Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης
Српски покрет обнове
Srpski pokret obnove
ΗγέτηςΒουκ Ντράσκοβιτς
ΙδρυτέςΒουκ Ντράσκοβιτς
Βόισλαβ Σέσελι
Ίδρυση14 Μαρτίου 1990 (1990-03-14)
ΈδραΟδός Πρίγκιπα Μιχάηλο 48
Βελιγράδι
Paramilitary wingΣερβική Φρουρά (1991–92)
Μέλη  (2015)50.000[1]
ΙδεολογίαΜοναρχισμός[2]
Φιλελεύθερος εθνικισμός
Εθνικός φιλελευθερισμός
Συντηρητικός φιλελευθερισμός
Οικονομικός φιλελευθερισμός
Χριστιανοδημοκρατία
Αντικομμουνισμός
Ευρωπαϊσμός[3]
Ατλαντικισμός
Ιστορική:
Σερβικός εθνικισμός
Πολιτική θέσηΚεντροδεξιά
Ιστορικά:
Δεξιά
Εθνοσυνέλευση
2 / 250
Συνέλευση της Βοϊβοντίνας
0 / 120
Δημοτική Συνέλευση Βελιγραδίου
0 / 110
Ιστότοπος
www.spo.rs
Πολιτικό σύστημα στη Σερβία
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης ( σερβικά: Српски покрет обнове/Srpski pokret obnove‎, σύντμηση: SPO ή ΣΚΑ) είναι ένα εθνικό φιλελεύθερο και μοναρχιστικό πολιτικό κόμμα στη Σερβία. [4]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κόμμα Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1990, από τους Βουκ Ντράσκοβιτς και Βόισλαβ Σέσελι, κατόπιν διάσπασης από το Σερβική Εθνική Ανανέωση που είχε ιδρυθεί τον Ιανουάριο του 1990 και συγχώνευσης με το Σερβικό Κίνημα Ελευθερίας.[5] Στις βουλευτικές εκλογές του 1990 το ΣΚΑ ήρθε δεύτερο, συγκεντρώνοντας το 15,79% των ψήφων (19 από τις 250 έδρες).[6] [7]Το 1991, μετά από εσωτερικές διαμάχες, ο Βόισλαβ Σέσελι εγκατέλειψε το ΣΚΑ και ίδρυσε το Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα.[8][9]

Τον Μάιο του 1992 το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης προσχώρησε στην πολιτική συμμαχία "Δημοκρατικό Κίνημα της Σερβίας" μαζί με τα κόμματα: Νέα Δημοκρατία, Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας και Σερβικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Το Δημοκρατικό Κίνημα της Σερβίας ήρθε τρίτο στις εκλογές του 1992, συγκεντρώνοντας το 16,89% των ψήφων (50 έδρες), δεύτερο στις βουλευτικές εκλογές του 1993 συγκεντρώνοντας το 16,64% των ψήφων (45 έδρες), και διαλύθηκε το 1993.[10] Το 1997, ο Βουκ Ντράσκοβιτς ήρθε τρίτος στις προεδρικές εκλογές, και στις βουλευτικές εκλογές το ΣΚΑ ήρθε τρίτο συγκεντρώνοντας το 19,18% των ψήφων (45 έδρες).[11] Το 1998 μία ομάδα αντιφρονούντων με αρχηγό τον Βέλιμιρ Ίλιτς διασπάστηκε από το ΣΚΑ και ίδρυσε τη Νέα Σερβία.[12]

Γραφεία του κόμματος στο Νόβι Σαντ

Στις βουλευτικές εκλόγές του 2000, η Δημοκρατική Αντιπολίτευση της Σερβίας κατάφερε συντριπτική νίκη συγκεντρώνοντας το 64,08% των ψήφων (176 έδρες), ενώ το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης έμεινε εκτός κοινοβουλίου συγκεντρώνοντας το 3,76% των ψήφων μόνο.[10] Το 2003 ο Ντράσκοβιτς δήλωσε ότι η μοναρχία είναι σημείο κλειδί για την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, και κάλεσε για αποκατάσταση της βασιλείας.[13] Στις βουλευτικές εκλογές του 2003, η συμμαχία του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης με τη Νέα Σερβία συγκέντρωσε το 7,7% των ψήφων, και κέρδισε τις 22 έδρες από τις οποίες οι 13 ήταν του ΣΚΑ. Η συμμαχία ΣΚΑ-ΝΣ συμμετείχε στην κυβέρνηση του Βόισλαβ Κοστούνιτσα, και ο Ντράσκοβιτς έγινε Υπουργός Εξωτερικών.

