Ρόμπερτ Στιούαρτ (υποκόμης Κάσλρη)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ρόμπερτ Στιούαρτ, Υποκόμης Κάσλρη
Lord Castlereagh Marquess of Londonderry.jpg
Γέννηση
Δουβλίνο
Θάνατος
Loring Hall
Υπηκοότητα Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας
Σπουδές Κολλέγιο Σεν Τζων
Ιδιότητα πολιτικός και διπλωμάτης
Γονείς Robert Stewart, 1st Marquess of Londonderry
Αδέλφια Charles Vane, 3rd Marquess of Londonderry
Αξίωμα μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου
Μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου
Μέλος του Κοινοβουλίου της Ιρλανδίας
Γραμματέας του Κράτους για τις Εξωτερικές και Κοινοπολιτειακές Υποθέσεις ( - )
Leader of the House of Commons ( - )
Υπουργός Πολέμου και Αποικιών ( - )
President of the Board of Control ( - )
Chief Secretary for Ireland ( - )
Member of the Privy Council of Ireland
Βραβεύσεις Εταίρος της Βασιλικής Εταιρίας
Υπογραφή
Castlereagh signature.jpg

Ο Ρόμπερτ Στιούαρτ, υποκόμης Κάσλρηγ (Robert Stewart, υποκόμης Castlereagh) και εξελληνισμένα Ροβέρτος Στούαρ Κάστλερηγ ή Καστλερήγος (1769-1822) ήταν ιρλανδικής καταγωγής διπλωμάτης και υπουργός εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στο Δουβλίνο, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο Κολέγιο του Αγ. Ιωάννη στο Καίμπριτζ (Κανταβριγία), ξεκίνησε περιοδεία στην Ευρώπη όταν και επισκέφθηκε την Γαλλία κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης γενόμενος μάρτυρας της τρομοκρατίας και των καρατομήσεων που συνέβαιναν στη Χώρα. Κατά την επιστροφή του, σε ηλικία μόλις 21 ετών εισήλθε στο κοινοβούλιο της Ιρλανδίας υπό το κόμμα Ουΐνγ. Το 1795 συντάχθηκε με το κόμμα των συντηρητικών υπό του Ουΐλιαμ Πιττ του νεότερου. Τον επόμενο χρόνο που ο πατέρας του έλαβε από τον Βασιλέα Γεώργιο Γ΄ τον τίτλο του κόμη του Λοντόντερυ, έλαβε τον ευγενή τίτλο του υποκόμη του Κάσλρηγ (Castlereagh), όπου και τοποθετήθηκε σφραγιδοφύλακας, αντικαθιστώντας και τον αντιβασιλέα Πέλχαμ κατά την απουσία του λόγω υγείας. Κατά την επανάσταση της Ιρλανδίας και τον απειλούμενο κίνδυνο εισβολής των Άγγλων, ο Κάσλρηγ πιστεύοντας ότι μόνη λύση είναι η ένωση της Ιρλανδίας με την Μεγάλη Βρετανία εργάσθηκε επ΄ αυτού. Ιδιαίτερα κατά τη καταστολή της συνωμοσίας του Λόρδου Φιτζκέραλντ και της επανάστασης που ακολούθησε πρόσφερε πολύτιμη υπηρεσία στην Αγγλία, αν και από τους εθνικόφρονες συμπατριώτες του μισήθηκε. Όταν το καλοκαίρι του 1800 ψηφίσθηκε στην ιρλανδική βουλή η ένωση κάθε επίσημη θέση που κατείχε με την γενέτειρά του διεκόπη. Παρά ταύτα υπεραμύνθηκε της χειραφέτησης των καθολικών Ιρλανδών, ακόμα και ενώπιον του Βασιλέως που ήταν κάθετα αντίθετος

