Μερσέ Ροδορέδα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μερσέ Ροδορέδα
Rodoreda.jpg
Γέννηση 10 Οκτωβρίου 1908
Βαρκελώνη
Θάνατος 13 Απριλίου 1983
Ζιρόνα
Επάγγελμα/
ιδιότητες
συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, ποιητής και εσπεραντιστής
Υπηκοότητα Ισπανία
Αξιοσημείωτα έργα The Time of the Doves, d:Q8778552 και Aloma
Επίσημη ιστοσελίδα
Commons page Πολυμέσα σχετικά με τoν συγγραφέα

Η Μερσέ Ροδορέδα (Mercé Rodoreda i Guirguí, Βαρκελώνη, 10 Οκτωβρίου 1908 - Ζιρόνα, 13 Απριλίου 1983) ήταν Καταλανή συγγραφέας, μία από τις σημαντικότερες μορφές των σύγχρονων καταλανικών γραμμάτων. Καλλιέργησε το σύνολο των λογοτεχνικών ειδών μα έγινε γνωστή κυρίως για μυθιστορήματά της όπως την Πλατεία των Διαμαντιών. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και μεταξύ άλλων έλαβε το Τιμητικό Βραβείο των Καταλανικών Γραμμάτων το 1980.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μεγάλωσε στη γειτονιά του Σαν Ζερβάσι της Βαρκελώνης σε μια ιδιαίτερα καλλιεργημένη μικροαστική οικογένεια. Από μικρή ήρθε σε επαφή με την καταλανική λογοτεχνία (Ζασίν Μπερδαγέ, Ζοάν Μαραγάλ, Ζοζέπ Καρνέ).[2] Στην ηλικία των είκοσι παντρεύτηκε τον, δεκατέσσερα χρόνια μεγαλύτερό, θείο της από την πλευρά του πατέρα της· για την πραγματοποίηση του γάμου ήταν απαραίτητη η παπική άδεια λόγω ομαιμοσύνης.[3] Με τη γέννηση του πρώτου και μοναδικού της γιου το 1929 ξεκίνησε να γράφει. Το 1931, έλαβε μαθήματα για να βελτιώσει τη γνώση της καταλανικής γλώσσας ενώ ο καθηγητής της, Ντελφί Νταλμάου την ενθάρρυνει να εκδόσει τα γραπτά της. Ως αποτέλεσμα, το επόμενο έτος η Ροδορέδα έκδοσει το Sóc una dona honrada? ('Είμαι μια έντιμη γυναίκα;). Παράλληλα αρθρογραφούσε σε περιοδικά και εφημερίδες της Βαρκελώνης. Έκδοσε τρία ακόμη μυθιστορήματα και διάφορα διηγήματα και σταδιακά εντάχθηκε στον λογοτεχνικό κόσμο της πόλης, ερχόμενη σε επαφή με προσωπικότητες όπως ο Αντρέου Νιν. Η ίδια απαρνήθηκε τα έργα αυτά ως προϊόν της απειρίας.

Χώρισε με τον σύζυγό της το 1937, έτος που εντάχθηκε στο τμήμα Προπαγάνδας της Κυβέρνησης της Καταλονίας. Λόγω της συνεργασίας της με την Ζενεραλιτάτ και περιοδικά της αριστεράς, μερικούς μήνες πριν την πτώση της Καταλονίας στα χέρια των εθνικιστών κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, πήρε τον δρόμο της εξορίας προς το Παρίσι.[4] Βρήκε καταφύγιο μαζί με άλλους Καταλανούς συγγραφείς στο φρούριο του Ρουασί-εν-Μπρι όπου διέμεινε μέχρι την έκρηξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.[5]

Η εισβολή της Γερμανίας στη Γαλλία ανάγκασε όσους από τους λογοτέχνες δεν είχαν διαφύγει στη Λατινική Αμερική να οδηγηθούν προς τον νότο. Κατά την πορεία της, πεζή, που διήρκησε εβδομάδες, η Ροδορέδα αναγκάστηκε να επιβιώσει με τα απαραίτητα σε κατεστραμμένα σπίτια. Διέσχισε τον Λίγηρα μετά την ανακωχή της 22ης Ιουνίου 1940 και εγκαταστάθηκε στη Λιμόζ μαζί με τον σύντροφό της Αρμάν Οβιόλς. Μετακόμισε στην Μπορντό, όπου εργάστηκε κάτω από άθλιες συνθήκες ως ράφτρια.[6]

