Μωρίς Ντρυόν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μωρίς Ντρυόν
Maurice Druon 2003 Orenburg crop.jpg
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα
Maurice Druon (Γαλλικά)
Προφορά
Γέννηση
Εκπαίδευση και γλώσσες
Μητρική γλώσσαΓαλλικά
Ομιλούμενες γλώσσεςΓαλλικά[1]
ΣπουδέςΛύκειο Λουί-λε-Γκραν
Πληροφορίες ασχολίας
Αξιοσημείωτο έργοd:Q3233030
Πολιτική τοποθέτηση
Πολιτικό κόμμα/ΚίνημαΣυσπείρωση για τη Δημοκρατία
Αξιώματα και βραβεύσεις
ΑξίωμαΒουλευτής της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης
Perpetual Secretary (1985–1999, Γαλλική Ακαδημία)
πρόεδρος (1967–1973, Association des lauréats du concours général)[2]
Υπουργός πολιτισμού
Ευρωβουλευτής (1979–1980, Γαλλία)[3]
Υπουργός πολιτισμού της Γαλλίας (1973–1974)
Αντικαταστάτης της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (1978–1981)[4]
seat 30 of the Académie française
ΒραβεύσειςΜεγαλόσταυρος της Λεγεώνας της Τιμής
Ταξιάρχης των Τεχνών και των Γραμμάτων
Prix Goncourt du premier roman (1948)
Ταξιάρχης του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Βραβείο Ιδρύματος Πρίγκηπα Πιέρ (1966)
Βραβείο της Φιλίας (1993)
Concours général (1936)
Επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο
Grand Cross of the Military Order of Christ[5]
Βραβείο της Φιλίας των Λαών
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Ο Μωρίς Ντρυόν (Maurice Druon, 23η Απριλίου 1918 -14 Απριλίου 2009), ήταν Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός. Έλαβε μέρος στη Γαλλική Αντίσταση και κατέφυγε στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 1943, όπου συμμετείχε στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Τιμή και Πατρίδα» του BBC. Έγραψε, με τον θείο του συγγραφέα Ζοζέφ Κεσέλ,[6] τα λόγια του Τραγουδιού των Παρτιζάνων, που μελοποίησε η Άννα Μαρλύ.[7]

Είχε έντονη πολιτική δράση, διετέλεσε Υπουργός Πολιτισμού το 1973-1974.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μωρίς Ντρυόν γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1918 στο Παρίσι. Ήταν γιος του Ρώσου Εβραίου [8] μετανάστη ηθοποιού Λαζάρ Κεσέλ. Ο πατέρας του αυτοκτόνησε το 1920 σε ηλικία 20 ετών όταν ο Μωρίς ήταν 2 ετών και η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε το 1926 με τον δικηγόρο Ρενέ Ντρυόν, που τον μεγάλωσε σαν γιο του και του έδωσε το όνομά του. [7]

Πέρασε την παιδική του ηλικία στη Νορμανδία. Αποφοίτησε από το λύκειο Μισελέ στη Βανβ, στο νομό Ω-ντε-Σεν. Άρχισε να δημοσιεύει σε ηλικία δεκαοκτώ ετών σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες (1937-1939).

Το 1940, αποφοίτησε από τη σχολή Ιππικού του Σωμύρ και υπηρέτησε στο ιππικό. Όταν αποστρατεύτηκε μετά την ήττα της Γαλλίας, εντάχθηκε στην Αντίσταση. Αυτή την εποχή έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο, Megarée,1942. Το 1942 διέσχισε παράνομα την Ισπανία και την Πορτογαλία και έφθασε στο Λονδίνο, όπου εντάχθηκε ως εθελοντής στις Ελεύθερες Γαλλικές Δυνάμεις. Συμμετείχε στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Τιμή και Πατρίδα» του BBC και έγραψε με τον θείο του Ζοζέφ Κεσσέλ τα λόγια του Τραγουδιού των Παρτιζάνων, που μελοποίησε η Άννα Μαρλύ.[7] (1943). Ήταν διευθυντής του έργου του Γραφείου Εσωτερικών και Επίτροπος Πληροφόρησης, καθώς και πολεμικός ανταποκριτής για το γαλλικό και συμμαχικό στρατό μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.[9]