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο υποκόμης Κάσλρηγ έλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις στην κυβέρνηση του Πιττ όταν το 1807 διορίστηκε Γραμματέας του κράτους για τον πόλεμο και τις Αποικίες. Το 1809 όταν πληροφορήθηκε για τις σε βάρος του κατηγορίες για την ατυχή εκστρατεία του Βάλχερεν, στην Αμβέρσα, από τον Γεώργιο Κάννινγκ κάλεσε τον τελευταίο σε μονομαχία κατά την οποία και οι δύο τραυματίσθηκαν και ακολούθως παραιτήθηκαν. Κατά τους στρατιωτικούς η ρήξη μεταξύ των δύο ανδρών δεν οφειλόταν στην ανικανότητα του Κάσλρηγ για την εκστρατεία αλλά για τις ραδιουργίες του Κάννινιγκ σε βάρος του Κάσλρηγ προκειμένου να τον εκτοπίσει από την θέση του με δεδομένο ότι η εκστρατεία εκείνη που είχε σχεδιαστεί για το τέλος Μαρτίου του 1809 πραγματοποιήθηκε τέσσερις μήνες αργότερα τον Ιούλιο του 1809. Διοριζόμενος δε διοικητής της Ιρλανδίας, στην πατρίδα του, ακολούθησε ιδιαίτερα αυταρχική πολιτική. Όταν δε η πατρίδα του έχασε την ανεξάρτητη πολιτική της ύπαρξη, το 1811, που είχε συμβάλει ο ίδιος, ανέλαβε υπουργός και το επόμενο έτος (1812) ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου.
Από τότε η ιστορία του μέχρι το 1822 συνδέθηκε με την ιστορία της Αγγλίας. Παρότι δεν διετέλεσε ποτέ πρωθυπουργός περιεβλήθη με τόση εξουσία όσο ελάχιστοι Άγγλοι πρωθυπουργοί. Σπάνια το Βρετανικό Στέμμα είχε δείξει τόση εμπιστοσύνη, δίνοντας τόση ελευθερία δράσης.

Ο υποκόμης ή λόρδος Κάσλρηγ θεωρείται ο πρωτεργάτης του ξεσηκωμού της Ευρώπης και ειδικότερα του επιλεγόμενου έκτου συνασπισμού των μεγάλων δυνάμεων κατά της Γαλλίας και του Ναπολέοντα την περίοδο 1813-1814, διαπραγματευόμενος ο ίδιος την τετραπλή συμμαχία με την Ρωσία, την Αυστρία και την Πρωσία φθάνοντας στη Συνθήκη των Παρισίων (1814) και στο Συνέδριο της Βιέννης αντιπροσωπεύοντας το Βρετανικό Στέμμα, για την παγίωση της ευρωπαϊκής ειρήνης, αναδειχθείς δεύτερος Μέτερνιχ. Τελικά υπήρξε ο επινοητής της Ιεράς Συμμαχίας και της λεγόμενης "πολιτικής του Κογκρέσου".

Αντιδημοτικότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κατά την οικονομική κρίση του 1817 που αντιμετώπισε το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξε μια πληθώρα αντιλαϊκών αλλά και κατασταλτικών μέτρων που οδήγησαν σε πολλά έκτροπα με συνέπεια να εγείρει την γενική κατακραυγή των Βρετανών. Σε κάθε δημόσια εμφάνιση αποδοκιμαζόταν έντονα. Παρά ταύτα συνέχιζε να συμμετέχει στα συνέδρια της Ιεράς Συμμαχίας. Μάλιστα είχε κανονίσει και το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινούταν το επερχόμενο συνέδριο της Βερόνας το φθινόπωρο του 1822.

Αυτοκτονία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όμως από την αρχή του καλοκαιριού του ίδιου έτους άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα παράνοιας με σύνδρομο καταδίωξης. Παρ΄ ότι οι οικείοι του με συμβουλή του θεράποντος ιατρού είχαν αφαιρέσει από το δωμάτιό του οτιδήποτε αιχμηρό αντικείμενο ο Κάσλρηγ κατάφερε, στις 12 Αυγούστου του 1822, με ένα χαρτοκόπτη που βρήκε σε συρτάρι του γραφείου του να θέσει τέρμα στη ζωή του κόβοντας το λαιμό του. Στη θέση του τον διαδέχθηκε ο πολιτικός του αντίπαλος Γεώργιος Κάννινγκ.
Σημειώνεται ότι με την τότε υφιστάμενη νομοθεσία ως αυτόχειρας δεν ακολουθήθηκε θρησκευτική κηδεία, οι δε τίτλοι του καταργήθηκαν και η περιουσία του περιήλθε στο κράτος.

Για τους Έλληνες ο Κάσλρηγ υπήρξε ένας από τους περισσότερο μισητούς πολιτικούς του Ηνωμένου Βασιλείου. Η είδηση της αυτοκτονίας του και η αντικατάστασή του χαιρετίστηκε με ιδιαίτερη αγαλλίαση από τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821, γεγονός που τους έδωσε το θάρρος της αποστολής εκπροσώπων στο συνέδριο της Βερόνας. Ο Σίλλεϋ έγραψε γι' αυτόν το ποίημά του "Η Μάσκα της Αναρχίας" (The Masque of Anarchy), ενώ ο Λόρδος Βύρων σε κάποιο ποίημά του καταλήγει:

"Εδώ βρίσκονται τα οστά του Κάσλρηγ / Ταξιδιώτη, σταμάτα και κατούρησε"