Τον Σεπτέμβριο του 1946 επέστρεψαν στο Παρίσι. Συνεργάστηκε με τους εξόριστους λογοτεχνικούς καταλανικούς κύκλους στη Γαλλία, το Λονδίνο και τη Λατινική Αμερική και καλλιέργησε κυρίως την ποίηση. Παράλληλα ενδιαφέρθηκε για τη ζωγραφική.[7] Το 1954 μετακόμισε μαζί με τον σύντροφό της στη Γενεύη όπου αυτός εργαζόταν ως διερμηνέας για την Ουνέσκο. Εκεί αφιερώθηκε στη συγγραφή και ήρθε σε επαφή με τον Χούλιο Κορτάσαρ και τον Χόρχε Σεμπρούν. Το 1958 έκδοσε τη συλλογή διηγημάτων Vint-i-dos contes. Το 1962 έκδοσε το πιο γνωστό της μυθιστόρημα, η Πλατεία των Διαμαντιών και το 1966 το El carrer de les Camèlies ('Η οδός των Καμέλιων'). Το 1971 απεβίωσε ο σύντροφός της γεγονός που, μαζί με την ανακάλυψη μιας παράλληλης σχέσης του με μία Ελβετή, την ώθησε να περνάει όλο και περισσότερο χρόνο στην Καταλονία, στο χωριό Ρομανιά δε λα Σέλβα.[8] Το 1974 εκδόθηκε το έτερο πετυχημένο της μυθιστόρημα Mirall trencat ('Σπασμένος καθρέπτης') που ακολουθήθηκαν από ένα ακόμη μυθιστόρημα και ένα βιβλίο ταξιδιών σε χωριά της Καταλονίας. Η αναγνώριση του έργου της επήλθε το 1980 με την απονομή του Τιμητικού Βραβείου των Καταλανικών Γραμμάτων.[9] Τα τελευταία χρόνια της ζωής της είδε το μυθιστόρημά της Aloma να μεταφέρεται στην τηλεόραση και την Πλατεία των Διαμαντιών να γίνεται ταινία.[10] Απεβίωσε στις 13 Απριλίου 1983 σε μια κλινική της Ζιρόνα από καρκίνο του ήπατος.[9] Το Ινστιτούτο Καταλανικών Μελετών, που κληρονόμησε τα γραπτά της συγγραφέως, δημιούργησε το Ίδρυμα Μερσέ Ροδορέδα.[9]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Muixí, Gerard (2015-02-02). «Premi d'Honor de les Lletres Catalanes» (στα ca). Òmnium Cultural. https://www.omnium.cat/premi-dhonor-de-les-lletres-catalanes#4. Ανακτήθηκε στις 2016-11-03. 
  2. Arnau, Carme. Mercè Rodoreda: un viatge entre paraules i flors (en català). Girona: Fundació Caixa de Girona, 1999, pàg. 7-16.
  3. http://www.mercerodoreda.cat/.+«Cronologia 1928-1938 - Fundació Mercè Rodoreda» (στα ca). www.mercerodoreda.cat. http://www.mercerodoreda.cat/cronologia-1928-1938.php. Ανακτήθηκε στις 2016-11-03. 
  4. Mercè Rodoreda i Joaquín Soler Serrano. (1981). A fondo [Τηλεοπτική παραγωγή]. Televisió Espanyola. 00:29:13 - 00:29:49.
  5. Real Mercadal, Neus (2008) σελ. 1.
  6. Real Mercadal, Neus (2008) σελ. 2.
  7. Real Mercadal, Neus (2008) σελ. 3.
  8. Vilallonga, Mariàngela (2008) σελ. 77.
  9. 9,0 9,1 9,2 Francesc Massip i Montse Palau. «Mercè Rodoreda - Biografia». Escriptors.cat.
  10. http://www.mercerodoreda.cat/.+«Cronologia 1971-1983 - Fundació Mercè Rodoreda» (στα ca). www.mercerodoreda.cat. http://www.mercerodoreda.cat/cronologia-1971-1983.php. Ανακτήθηκε στις 2016-11-03. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]