Σοφία Σειράχ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο βασιλιάς Σολομώντας μιλά με τον Σειράχ και στο βάθος η Σοφία προσωποποιημένη.

Η Σοφία Σειράχ είναι βιβλίο Δευτεροκανονικό της Παλαιάς Διαθήκης που όπως φαίνεται από το όνομά του είναι γραμμένο από κάποιον ονόματι Σειράχ. Το έτος που γράφτηκε σίγουρα είναι το 190 ή το 180 π.Χ.[1]

Υπάρχει και άλλη εκδοχή για το γνωστό "Ιησούς υιός Σειράχ Ιεροσολυμίτης" που αναφέρεται στο 50,27 δηλαδή ότι επρόκειτο για τον γιο του Σειράχ, ονόματι Ιησού καταγόμενο από την Ιερουσαλήμ. Κατά την ίδια χρονολογία πάντοτε, γράφτηκε σε μια εποχή όπου κυριαρχούσαν οι Πτολεμαίοι, οι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου.[2]

Για τον συγγραφέα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφέρεται στο 50,27: "Ιησούς υιός Σειράχ ο Ιεροσολυμίτης". Δε ξέρουμε πολλά για τη ζωή του όμως ήταν σοφός και καταγόταν από την Ιουδαία. Γεννήθηκε όμως στα Ιεροσόλυμα. Προερχόταν από ευγενή οικογένεια και η μόρφωση του ήταν υψηλού επιπέδου. Ξεχώριζε για την αγάπη του στα θρησκευτικά και εθνικά δρώμενα της πόλης. Περιπλανήθηκε σε άλλους τόπους, παίρνοντας εμπειρίες και σοφία από άλλους λαούς. Συναπαντήθηκε με ειδωλολάτρες και πιστούς. Τον διέκρινε και Θεία Σοφία, έτσι λοιπόν έγραψε τη Σοφία Σειράχ που μέχρι σήμερα διαβάζουμε.[1]

Προς το τέλος της ζωής του ίδρυσε σχολή για τους συμπατριώτες του όπου διάβαζαν την Αγία Γραφή. Ήταν η περίοδος που έγραψε και τη Σοφία Σειράχ στα εβραϊκά με σκοπό να αφυπνίσει το λαό και ειδικά τους νέους για την μόνη αλήθεια και να αποτρέψει την διάδοση της ειδωλολατρείας.[2]

Το περιεχόμενο στα ελληνικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 132 π.Χ. μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον εγγονό του επίσης ονόματι Ιησού, όταν αυτός βρισκόταν με άλλους Ιουδαίους στην Αίγυπτο. Στον πρόλογο λοιπόν έχουμε τόσο πληροφορίες για τον παππού του όσο και πληροφορίες για την εποχή που μεταφράστηκε το θεόπνευστο βιβλίο, καθώς επίσης και ότι υπήρχε κίνδυνος που συζούσαν με ειδωλολάτρες. Ο μεταφραστής κόπιασε καθώς αγρυπνούσε για αυτούς που ήθελαν να ακολουθούν το δρόμο του Θεού.

Όσον αναφορά το πρωτότυπο, είμαστε σε θέση να αντλήσουμε σημαντικές πληροφορίες από τις αποκαλύψεις και ανακαλύψεις στα Μασαντά (1964) και το Κουμράν (1958). Το κείμενο μεταφράστηκε στην ελληνική σημερινή έκδοση. Η ελληνική αυτή έκδοση χρησιμοποιήθηκε από τους Ιουδαίους της αιγυπτιακής διασποράς και αργότερα από τους χριστιανούς. Το βιβλίο δεν έχει ερμηνευθεί από εκκλησιαστικούς φορείς, ούτε έχει υποστεί περικοπές.

Σχετικά με το γράψιμο της Σοφίας Σειράχ θα λέγαμε ότι εστιάζει στο μωσαϊκό νόμο περισσότερο από τη "Σοφία Σολομώντα" και τις "Παροιμίες", παρόλο που μοιάζει το περιεχόμενο των τριών αυτών βιβλίων.

