελλο, Μικρό Χωριό, κ.ά).[3] Έλαβε μέρος στην επιχείρηση για την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου, το Νοέμβριο του 1942 και ήταν στους επικεφαλής του τμήματος που κατέλαβε το βόρειο βάθρο της γέφυρας.[4]

Στη συνέχεια έγινε καπετάνιος του ΕΛΑΣ στο Αρχηγείο Φθιώτιδας και αναδείχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη της Αντίστασης στη Στερεά Ελλάδα. Το 1943, όταν ο ΕΛΑΣ οργανώθηκε σε τακτικό στρατό, έγινε καπετάνιος του 2/32 Συντάγματος του ΕΛΑΣ με χώρο ευθύνης τη Δυτική Στερεά. Το 1944 έγινε καπετάνιος του ΕΛΑΝ στο Ιόνιο, όπου και παρέμεινε μέχρι και την αποστράτευση, τον Φεβρουάριο του 1945, χωρίς να πάρει μέρος στα Δεκεμβριανά.

Μετά τη Βάρκιζα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά τα Δεκεμβριανά και τη Συνθήκη της Βάρκιζας ακολούθησε τον Άρη στην προσπάθειά του να ιδρύσει Μέτωπο Εθνικής Ανεξαρτησίας (ΜΕΑ) και το νέο ΕΛΑΣ με στόχο τον αγώνα εναντίον των Άγγλων, της ελληνικής κυβέρνησης και των παρακρατικών μονάδων που δρούσαν στην ύπαιθρο.

Μετά το θάνατο του Άρη στη Μεσούντα (15 Ιουνίου 1945) και τη διάλυση του τμήματος ο Θάνος μαζί με τον Έκτορα (Γιάννη Μαδωνή) θα ξεφύγουν από τον κλοιό και θα πορευτούν με τα πόδια προς την Αθήνα. Συνελήφθη μαζί με τον Έκτορα από δυνάμεις εθνοφυλακής στο Κηφισοχώρι τον Αύγουστο του 1945.[1]

Κλείστηκε σε διάφορες φυλακές, βασανίστηκε άγρια και καταδικάστηκε το 1946 σε θάνατο. Αργότερα η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια και τα τελευταία χρόνια έμεινε κρατούμενος στις φυλακές Αβέρωφ.[1] Αποφυλακίστηκε ημιθανής το 1961, επέστρεψε στο χωριό του τη Σπερχειάδα και μετά από μία βδομάδα πέθανε.[5]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. "Αντίο Καπετάνιε": Δημήτρης Καραθάνος, Εκδόσεις Φιλίστωρ, Αθήνα 1996
  2. "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων": Διονύσης Χαριτόπουλος, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2003
  3. "Η πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη": Γιάννης Χατζηπαναγιώτης, Εκδόσεις Δωρικός, Αθήνα 1976
  4. Ιστορία της Αντίστασης 1940-45, Εκδόσεις Αυλός, Αθήνα 1979

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Καραθάνος (1996), σελ.37
  2. Χατζηπαναγιώτης (1976), σελ.137
  3. Χαριτόπουλος (2003), & Ιστορία της Αντίστασης 1940-45 (1979)
  4. Χαριτόπουλος (2003), σελ.138-139
  5. Χαριτόπουλος (2003), σελ.770