Το 2005, μία 9-μελής κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΚΑ διασπάστηκε και σχημάτισε το Σερβικό Δημοκρατικό Κίνημα Ανανέωσης.[14][15][16] Κατόπιν αυτού, το ΣΚΑ έμεινε με 4 βουλευτές μόνο. Στις εκλογές του 2007 το ΣΚΑ συγκέντρωσε το 3,33% των ψήφων και έμεινε εκτός κοινοβουλίου. Στις εκλογές του 2008, το ΣΚΑ συμμετείχε με τη συμμαχία « Για μια Ευρωπαϊκή Σερβία» του Μπόρις Τάντιτς, που κέρδισε συγκεντρώνοντας το 38,42% των ψήφων (102 έδρες). Το Σερβικό Κίνημα Ανανέωσης πήρε τις 4 έδρες, και ο Σρτζαν Σρέτσκοβιτς έγινε Υπουργός Διασποράς στην κυβέρνηση του Μίρκο Τσβέτκοβιτς.

Πρόεδροι του Σερβικού Κινήματος Ανανέωσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

# Πρόεδρος Γέννηση-Θάνατος Έναρξη θητείας Λήξη θητείας
1 Βουκ Ντράσκοβιτς Vuk Draskovic by Kubik 01.JPG 1946– 14 Μαρτίου 1990 Τρέχων

Αποτελέσματα εκλογών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εθνοσυνέλευση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έτος Ψήφοι % ποσοστό Έδρες ± Συμμαχία Κυβέρνηση
1990 794.789 15,79%
19 / 250
Αύξηση 19 αντιπολίτευση
1992 797.831 16,89%
30 / 250
Αύξηση 11 Δημοκρατικό Κίνημα της Σερβίας
με το ΔΚΣ κ.α.
50 / 250
αντιπολίτευση
1993 715.564 16,64%
37 / 250
Αύξηση 7 Δημοκρατικό Κίνημα της Σερβίας
με το ΔΚΣ κ.α.
45 / 250
αντιπολίτευση
1997 793.988 19,18%
45 / 250
Αύξηση 8 αντιπολίτευση
2000 141.296 3,77%
0 / 250
Μείωση 45 εκτός κοινοβουλίου
2003 293.082 7,66%
13 / 250
Αύξηση 13 με τη Νέα Σερβία
22 / 250
κυβέρνηση
2007 134.147 3,33%
0 / 250
Μείωση 13 με:
Λαϊκό Κόμμα των Χωριατών
Φιλελεύθεροι της Σερβίας
εκτός κοινοβουλίου
2008 1.590.200 38,42%
4 / 250
Αύξηση 4 Συμμαχία «Για μία Ευρωπαϊκή Σερβία»
με τα ΔΚ, ΔΣΚΣ, κ.α.
102 / 250
κυβέρνηση
2012 255.546 6,53%
4 / 250
Σταθερό Συμμαχία «Αναστροφή!»
με τα: ΦΔΚ, ΣΔΕ, κ.α.
19 / 250
αντιπολίτευση
2014 1.736.920 48,35%
5 / 250
Αύξηση 1 Με το ΣΠΚ, κ.α.
«Μέλλον με Εμπιστοσύνη»
158 / 250
υποστήριξη κυβέρνησης
2016 1.823.147 48,25%
3 / 250
Μείωση 2 Συμμαχία «Η Σερβία Κερδίζει»
με το ΣΠΚ, κ.α.
131 / 250
υποστήριξη κυβέρνησης
2020
0 / 250
με το ΣΠΚ