Πιστεύεται ότι υπάρχουν δυο πράγματα που θέλει να πετύχει με τη συγγραφή 51 κεφαλαίων ο Σειράχ. Πρώτον θέλει να διδάξει τους Ιουδαίους να μην επιδοθούν στην ειδωλολατρεία και να έχουν κάποιες αρχές και δεύτερον να τονώσει το πατριωτικό τους αίσθημα με την υπενθύμιση ιστορικών γεγονότων όπως και προσώπων της πόλης. Μάλιστα είναι πολλά τα θέματα που αναπτύσσονται στο βιβλίο. Αυτά είναι:

  • Η λατρεία για τον Θεό. Αν και οι λατρευτικές πράξεις εν μέσω του ναού επιτελούνταν σωστά (50, 1-21), έλειπε το προσωπικό συναίσθημα, με αποτέλεσμα να κυριαρχεί μια τυπικότητα. Να γίνει σημείωση εδώ πως όταν προσφέρουμε στο Θεό με την καρδιά μας, τότε μας ανταποδίδει μεγαλόπρεπα.
  • Έχουμε ακόμη την Θεία Σοφία και την προσωποποίησή της όπως στην Σοφία Σολομώντος.
  • Διευκρινίζεται ακόμη ότι ο άνθρωπος προέρχεται από το χώμα (γη) και στη γη θα καταλήξει "εξ ων συνετέθη", "γη εί και εις γην απελεύση". Παρόλο που είναι δύσκολο κανείς να ξεπεράσει το θάνατο ενός δικού του, είναι εύλογο πως αυτός γεννήθηκε και πέθανε για να συναντήσει το Δημιουργό, όπως άλλωστε γεννήθηκε για να τον δοξάζει με την βοήθεια χαρισμάτων. Ο θάνατος νοείται ως ευεργεσία και ανακούφιση και όχι ως ένα καταθλιπτικό γεγονός.
  • Επίσης σημαντικό θέμα που αναπτύσσεται είναι πως ο Θεός ευλόγησε όχι μόνο τον κατεξοχήν λαό της σοφίας τον Ισραήλ, αλλά και όλα τα κράτη του κόσμου. Είναι ο άρχων του κόσμου και αυτό που ζητά από τον άνθρωπο είναι η ικανότητα να συγχωρεί αλλήλους, κάτι που είναι κριτήριο για όλο τον κόσμο. Επιπροσθέτως είναι κάτι που συνδέει την Παλιά και την Καινή Διαθήκη, ότι δηλαδή "και άφες ημίν τα οφελείματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τις οφειλέτες ημών".
  • Μνεία γίνεται και σε καθημερινούς κανόνες ηθικής οι οποίοι σμιλεύουν τον άνθρωπο, καθορίζουν την προσωπικότητά του απέναντι στο Θεό. Καλλιεργούνται έτσι τα χαρίσματα που είναι απαραίτητα να πλησιάσουμε το Θεό όπως για παράδειγμα η ταπεινοφροσύνη, η αποχή από την αμαρτία και η ύβρις.[1]

Παρόλο που το κείμενο απευθύνεται σε προχριστιανικό κοινό, υπάρχουν μέσα σε αυτό διαχρονικές αξίες τις οποίες οι πιστοί χριστιανοί θέλουν να ακολουθούν, κάτι που το καθιστά διαχρονικό επίσης.[2]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Poimin.gr (26 Νοεμβρίου 2016). «Σοφία Σειράχ – «Τό ἠθικό ἐγχειρίδιο τοῦ πιστοῦ»». poimin.gr. Ανακτήθηκε στις 26 Μαΐου 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 «Διδαγματα απο τη Σοφια Σειραχ». Scribd (στα Αγγλικά). Ανακτήθηκε στις 28 Μαΐου 2019. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]