Μετά τον πόλεμο, ο Μωρίς Ντρυόν ξεκίνησε μια επιτυχημένη λογοτεχνική σταδιοδρομία με την τριλογία Μεγάλες Οικογένειες (βραβείο Γκονκούρ, 1948) και αργότερα με τη σειρά Καταραμένοι Βασιλείς, ιστορικό μυθιστόρημα σε επτά τόμους που εκδόθηκαν μεταξύ 1955 και 1977 και που προσαρμόστηκε για την τηλεόραση με μεγάλη επιτυχία στο ευρύ κοινό. Έχει γράψει πολλά άλλα έργα, όπως Τιστού ο Πρασινοδάκτυλος,1957, μια ιστορία για παιδιά, αλλά και έργα πολιτικά και δοκίμια.

Εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία το 1966 και έγινε μόνιμος γραμματέας της από το 1985 έως το 1999. Διετέλεσε υπουργός πολιτισμού, βουλευτής, και ευρωβουλευτής. Ήταν μέλος και της Ακαδημίας Αθηνών, από το 1981.

Πέθανε στις 14 Απριλίου 2009 στο Παρίσι.

Έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ανάμεσα στα έργα του περιλαμβάνονται:

  • Η τριλογία οι Μεγάλες οικογένειες (Les Grandes Familles). Το ομότιτλο πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας οι Μεγάλες οικογένειες (Les Grandes Familles) απέσπασε το βραβείο Γκονκούρ το 1948. Περιγράφονται πικρές αντιπαλότητες μέσα σε μια οικογένεια βιομηχάνων στη μεσοπολεμική Γαλλία και είναι ανελέητη απεικόνιση του εγωισμού της αδυσώπητης αστικής τάξης. Οι επόμενοι τόμοι ήταν η Πτώση των σωμάτων (la Chute des corps, 1950) και Συνάντηση στην κόλαση (Rendez-vous aux enfers, 1951).
  • Οι Καταραμένοι βασιλείς (Les Rois Maudits), που γράφτηκε μεταξύ 1955 και 1977. Ιστορική μυθιστορηματική σειρά που αφηγείται τις δοκιμασίες της γαλλικής μοναρχίας κατά την περίοδο πριν τον εκατονταετή πόλεμο μεταξύ της Γαλλίας και της Αγγλίας. Σαν ιστορική βάση λαμβάνεται ο θρύλος σύμφωνα με τον οποίο ο Ναΐτης, Ιππότης Ζακ ντε Μολαί, το 1314, πριν ξεψυχήσει πάνω στην πυρά, καταράστηκε τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο και τον Πάπα Κλήμη καθώς και τους κληρονόμους και τους απογόνους τους για δεκατρείς γενεές. Πράγματι, ο Πάπας Κλήμης πέθανε από ασθένεια μερικούς μήνες μετά την εκτέλεση, ενώ λίγο αργότερα ο Φίλιππος σκοτώθηκε σε ατύχημα κατά τη διάρκεια του κυνηγιού τον ίδιο χρόνο (1314). Το λογοτεχνικό έργο περιλαμβάνει συνολικά επτά τόμους, έξι δημοσιεύθηκαν από το 1955 έως το 1960 και ο τελευταίος το 1977. Δημιουργήθηκαν δύο τηλεοπτικές προσαρμογές το 1972 και το 2005.
  1. Le Roi de fer (ελλ. τίτλος η Κατάρα του τελευταίου Ναΐτη)
  2. La Reine étranglée (Η στραγγαλισμένη βασίλισσα)
  3. Les Poisons de la couronne (Τα δηλητήρια του στέμματος)
  4. La Loi des mâles (Ο νόμος της αρσενικής διαδοχής), στη Γαλλία Σαλικός νόμος
  5. La Louve de France (Η λύκαινα της Γαλλίας)
  6. Le Lys et le lion (ο Κρίνος και το λιοντάρι)
  7. Quand un Roi perd la France (Όταν ένας βασιλιάς χάνει τη Γαλλία)
  • Les Mémoires de Zeus (1962-1967) (Τα απομνημονεύματα του Δία)
  • Tistou les pouces verts (1957) (Τιστού ο Πρασινοδάκτυλος), βιβλίο για παιδιά.
  • Réformer la démocratie (1982) (Να αναπλάσουμε τη Δημοκρατία), πολιτικό δοκίμιο.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Le chant des partisans

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]