Συζήτηση Βικιπαίδεια:Πολιτική χρήσης εικόνων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ν. 2387/1920[επεξεργασία κώδικα]

Γεια σε όλους. Αφορμή για αυτή την συζήτηση είναι η έντονη αντιπαράθεση που έγινε για την κατάσταση των πνευματικών δικαιωμάτων της εικόνας Stamatis.JPG. Από τις σχετικές συζητήσεις σαλάτες, ειρωνικά σχόλια και λοιπά παραδείγματα όχι και τόσο καλής πίστης, αναδύθηκε ένα σημαντικό νέο θέμα: οι επιπτώσεις του πρώτου ελληνικού νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας στην σχετική πολιτική της Βικιπαίδειας.

Ο χρήστης Αρχίδαμος ανέφερε για πρώτη φορά αυτόν τον νόμο στην συζήτηση της ανωτέρω εικόνας. Μεταφέρω εδώ τα σχετικά σχόλια:

"Ο πρώτος πλήρης νόμος για την πνευματική ιδιοκτησία είναι ο ν. 2387/1920" (Κουμάντος, Πνευματική Ιδιοκτησία8, 2002, σ. 21). Δε φαντάζομαι να είχε ο νόμος αναδρομική ισχύ. Και δεν ξέρω τι έργα προστάτευε (αν προστάτευε δηλ. και τη φωτογραφία). Πάντως οι νόμοι γενικώς μπορεί να έχουν αναδρομική ισχύ.--Αρχίδαμος 17:43, 22 Αυγούστου 2006 (UTC)
Ο νόμος πιθανόν να είναι τυπωμένος σε παράρτημα στα βιβλία πνευματικής ιδιοκτησίας που έχουν εκδοθεί πριν το 1993 (μόνο τον Κουμάντο ξέρω εκείνη την εποχή, θα δω αν έχει το νόμο). Λογικά το εθνικό τυπογραφείο θα μπορεί να βρει το ΦΕΚ με τον αριθμό του νόμου, αλλά θα έχει φυσικά μόνο την εκδοχή του 1920. Μεταγενέστερες τροποποιήσεις θα πρέπει να τις βρει κανένας μόνος του. Ενδιαφέρον έχει ότι ο 2387/1920 προέβλεπε μόνο 50ετή προστασία μετά το θάνατο του δημιουργού».--Αρχίδαμος 09:42, 23 Αυγούστου 2006 (UTC)
Ν. 2387/1920
Δεν έχω αυτήν τη στιγμή τη δυνατότητα να τον σκανάρω.
Άρθρον 2: Το δικαίωμα τούτο παραμένει εις τους κληρονόμους αυτών επί 50 έτη[...]
Άρθρον 14: Τα φωτογραφικά και λοιπά συγγενή έργα υπάγονται εις τας διατάξεις του παρόντος νόμου μόνον εφ'όσον φέρουσι επί παντός αντιτύπου το όνομα του φωτογράφου ή του εκδότου, την διεύθυνσιν αυτού και το έτος της εκδόσεως.[...]
Νομοθετικό Διάταγμα της 12/15 Ιουνίου 1926
Άρθρον μόνον: Η έννοια των διατάξεων του Νόμου 2387 της 29/7/1920 περί προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ότι η εκ τούτου προστασία περιλαμβάνει και τα έργα τα δημοσιευμένα ή άλλως οπωσδήποτε παρηγμένα προ της ενάρξεως της ισχύος αυτού.
Συμπέρασμα: όποιος βγάλει άκρη κερδίζει φωτογραφία δημοσιευμένη προ του 1920, προστατευόμενη αναδρομικά με βάση το ν.δ. που όμως δε φέρει επάνω της τα στοιχεία του φωτογράφου:))) Κι αυτά είναι μόνο αυτά που βρήκα, ποιος ξέρει τι άλλα μπορεί να έγιναν μετά. --Αρχίδαμος 16:08, 23 Αυγούστου 2006 (UTC)
Μόλις βρήκα και αυτό το λινκ για όποιον ενδιαφέρεται http://www.leica-academy.gr/apopseis05.htm. --Αρχίδαμος 18:39, 23 Αυγούστου 2006 (UTC)

(Μετέφερα τα σχόλια εδώ για να τα δουν περισσότερα άτομα).

