Ρόμουλο Γκαλιέγκος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ρόμουλο Γκαλιέγκος
Rómulo Gallegos.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Rómulo Gallego Freira soy crack (Ισπανικά)
Γέννηση 2  Αυγούστου 1884[1][2]
Βενεζουέλα
Θάνατος 7  Απριλίου 1969[1]
Καράκας
Τόπος ταφής National Pantheon of Venezuela
Χώρα πολιτογράφησης Βενεζουέλα
Θρησκεία Καθολικισμός
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσες Ισπανικά[3]
Σπουδές Central University of Venezuela
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητα συγγραφέας
πολιτικός
μυθιστοριογράφος
δημοσιογράφος
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/Κίνημα Democratic Action
Αξιώματα και βραβεύσεις
Αξίωμα ισόβιος γερουσιαστής (1961–1969)
μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Βενεζουέλας
Πρόεδρος της Βενεζουέλας (Φεβρουαρίου 1948 – Νοεμβρίου 1948)
Βραβεύσεις National Prize for Literature
d:Q64152520
Υπογραφή
Gallegos firma.jpg

Ο Ρόμουλο Άνχελ δελ Μόντε Κάρμελο Γκαλιέγκος Φρέιρε (Rómulo Ángel del Monte Carmelo Gallegos Freire, 2 Αυγούστου 18845 Απριλίου 1969)[4][5][6] ήταν Βενεζουελάνος μυθιστοριογράφος και πολιτικός. Επί εννέα περίπου μήνες το 1948 υπήρξε ο πρώτος τίμια εκλεγμένος Πρόεδρος της Βενεζουέλας στην ιστορία.

Οικογένεια και συγγραφή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρόμουλο (Ρωμύλος) Άνχελ γεννήθηκε στο Καράκας από γονείς ταπεινής καταγωγής, τον Ρόμουλο Γκαλιέγκος Οσίο και τη Ρίτα, το γένος Φρέιρε Γκουρουσεάγκα. Μελετηρός και οπαδός της κλασικής μουσικής, άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος και να συγγράφει από το 1903, ενώ δίδαξε και ως δημοδιδάσκαλος χωρίς να έχει σπουδάσει σχετικά. Τα μυθιστορήμάτά του της πρώτης περιόδου (1920-1929), όπως το γνωστότερό του Δόνια Μπάρμπαρα, αποτελούν μία ανατομία της ζωής και των προβλημάτων της πατρίδας του, και εξαιτίας των επικρίσεων που περιείχαν για το καθεστώς του δικτάτορα Χουάν Βισέντε Γκόμες υποχρεώθηκε να διαφύγει από τη χώρα, το 1931. Κατέφυγε αρχικώς στις ΗΠΑ και κατόπιν στην Ισπανία, όπου συνέχισε να συγγράφει: τα καλύτερα ίσως μυθιστορήματά του, τα Cantaclaro (1934) και Canaima (1935), χρονολογούνται από τότε. Επέστρεψε στη Βενεζουέλα μετά τον θάνατο του δικτάτορα, το 1936, και διορίσθηκε Υπουργός Παιδείας, αλλά σύντομα παραιτήθηκε, όταν οι προσπάθειές του για μια μεταρρύθμιση της παιδείας αποδείχθηκαν μάταιες.

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1937 εκλέχθηκε στην Εθνοσυνέλευση, ενώ το 1940-1941 υπηρέτησε ως δήμαρχος του Καράκας. Το 1945 αναμίχθηκε στο πραξικόπημα που έφερε στην εξουσία τον Ρόμουλο Μπετανκούρ. Στις γενικές εκλογές του Δεκεμβρίου 1947 έθεσε υποψηφιότητα για Πρόεδρος με το κόμμα Δημοκρατική Δράση και κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία στις θεωρούμενες ως πρώτες τίμιες εκλογές στην ιστορία της χώρας. Πήρε το 74,3% των ψήφων με αντίπαλο τον αρκετά νεότερό του Ραφαέλ Καλντέρα και ανέλαβε τα προεδρικά καθήκοντα στις 15 Φεβρουαρίου 1948. Η προεδρία του είναι αξιοσημείωτη για την αύξηση των φόρων για τα εισοδήματα από το πετρέλαιο από 43% σε 50%, το λεγόμενο «φίφτι-φίφτι», που μετέπειτα αντιγράφηκε από άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες, όπως τη Σαουδική Αραβία. Παρά το γεγονός αυτό, τρεις αξιωματικοί του στρατού, οι Κάρλος Ντελγάδο Τσάλμπο, Μάρκος Πέρες Χιμένες και Λουίς Φελίπε Λοβέρα Πάες, τον ανέτρεψαν με νέο πραξικόπημα στις 24 Νοεμβρίου 1948. Τότε ο Ρόμουλο Γκαλιέγκος κατέφυγε πρώτα στην Κούβα και μετά στο Μεξικό. Επέστρεψε και πάλι στη Βενεζουέλα μετά την πτώση της δικτατορίας του Μάρκος Πέρες Χιμένες, το 1958. Παρά το γεγονός ότι ανακηρύχθηκε επίτιμος ισόβιος γερουσιαστής, δεν ξανααναμίχθηκε πια ενεργά στην πολιτική. Πάντως από το 1960 ως το 1963 διετέλεσε πρόεδρος στη Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, που δημιουργήθηκε από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών το 1959.