Χρόνια στην κυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόεδρος της Σερβίας
Έτος # Υποψήφιος 1ος γύρος – Ψήφοι % 2ος γύρος – Ψήφοι % Σημειώσεις
1990 2ος Βουκ Ντράσκοβιτς 824,674 16,40%
1992 Σταθερό 2ος Μίλαν Πάνιτς 1.516.693 32,11 Υποστήριξη στον ανεξάρτητο υποψήφιο
Σεπτέμβριος 1997 Μείωση 3ος Βουκ Ντράσκοβιτς 852.800 20,64 Η εκλογή κηρύχθηκε άκυρη λόγω της χαμηλής προσέλευσης ψηφοφόρων
Δεκέμβριος 1997 Σταθερό 3ος Βουκ Ντράσκοβιτς 587.776 15,42
2002 Μείωση 4ος Βουκ Ντράσκοβιτς 159.959 4,49
2003
Μποϊκοτάζ στις εκλογές
2004 Σταθερό 4ος Ντράγκαν Μαρσιτσάνιν 414.971 13,31 Κυβερνώσα συμμαχία
2008 Αύξηση 3ος Βέλιμιρ Ίλιτς 305.828 7,43 Υποστήριξη
2012 Μείωση 6ος Τσέντομιρ Γιοβάνοβιτς 196.668 5,03 Συμμαχία «Αναστροφή!»
2017 Αύξηση 1ος Αλεξάνταρ Βούτσιτς 2.012.788 55,05 Κυβερνώσα συμμαχία


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Milinković, D. (13 Απριλίου 2015). «Trećina kod naprednjaka» (στα Σερβικά). Večernje novosti. 
  2. Nordsieck, Wolfram (2012). «Serbia». Parties and Elections in Europe. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Μαρτίου 2012. 
  3. «Drašković: Srbija na EU putu pred "svojim" zidom, a to su Kosovo i Ustav» (στα Serbian). blic.rs. 12 Σεπτεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 12 Ιουλίου 2018. CS1 maint: Μη αναγνωρίσιμη γλώσσα (link)
  4. Ramet, Sabrina P.; Lazić, Sladjana (2011). «The Collaborationist Regime of Milan Nedić». Στο: Ramet, Sabrina P. Serbia and the Serbs in World War Two. London: Palgrave Macmillan. ISBN 978-0-230-27830-1. 
  5. «Prilozi o Uzurpaciji Drzave Kao Bezbednosnom Riziku - [PDF Document]». vdocuments.site (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  6. «Народна скупштина Републике Србије | После Другог светског рата». www.parlament.gov.rs. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  7. «Izbori 1990». Nedeljnik Vreme. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  8. Ramet, Sabrina P. (1 Νοεμβρίου 2010). Radical Right in Central and Eastern Europe Since 1989. Penn State Press. ISBN 978-0-271-04379-1. 
  9. Ramet, Sabrina P. (2006). The Three Yugoslavias: State-building and Legitimation, 1918-2005. Indiana University Press. ISBN 978-0-253-34656-8. 
  10. 10,0 10,1 «Hronologija parlamentarnih izbora». B92.net (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  11. «Četvrti republički izbori (1997) - B92 Izbori 2012». B92. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  12. «НОВА СРБИЈА». nova-srbija.org. Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  13. «Monarchy is key to European integration: Draskovic». B92. 22 December 2003. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 14 December 2013. https://web.archive.org/web/20131214120544/http://www.b92.net/eng/news/old_archive-article.php?yyyy=2003&mm=12&dd=22&nav_category=12&nav_id=26095. Ανακτήθηκε στις 9 December 2013. 
  14. «Danica Drašković: Kriv je Ilić». B92.net (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  15. «Još jedna stranka». B92.net (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020. 
  16. «"Sabiranje" SPO-a». B92.net (στα Σερβικά). Ανακτήθηκε στις 30 Απριλίου 2020.