Είναι φανερό ότι ο νόμος αυτός μπορεί να έχει σημαντική επίπτωση σε εικόνες όπως η παραπάνω, οι οποίες κινούνται στο όριο της ελεύθερης χρήσης, σύμφωνα με τον ν. 2121/1993. Αυτό γίνεται φανερό από τον αντίστοιχο, θα έλεγα, νόμο των ΗΠΑ. Ο οποίος ορίζει ότι οι εικόνες που δημιουργήθηκαν πριν το 1923 βρίσκονται σε καθεστώς δημοσίας κυριότητας.

Νομίζω ότι πριν μπορέσουμε να αρχίσουμε ουσιαστική συζήτηση, εκρεμμούν να γίνουν ορισμένες ενέργειες:

  1. Εύρεση του πρωτότυπου κειμένου και δημοσίευση του στην Βικιθήκη.
  2. Εύρεση των τροποποιήσεων του νόμου μέχρι και τον ν. 2121/1993, και ανέβασμα στην Βικιθήκη.

Προαιρετικά, μπορεί να γίνει και εύρεση πηγών με εκλαϊκευμένο σχολιασμό για τα παραπάνω (γιατί π.χ. εγώ δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αναδρομική ισχύς για τον ν.2387/1920 και αν σήμαινε κάτι διαφορετικο τότε).

Φυσικά, αυτό είναι μια πρόταση. Μπορείτε να πείτε οτιδήποτε θα συμβάλλει θετικά στην διαμόρφωση της πολιτικής. --Dead3y3 Συζήτηση 20:38, 24 Αυγούστου 2006 (UTC)

Βρήκα αυτό για αρχή: http://www.vrc.gr:8080/roadmaps/roadmaps/ipr/page.html?page_id=1015. --Dead3y3 Συζήτηση 20:50, 24 Αυγούστου 2006 (UTC)


Δυστυχώς δεν μας αλλάζει τίποτε αυτό. Το ότι ο νόμος 2387/1920 είχε αναδρομική ισχύ σημαίνει ότι και όλα τα έργα που δημιουργήθηκαν πριν την εφαρμογή του, προστατεύονταν σαν να υπήρχε ο νόμος από πάντα. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιο χρονικό σημείο (αντίστοιχο του 1923 στο νόμο των ΗΠΑ) οπου μπορούμε να πούμε ότι τα έργα που δημιουργήθηκαν πιο πριν δεν προστατεύονται. --Geraki 07:15, 25 Αυγούστου 2006 (UTC)


Αυτό που θα μπορούσε να αλλάξει κάτι είναι το πότε αυξήθηκε το όριο από 50 σε 70 χρόνια μετά το έτος που ακολουθεί το έτος θανάτου του δημιουργού. Μπορεί να δημιουργεί ένα μικρό ή μεγαλύτερο κενό για κάποιους που πέθαναν πριν περισσότερο από 50 χρόνια πριν αυξηθεί το όριο (αν για παράδειγμα το όριο 70 χρόνων μπήκε πρώτη φορά με τον νόμο το '93, σημαίνει ότι τα έργα όσων πέθαναν πριν το 1941 δεν προστατεύεται:

  • 1942+50 = 1992, άρα το 1992 το έργο τους ήταν ήδη δημόσιας κυριότητας
  • Ο s:Νόμος 2121/93 ορίζει ότι τα «έργα των οποίων έχει λήξει η διάρκεια της προστασίας κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, παραμένουν εκτός προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας.»

Πιθανότερο όμως είναι το όριο να αυξήθηκε το 1975 με την κύρωση της συμφωνίας της Στοκχόλμης, που μας πηγαίνει πίσω στο 1924, κάτι που δεν έχει σημασία αφού ήδη είναι ελεύθερα τα έργα αυτών που έχουν πεθάνει μέχρι και το 1935.

Χρειαζόμαστε την βιβλιογραφία του Αρχίδαμου για να ξεκαθαριστεί κι αυτό. --Geraki 07:45, 25 Αυγούστου 2006 (UTC)