Τιμητικές διακρίσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ρόμουλο Γκαλιέγκος τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας του το 1958, για το έργο του La doncella, και εκλέχθηκε μέλος της Γλωσσικής Ακαδημίας της Βενεζουέλας.[7]

Ο Γκαλιέγκος με τη σύζυγό του Τεοτίστε

Υπήρξε υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1960, κυρίως εξαιτίας των προσπαθειών του Μιγκέλ Οτέρο Σίλβα[8], αλλά τελικώς έχασε από τον Σαιν-Τζον Περς. Το Διεθνές Βραβείο Μυθιστορήματος Rómulo Gallegos (Premio internacional de novela Rómulo Gallegos) θεσμοθετήθηκε προς τιμή του τον Αύγουστο του 1964, με την πρώτη απονομή να γίνεται το 1967. Απονέμεται από το κράτος της Βενεζουέλας μέσω του «Κέντρου Λατινοαμερικανικών Σπουδών Ρόμουλο Γκαλιέγκος» (Celarg) και συνοδεύεται από χρηματικό ποσό 100.000 ευρώ, κάτι που το καθιστά ένα από τα μεγαλύτερα χρηματικά λογοτεχνικά έπαθλα στον κόσμο.

Προσωπική ζωή και θάνατος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γκαλιέγος ήταν νυμφευμένος με την Τεοτίστε (Θεοκτίστη) Αρότσα Εγκούι (Teotiste Arocha Egui, 1888-1950). Απεβίωσε στο Καράκας σε ηλικία 84 ετών.

Δημοσιευμένα έργα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • El último Solar («Η τελευταία αρχοντογενιά», 1920, γνωστό και ωςReinaldo Solar)
  • La trepadora («Η αναρριχώμενη», 1925)
  • Ντόνια Μπάρμπαρα (1929)
    • Ελλην. μετάφραση: Λήδα Παλλαντίου, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1997, ISBN 978-960-03-1860-9
  • Cantaclaro (1934)
  • Canaima (1935)
  • Pobre negro («Ο φτωχός νέγρος», 1937)
  • El forastero (1942)
  • Sobre la misma tierra (1943)
  • La rebelión (1946)
  • La brizna de paja en el viento (1952)
  • Una posición en la vida (1954)
  • El último patriota (1957)
  • El piano viejo


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 (Αγγλικά) SNAC. w6qv5jh6. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  2. 2,0 2,1 (Αγγλικά) Find A Grave. 6811092. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. (Γαλλικά) BnF authorities. data.bnf.fr/ark:/12148/cb119039571. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  4. Fundación Centro de Estudios Latinoamericanos Rómulo Gallegos
  5. Profile of Rómulo Gallegos
  6. Geni.com
  7. Real Academia Española / Academia Venezolana de la Lengua Αρχειοθετήθηκε 30 September 2010[Date mismatch] στο Wayback Machine.
  8. Jeannine Hyde (1960): «Rómulo Gallegos and the Nobel Prize in 1960», Hispania, τόμ. 43, No. 2 (Μάιος 1960), σσ. 241-242

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Dunham, Lowell: Cartas familiares de Rómulo Gallegos, Cuadernos Lagoven, Lagoven S.A., Caracas 1990
  • Moron, Guillermo: Los presidentes de Venezuela 1811-1979. Meneven, S.A., Caracas 1979
  • Romero Martinez, Vinicio: Mis mejores amigos, Editorial Larense, Caracas 1987
  • Subero, Efrain: Aproximación sociologica a la obra de Rómulo Gallegos homenaje en el centenario de su nacimiento, Cuadernos Lagoven, Lagoven S.A., Caracas 1984
  • Το λήμμα «Γκαλλέγκος, Ρομούλο» στη Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια «Χάρη Πάτση», τόμος 9, σελ. 708

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Earl Leon Cardon: Sociopolitical aspects of the novels of Rómulo Gallegos, 1962
  • Lowell Dunham: Rómulo Gallegos: an Oklahoma encounter and the writing of the last novel, 1974
  • Jeannine Elizabeth Hyde: The function of symbol in the novels of Rómulo Gallegos, 1964
  • Cyril A. Jones: Three Spanish American novelists, a European view, 1967
  • Hugo Rodríguez-Alcalá: Nine essays on Rómulo Gallegos, 1979
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Rómulo Gallegos της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).