Φραγκίσκος Φερδινάνδος δ'Άβαλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Φραγκίσκος Φερδινάνδος δ'Άβαλος
Francesco Fernando d’Avalos d’Aquino d’Aragona.jpg
Γενικές πληροφορίες
Γέννηση1530[1][2][3][4][5]
Ίσκια
Θάνατος1571[6][1][2][4][5]
Παλέρμο
Τόπος ταφήςSant'Anna dei Lombardi
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότηταπολιτικός
Οικογένεια
ΤέκναAlfonso Felice d’Avalos[7]
ΓονείςAlfonso d'Avalos[7] και Donna Maria d'Aragona, dei Duchi di Montalto[7]
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαViceroy of Sicily
ΒραβεύσειςΙππότης του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος
Θυρεός
D'avalos Coat of arms.jpg
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Φραγκίσκος-Φερδινάνδος δ'Άβαλος δ'Ακουίνο, ισπαν.: Francesco-Ferdinando d'Ávalos d'Aquino, ήταν Ζ΄ μαρκήσιος της Πεσκάρα και Γ΄ μαρκήσιος του Βάστο (π. 1530 - 1571 στο Παλέρμο). Έγινε αρχηγός του ισπανικού στρατού στη Λομβαρδία και στο Πιεμόντε, κυβερνήτης στο δουκάτο του Μιλάνου (1560– 63) και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1568-71). [8]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν γιος του Αλφόνσου δ'Άβαλος ΣΤ΄ μαρκήσιου της Πεσκάρα και Β΄ του Βάστο, και της Μαρίας δ'Άραγόνα. [8] Παιδί ακόμη ονομάστηκε το 1536 μεγάλος Θαλαμηπόλος (gran Camerlengo) του βασιλείου της Νάπολης. Επικεφαλής του ισπανικού στρατού στη Λομβαρδία και το Πιεμόντε από τον Δεκέμβριο του 1555, επέτυχε μία πλεονεκτική ανακωχή με τη Γαλλία τον Μάρτιο του 1556, ολοκληρώνοντας την επιτυχή εκστρατεία που είχε ξεκινήσει από τον δούκα της Άλμπα.

Ήταν τότε κυβερνήτης στο δουκάτο του Μιλάνου (1560–63) και αντιβασιλιάς της Σικελίας (1568–71), όπου μείωσε τη δύναμη των τοπικών βαρόνων και των Αντιπροσώπων.

Έγινε επίσης ιππότης στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1552 νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα Γκοντζάγκα, κόρη του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Μάντουα και του Μομφερράτου. [9] Είχαν τέκνα:

  • Αλφόνσος-Φήλικας 1564-1593, πρίγκιπας της Φρανκαβίλα και διάδοχός του.
  • Τομάς απεβ. 1622, κόμης του Καστελλούκιο, επίσκοπος, τιτουλάριος Λατίνος πατριάρχης της Αντιόχειας μεταξύ 1611 και 1622.

Βιβλιογραφικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Hickson, Sally Anne (2016). Women, Art and Architectural Patronage in Renaissance Mantua: Matrons, Mystics, and Monasteries. Routledge. 
  • Watanabe-O'Kelly, Helen (2016). Europa Triumphans. Routledge. 

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]