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τ.ΙΔ΄, σ.6 (Καστελρήγος)
  • Κ. Παπαρρηγόπουλος "Ιστορία του Ελληνικού Έθνους τ.9 εκδ.8η, υπό Καρολίδου, τ.7ος, σ.168 (Καστελρήγ)

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Antoine Arjuzon, Κάσλρηγ, 1769-1822, ή η πρόκληση για την Ευρώπη του Ναπολέοντα , Tallandier 1995 ( ISBN 2-235-02145-X ).
  • Bew, John. "Castlereagh: Enlightenment, Πόλεμος και τυραννία" , Λονδίνο: Quercus (2011) ISBN 978-0-85738-186-6
επανεξέταση δοκίμιο από τον Jack Gumpert Wasserman, στο The Byron Εφημερίδα (2013) Vol. 41, σε απευθείας σύνδεση
  • Bew, John "Κάσλρηγ: Μια ζωή" , Oxford: Oxford University Press (2012) ISBN 978-0-19993-159-0 σε απευθείας σύνδεση, αναθεώρηση
  • Bartlett, Christopher John "Κάσλρηγ" , London: Macmillan (1966) - ειδικά για την ιστορία της διπλωματίας
  • Derry, John W. "Κάσλρηγ" , Λονδίνο: A. Lane (1976)
  • Goodlad, Graham. "Από τον Κάσλρηγ στον Κάννινγκ: Συνέχεια και Αλλαγή στη βρετανική εξωτερική πολιτική" Ιστορική Αναδρομή (2008) Τεύχος: 62 PP10 + {σε απευθείας σύνδεση
  • Hinde, Wendy "Κάσλρηγ" , Λονδίνο: Collins (1981)
  • Hunt, Giles. "Η μονομαχία: Κάσλρηγ, Κάνινγκ και η θανάσιμη αντιπαλότητα του υπουργικού συμβουλίου" , B Ταύροις & Co Ltd, UK / Palgrave Macmillan (2008) ISBN 1-84511-593-7
  • Jarrett, Mark (2013). "Το Συνέδριο της Βιέννης και η Κληρονομιά του: Ο Πόλεμος και Μεγάλη Δύναμη της Διπλωματίας μετά τον Ναπολέοντα" . London: IB Ταύροις & Company, Ltd ISBN 978 - 1.780.761.169 .
  • Λόρενς, Τόμας, και CJ Bartlett. "Η Εξωτερική Πολιτική του Κάσληγ, 1812-1815, στη Βρετανία και την Ευρωπαϊκή Συμμαχία" (1925) σε απευθείας σύνδεση
  • King, David "Βιέννη 1814 - Πώς οι κατακτητές του Ναπολέοντα προκαλούν συμφιλίωση, Πόλεμος και Ειρήνη στο Συνέδριο της Βιέννης , Random House, Inc (2008) ISBN 978-0-307-33716-0
  • Henry Kissinger , "Ένας αποκατεστημένος κόσμος: ο Μέτερνιχ, ο Κάσλρη, και τα προβλήματα της ειρήνης, 1812-1822" , Houghton Mifflin (1973) ISBN 978-0-395-17229-2 (1ο pub.1957)
  • Leigh, Ione "Κάσλρηγ", Λονδίνο: Collins (1951) - ειδικά για τα πρώτα χρόνια, με πρόσβαση σε έγγραφα της οικογένειας
  • Muir, Rory "Η Βρετανία και η ήττα του Ναπολέοντα, 1807-1815" , New Haven: Yale University Press (1966) ISBN 978-0-300-06443-8
  • Harold Nicolson , "Το Συνέδριο της Βιέννης" , Constable & Co Ltd, UK / Harcourt Brace and Company (1946)
  • Perkins, "Μπράντφορντ Κάσλρηγ και Άνταμς: Αγγλία και Ηνωμένες Πολιτείες, 1812-1823" , Berkeley: University of California Press (1964)
  • Schroeder, Paul W. "Ο μετασχηματισμός της Ευρωπαϊκής Πολιτικής, 1763-1848" (1996), ευρωπαϊκή διπλωματική ιστορία σε απευθείας σύνδεση
  • Webster, Charles. "Η Εξωτερική Πολιτική του Κάσλρηγ" , σε 2 τόμους, 1812-1815 (1931) και 1815 - 1822 (1925? 2η έκδοση 1934) vol 1 σε απευθείας σύνδεση
  • Zamoyski, Adam. "Ιεροτελεστίες της Ειρήνης? η πτώση του Ναπολέοντα και το Συνέδριο της Βιέννης" , HarperCollins Publishers (2007) ISBN 978-0-06-077518-6