Βρήκα κάτι οριστικό, το οποίο και παραθέτω. Λοιπόν έχουμε και λέμε: Το θέμα είναι λίγο περίπλοκο. Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι ξεκάθαρη: ο παλαιότερος νόμος προέβλεπε διάρκεια προστασίας 50 ετών. Ο 2121/93 στην αρχή επίσης προέβλεπε διάρκεια 50 ετών. Η προστασία επιμηκύνθηκε με τον ν. 2557/1997, ο οποίος τροποποίησε τον 2121. Αυτό έγινε για να εναρμονιστεί η Ελλάδα με την κοινοτική οδηγία 93/98 (του 1993) που προέβλεπε 70 χρόνια σε όλα τα κράτη-μέλη. Ως εκεί όλα καλά. Πλην όμως ο νομοθέτης με τον 2557/97 έβαλε στον 2121 και μια διάταξη (68 Α), η οποία ορίζει ότι η καινούργια προστασία των 70 ετών εφαρμόζεται σε όλα τα έργα που προστατεύονταν την 1.7.1995 έστω και σε ένα κράτος-μέλος της Ε.Ε. (δηλαδή όχι μόνο στην Ελλάδα). Αν περιοριζόταν στην Ελλάδα, τα πράγματα θα ήταν εύκολα, 1995-50=1945, πριν το 1944 όποιος απεβίωσε ζωή σε μας να χαιρόμαστε τα έργα του. Πλην όμως ο νομοθέτης μίλησε για τα έργα που προστατεύονταν το 1995 έστω και σε ένα κράτος-μέλος. Άλλα κράτη-μέλη είχαν ήδη προστασία 70 ετών (π.χ. Γερμανία). Σε αυτά τα κράτη-μέλη θα προστατεύονταν λογικά και έργα Ελλήνων που είχαν πεθάνει ήδη από το 1924 και μετά. Έτσι αναβίωσε η προστασία έργων που είχαν ήδη ελευθερωθεί (έργων των οποίων οι δημιουργοί είχαν πεθάνει μεταξύ 1924 και 1944). Αυτή παρεμπιπτόντως για να μην κατηγορήσουμε τον Έλληνα νομοθέτη είναι ρύθμιση της κοινοτικής οδηγίας, δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Συμπέρασμα: ο παλιός νόμος έδινε προστασία 50 χρόνων, αλλά τελικά αυτό δεν έχει σημασία, όλα προστατεύονται πλέον 70 χρόνια. Αν κάτι δεν έγινε σαφές, στη διάθεσή σου--Αρχίδαμος 12:47, 11 Σεπτεμβρίου 2006 (UTC)

Λίγο μπερδεύτηκα μέχρι να δω το "Οι τρίτοι οι οποίοι ανέλαβαν την εκμετάλλευση έργων ή αντικειμένων συγγενικών δικαιωμάτων, που είχαν γίνει κοινό κτήμα πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου μπορούν να συνεχίσουν την εκμετάλλευση αυτή με τους ίδιους τρόπους, με τα ίδια μέσα και στην ίδια έκταση μέχρι 1-1-1999". Δηλαδή κάποια έργα μπορεί να ήταν ελεύθερα μέχρι 1-1-1999 και μετά προστατεύονταν μέχρι να εκπνεύσει το 70χρονο, σωστά; Γιατί να υιοθετούν όμως ορισμένες ρυθμίσεις άλλων κρατών αλλά όχι όλες; π.χ. τα έργα του Σαιντ Εξιπερύ μέσω μιας εξαίρεσης-προέκτασης του γαλλικού νόμου καλύπτονται για 100 χρόνια από τον θάνατό του, κάτι που σημαίνει ότι ενώ στην Ελλάδα θα είναι ελεύθερα, στην Γαλλία όχι. Φρίκη. Τουλάχιστον βρήκαμε πως λέει ο έλληνας νομοθέτης το public domain: "που είχαν γίνει κοινό κτήμα πριν από την έναρξη ισχύος...". --Geraki 13:43, 11 Σεπτεμβρίου 2006 (UTC)
Τη φρίκη δεν την φαντάζεσαι ακόμα, υπάρχουν πολύ χειρότερα (π.χ. προστασία ξένων έργων, εφαρμοστέο δίκαιο στο ίντερνετ κλπ.) αλλά μην μπλέξουμε με αυτά τώρα (και να μη μιλήσουμε για το χθεσινό με τα αρχαία!). Το κοινό κτήμα το είχα δει κι εγώ και ήθελα να το αναφέρω, απλά ήθελα να το ξαναελέγξω κι από αλλού, γιατί καμιά φορά μπορεί ο νόμος να είναι προχειροδουλειά και να χρησιμοποιεί άσχετη ορολογία. Πάντως τον ίδιο όρο χρησιμοποιεί και η Σύμβαση Βέρνης-Παρισίων στο άρθρο 18 στην ελληνική μετάφραση (ν. 100/1975). Φαίνεται δόκιμος, οπότε μπορούμε να αντικαταστήσουμε το "έχει περάσει στη δημόσια κυριότητα" με το "έχει καταστεί κοινό κτήμα"--Αρχίδαμος 14:07, 11 Σεπτεμβρίου 2006 (UTC)