Ιερά Μητρόπολις Λιτίτσης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Μητρόπολη Λιτίτσης)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Η Θεοτόκος (ελληνική εικόνα που εκτίθεται σήμερα στο Ιστορικό Μουσείο του Ορτάκιοϊ).

Η Ιερά Μητρόπολις Λιτίτσης ήταν ιστορική μητρόπολη του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία βρισκόταν στη Θράκη με έδρα το Ορτάκιοϊ της Βόρειας Θράκης.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως επισκοπή αναφέρεται πρώτη φορά ως Επισκοπή Λιοτίτζης επί Αυτοκράτορος Λεόντος Στ’ Σοφού. Προ του 1350 τοποθετείται η προαγωγή της Επισκοπή σε Μητρόπολη. Έδρα της αποτελούσε η Λίτιτσα έως της καταστροφής της από τους Κιρτζαλήδες το 1790. Έτσι η έδρα μεταφέρθηκε στο Ορτάκιοϊ όπου ανθούσε το ελληνικό στοιχείο.[2]

Το 1821 ο Επίσκοπος Λιτίτσης Σωφρόνιος που ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας, συγκρότησε επαναστατικό σώμα από Μανδριτσιώτες και Ορτακινούς, δηλαδή Έλληνες κατοίκους του Ορτάκιοϊ και της Μανδρίτσας, οι οποίοι αφού διέσχισαν την τουρκοκρατούμενη Βουλγαρία, ενώθηκαν με τα στρατεύματα του Αλεξανδρου Υψηλάντη και έλαβαν μέρος στην επανάσταση της Μολδοβλαχίας. Μετά την αποτυχία της επανάστασης, όσοι επέζησαν διέσχισαν πολεμώντας τη Βαλκανική χερσόνησο και έφτασαν στην Ηπειρο και απ' εκεί στην επαναστατημένη Ρούμελη, όπου πολέμησαν για την ελευθερία της Ελλάδος. Ελάχιστοι από τους πολεμιστές αυτούς επέστρεψαν.[3][4]

Κατάλογος Μητροπόλεων Οικουμενικού Πατριαρχείου στις αρχές του 20ου αιώνα. Καταγράφεται και η Μητρόπολη Λιτίτσης με έδρα το Ορτάκιοϊ (Μητροπολίτης Σωφρόνιος, Άγ.Όρος,1901)
Σαντζάκι (διοικητική επαρχία) Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής), κατά την Οθωμανική Περίοδο, όπου ανήκε το Ορτάκιοϊ της Θράκης.

Στο πλαίσιο των προσπαθειών για την προάσπιση της ελληνικότητας της περιοχής και των πληθυσμών αλλά και της αναχαίτισης των βουλγαρικών θηριωδιών και βιαιοτήτων, πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1907 η ορκωμοσία Θρακών Ελλήνων αγωνιστών στη Μονή Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Ορτάκιοϊ, με στόχο την απελευθέρωση της περιοχής της Θράκης και την ενσωμάτωσή της στον εθνικό κορμό της Ελλάδας.

Το Ορτάκιοϊ κατελήφθη από τους Βούλγαρους κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο (30 Σεπτεμβρίου 1912 – 30 Μαΐου 1913). Οι Βούλγαροι εκδίωξαν το 1912 από την έδρα του ως Πατριαρχικό, τον Μητροπολίτη Λιτίτσης Νικόδημο μαζί με όλους τους Έλληνες κατά τους διωγμούς του Ελληνισμού της Θράκης το 1912-13. Έτσι, αποτέλεσε τελικώς και τον τελευταίο Μητροπολίτη Λιτίτσης.[5]

Επισκοπικός κατάλογος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ανώνυμος 1342, 1350 και ως Λιτιτζίτζης 1351
  2. Θεοδόσιος (1652-1681)
  3. Παλλάδιος (1688-1689)
  4. Ανώνυμος (1712) είς συνοδικήν άπόφασιν πατρ. Κυρίλλου Δ', άνακοινωθεΐσαν τω άρχιεπισκόπω Λιτίτσης
  5. Μεθόδιος (1721—1731)
  6. Άνθιμος (?—1759)
  7. Αθανάσιος (1759—1788)
  8. Ιγνάτιος (1788-1796)
  9. Γρηγόριος (1796—1811)
  10. Σωφρόνιος (1811—1827)
  11. Ιωαννίκιος (1827—1853)
  12. Γρηγόριος (1853—1855)
  13. Ιωσήφ (1855—1861)
  14. Ιγνάτιος (1861—1892)
  15. Κωνσταντίνος (1892—1894)
  16. Βασίλειος (1891—1897)
  17. Νικηφόρος (1897—1907)
  18. Νικόδημος (1907—1930)[6][7]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιερές Μητροπόλεις της Μικράς Ασίας και της Θράκης
  2. Θρακικα - Τμήμα Ιστορίας και Εθνολογίας - Εκκλησίες της Θράκης
  3. Γιώργος Καζάνας, Το Ορτάκιοϊ της Θράκης – μια ελληνική κοινότητα.
  4. Ν.Ροδοοίνος, Ολίγα περί της Μητροπόλεως Λιτίτσης, Θρακικά, τόμος 12, 1939.
  5. Ο Μητροπολίτης Λιτίτσης Νικόδημος (Οικουμενικό Πατριαρχείο) - users.sch.gr/markmarkou
  6. Ν. Ροδόοινου, «Θρακικά» τόμ. ΙΒ ' σελ. 98-99
  7. Actes du Brigandage d'Éphèse: traduction faite sur le texte syriaque contenu dans le manuscrit 14530 du Musée britannique. L'Abbe Martin μεταφραστής. Amiens 1874. - σελ. 7—9.—2*