Μάρκο Φερέρι
| Μάρκο Φερέρι | |
|---|---|
 | |
| Γενικές πληροφορίες | |
| Όνομα στη μητρική γλώσσα | Marco Ferreri (Ιταλικά) |
| Γέννηση | 11 Μαΐου 1928 Μιλάνο |
| Θάνατος | 9 Μαΐου 1997 Παρίσι |
| Αιτία θανάτου | έμφραγμα του μυοκαρδίου |
| Συνθήκες θανάτου | φυσικά αίτια |
| Τόπος ταφής | Κοιμητήριο Κάμπο Βεράνο |
| Χώρα πολιτογράφησης | Βασίλειο της Ιταλίας (έως 1946) Ιταλία |
| Εκπαίδευση και γλώσσες | |
| Ομιλούμενες γλώσσες | Ισπανικά Ιταλικά |
| Πληροφορίες ασχολίας | |
| Ιδιότητα | σκηνοθέτης κινηματογράφου σεναριογράφος ηθοποιός παραγωγός ταινιών σκηνοθέτης δημιουργός γραπτών έργων |
| Αξιοσημείωτο έργο | Don't Touch the White Woman!, Το μεγάλο φαγοπότι, The Flesh, Seeking Asylum Dillinger Is Dead |
| Αξιώματα και βραβεύσεις | |
| Βραβεύσεις | Χρυσή Άρκτος βραβείο Διεθνούς Ομοσπονδίας Κινηματογραφικού Τύπου στις Κάννες Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο Καλύτερης Σκηνοθεσίας βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο καλυτέρου σεναρίου Βραβείο Νάστρο ντ' Αρτζέντο Καλύτερης Σκηνοθεσίας Νάστρο ντ' Αρτζέντο καλύτερου θέματος Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ Καννών Αργυρή Άρκτος (1980) Golden Shell (1981) |
 Σχετικά πολυμέσα | |
Ο Μάρκο Φερέρι (ιταλικά: Marco Ferreri, 11 Μαΐου 1928 – 9 Μαΐου 1997) ήταν Ιταλός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1950 σκηνοθετώντας τρεις ταινίες στην Ισπανία, ακολουθούμενες από 24 ιταλικές ταινίες μέχρι τον θάνατό του το 1997. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους κινηματογραφιστές της εποχής του[1] και είχε σταθερή παρουσία σε έγκριτα φεστιβάλ - ενδεικτικά, με οκτώ ταινίες στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών[2] και με μια Χρυσή Άρκτο[2] στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Τρεις από τις ταινίες του συγκαταλέγονται στις 100 ταινίες που επιλέχθηκαν για διατήρηση για τη σημαντική προσφορά τους στον ιταλικό κινηματογράφο.[3]
Βιογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Γεννήθηκε στο Μιλάνο. Η πιο γνωστή ταινία του είναι Το μεγάλο φαγοπότι του 1973, με πρωταγωνιστές τους Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, Μισέλ Πικολί, Φιλίπ Νουαρέ και Ούγκο Τονιάτσι. Ήταν σοσιαλιστής και άθεος.[4]
Πέθανε στο Παρίσι από ανακοπή καρδιάς. Μετά τον θάνατό του, ο Ζιλ Ζακόμπ, καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, δήλωσε: «Ο ιταλικός κινηματογράφος έχασε έναν από τους πιο πρωτότυπους καλλιτέχνες του, έναν από τους πιο προσωπικούς συγγραφείς του (. . . )».
Βραβεία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Η ταινία του Πιπί, κακά και... νάνι του 1979 του χάρισε Αργυρή Άρκτο - Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο 30ό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.[5] Το 1991, η ταινία του La casa del sorriso κέρδισε Χρυσή Άρκτο στο 41ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.[6] Δύο χρόνια αργότερα, η ταινία του Το ημερολόγιο ενός βιτσιόζου ήταν υποψήφια για Χρυσή Άρκτο στο 43ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.[7]
Μερική φιλμογραφία
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- El pisito (1958)
- Los chicos (1959)
- El cochecito (1960)
- Una storia moderna: l'ape regina (1963)
- La donna scimmia (The Ape Woman, 1964)
- L'uomo dei cinque palloni (1965)
- L'Harem (1967)
- Il seme dell'uomo (1969)
- Dillinger è morto ( Dillinger Is Dead, 1969)
- L'udienza (1972)
- Liza (Τίτλος ιταλικής έκδοσης La cagna, 1972)
- Το μεγάλο φαγοπότι (1973)
- Touche pas à la femme blanche (1974)
- La Dernière femme (1976)
- Γεια σου, πίθηκε (1978)
- Πιπί, κακά και... νάνι (1979)
- Ερωτικές ιστορίες καθημερινής τρέλας (1981)
- Storia di Piera (1983)
- Il futuro è donna (1984)
- Σ 'αγαπώ (1986)
- Ya bon les blancs (1988)
- La banquette (1989)
- La casa del sorriso (1991)
- Η σάρκα (επίσης σεναριογράφος) (1991)
- Το ημερολόγιο ενός βιτσιόζου (1993)
- Faictz ce que vouldras (1994)
- Nitrato d'argento (1996)
Παραπομπές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- ↑ «Filmmuseum - Catherine Breillat / Marco Ferreri». www.filmmuseum.at (στα Γερμανικά). Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2020.
- 1 2 «Marco Ferreri». IMDb. Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2020.
- ↑ «Cento film e un'Italia da non dimenticare». Movieplayer.it (στα Ιταλικά). Ανακτήθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2020.
- ↑ Tonino Lasconi, Dieci per amore, Edizioni Paoline, 2001, p. 31.
- ↑ «Berlinale: 1980 Prize Winners». berlinale.de. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2010.
- ↑ «Berlinale: 1991 Prize Winners». berlinale.de. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 15 Οκτωβρίου 2013. Ανακτήθηκε στις 26 Μαρτίου 2011.
- ↑ «Berlinale: 1993 Programme». berlinale.de. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 22 Ιουλίου 2013. Ανακτήθηκε στις 31 Μαΐου 2011.