Ποταμός Τσουμπούτ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ο ποταμός Τσουμπούτ σε κοιλάδα του
Χάρτης της λεκάνης απορροής του Τσουμπούτ

Ο ποταμός Τσουμπούτ (ισπαν. Río Chubut) είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Παταγονίας, στη νότια Αργεντινή, που έχει μήκος 820 χιλιόμετρα. Η ονομασία του προέρχεται από τη λέξη chupat της γλώσσας τεουέλτσε, που σημαίνει «διάφανος, διαυγής». Η Επαρχία Τσουμπούτ, την οποία διαρρέει ο ποταμός, πήρε το όνομά του. Ουαλοί οικιστές της περιοχής απεκάλεσαν τον ποταμό Afon Camwy, δηλαδή «Συνεστραμμένος Ποταμός».

Ρους[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ποταμός πηγάζει από την οροσειρά των Άνδεων και ρέει προς τα ανατολικά μέχρι τις εκβολές του στον κόλπο Ενγκάνιο του Ατλαντικού Ωκεανού, κοντά στην πόλη Ρόσον. Ο βασικός βραχίονας του Τσουμπούτ πηγάζει κοντά στο Καρέρας της Σάντα Φε, στην Επαρχία Ρίο Νέγρο, και η λεκάνη του καλύπτει μεγάλη έκταση στους πρόποδες των Άνδεων, ανάμεσα στο Μπαριλότσε και το Εσκέλ. Τροφοδοτείται επίσης από τον ποταμό Τσικό. Οι κυριότεροι κλάδοι ενώνονται πριν από την κωμόπολη Πιέδρα Παράδα, μετά την οποία ο Τσουμπούτ ρέει στην επίπεδη πεδιάδα που χαρακτηρίζει την αργεντίνικη Παταγονία. Περνά από την κωμόπολη Πάσο δελ Σάπο, όπου στρέφεται προς τα νοτιοανατολικά και μετά περνά από μια αραιοκατοικημένη περιοχή. Μετά τον Αυτοκινητόδρομο 25 στρέφεται και πάλι προς τα ανατολικά.

Υδρογραφία και γεωργία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ποταμός είναι γενικώς αβαθής και και η παροχή του διακυμαίνεται πάρα πολύ, από 4 έως 400 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, με μέσο όρο περίπου 40 έως 60 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 53.801 τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Οι πλημμύρες του Τσουμπούτ κατέστησαν τα γύρω εδάφη γόνιμα και σημαντικά για τη γεωργία. Ο ποταμός έχει μεγάλη σημασία για την αγροτική και τη γενικότερη οικονομία της ομώνυμης επαρχίας, καθώς η περιοχή που διαρρέει είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος της ξηρή. Παραδοσιακά η καλλιέργεια του σιταριού ήταν η κυριότερη στην Παταγονία. Κατόπιν προστέθηκε και το κριθάρι, που προώθησε το εμπόριο. Ο έλεγχος του νερού για την άρδευση έγινε σημαντικότερος για τους νέους εποικιστές, στους οποίους δόθηκαν αγροτεμάχια (chacras) από την κυβέρνηση της Αργεντινής στο κατώτερο μέρος του ρου. Το 1882, μετά από μία πολύ κακή σοδειά το 1881, ένα δίκτυο από αρδευτικά χαντάκια εκπορευόμενα από ένα νέο κανάλι εξασφάλισε πιο ομοιόμορφη άρδευση των χωραφιών, παρά τις ακραίες διακυμάνσεις της παροχής νερού του Chubut. Η κατασκευή τους επιβλέφθηκε από έναν νεαρό μηχανικό, τον ουαλλικής καταγωγής E.J. Williams. Τα λεπτομερή του σχέδια δημιούργησαν ένα σύστημα πολλών χαντακιών και μικρών καναλιών, σύμφωνα με μια προαποφασισμένη κατανομή μεγεθών και πληρωμών από τους εποικιστές. Από εκεί και πέρα, αυτοί οι γαιοκτήμονες έσκαψαν οι ίδιοι τα χαντάκια και τα κανάλια, με απλά εργαλεία.[1]

Σήμερα ο ποταμός είναι επίσης δημοφιλής προορισμός αλιευτικού τουρισμού για το ψάρεμα πέστροφας.

Φράγματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιστορικά υπήρξαν αρκετές απόπειρες να ανεγερθούν φράγματα στον Τσουμπούτ κοντά στις δυο πόλεις Ρόσον και Γκαϊμάν. Σήμερα ένα φράγμα από σκυρόδεμα μήκους 255 μέτρων, που φέρει το όνομα του παλαιοντολόγου Φλορεντίνο Αμεγκίνο, φράζει τον ποταμό περί τα 120 χιλιόμετρα δυτικά του Τρελέου. Το φράγμα αυτό σχεδιάσθηκε το 1943 από τον μηχανικό Αντόνιο Δομίνγκο Προνσάτο και οι εργασίες κατασκευής του άρχισαν στις 19 Απριλίου 1963. Η τεχνητή λίμνη που δημιουργεί έχει έκταση περίπου 70 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Συνοδεύεται από υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που χρησιμοποιεί μια πτώση του νερού από ύψος 56 μέτρων με ροή 150 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο και τρεις υδροστρόβιλους, και παρέχει ηλεκτρική ενέργεια στις πόλεις Πίκο Τρουνκάδο, Καλέτα Ολίβια, Κομοδόρο Ριβαδάβια και στους οικισμούς του κατώτερου ρου του Τσουμπούτ.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Skinner, Kenneth (1984). Railway in the Desert (1 έκδοση). National Library of Wales, Aberystwyth: Beechen Green Books. σελίδες 40–41. ISBN 0 9509957 0 3.