Μάξιμος Μαργούνιος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μάξιμος Μαργούνιος
Γέννηση
Θάνατος

Ο Μάξιμος Μαργούνιος (1549 - 1602) ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα, και μορφή της Εκκλησίας και των θεολογικών γραμμάτων.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο) της Κρήτης το 1549 και έφερε το κοσμικό όνομα Εμμανουήλ ή Μανουήλ. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, ο οποίος είχε εγκατασταθεί στην Βενετία εξασκώντας το επάγγελμά του. Πήρε μαζί και τον γιο του, στέλνοντάς τον για σπουδές στην Πάδοβα. Εκεί, σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία, θεολογία, ιατρική και νομική για οκτώ (8) χρόνια, λαμβάνοντας το στέφανο του νομοδιδάσκαλου. Επέστρεψε στην Βενετία το 1551. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, έμεινε στην Βενετία και ίδρυσε Ελληνικό τυπογραφείο κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, το οποίο τύπωσε πολλά βιβλία. Σύντομα το τυπογραφείο καταστράφηκε από φωτιά, και ο Μαργούνιος επέστρεψε στην Κρήτη, όπου ιερόθηκε ως μοναχός στην Ι.Μ. Αγίας Αικατερίνης, μετοχίου του Σινά, με το όνομα Μάξιμος. Επέστρεψε στην Βενετία και ασχολήθηκε με την έκδοση διαφόρων συγγραμμάτων. Στις 15 Απριλίου 1584, χειροτονήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Ιερεμία Β' τον Τρανό Επίσκοπος Κυθήρων.

Εξαιτίας ραδιουργίας των Λατίνων ξέσπασε οξεία διένεξη μεταξύ Μαξίμου και Γαβριήλ Σεβήρου, η οποία στηρίχθηκε στη θέση του πρώτου, πως θα ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί η ένωση των Εκκλησιών, αν γινόταν «ἡ τοῦ δόγματος θεραπεία», αν δηλαδή τα δύο μέρη συμβιβάζονταν στο ζήτημα της διδασκαλίας για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, με τον δεύτερο να τον κατηγορεί για Λατινοφρονία. Τελικά, έπειτα από παρέμβαση του Πατριάρχη Ιερεμία Β' του Τρανού, επήλθε η συμφιλίωση και η συνδιαλλαγή τους. Μετά την αποστολή στο Πατριαρχείο της απολογίας του, η Σύνοδος, που συνήλθε τον Οκτώβριο του 1592 στην Κωνσταντινούπολη για την εκδίκαση της υπόθεσής του, τον αθώωσε, προτρέποντας συγχρόνως και τον Σεβήρο σε συμφιλίωση και συνδιαλλαγή, η οποία πραγματοποιήθηκε στα μέσα του 1593.

Μετά το 1600 επανέκαμψε στην Κρήτη για να μονάσει στο Σιναϊτικό μετόχι, διδάσκοντας στη εκεί σχολή μεχρι το τέλος του βίου του την 1η Ιουλίου 1602.

Συγγράμματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Έκδοση του Ψαλτηρίου του Δαβίδ (βιβλίο των Ψαλμών, Παλαιά Διαθήκη).
  • Λειτουργικό βιβλίο του Αποστόλου, διορθωμένο.
  • Μετάφραση της Κλίμακος του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτη.
  • Συναξάρι που τιτλοφορείται: " Συναξάρια ἤτοι βίοι ἁγίων" (1607).

Πηγές - Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Astruc C.,Ο Μάξιμος Μαργούνιος και οι παρισινές συλλογές της αλληλογραφίας του, Κρητικά Χρονικά, τομ. III (1949), σελ. 211-261.
  • Καραμανώλης Γ. Ε., Ανέκδοτα επιγράμματα του Μάξιμου Μαργουνίου σε χειρόγραφα και έντυπα της Μαρκιανής Βιβλιοθήκης, Θησαυρίσματα / τομ.28 (1998),σελ. 197-207
  • Βασιλικής Χ.Τζώγα, Οι ιεράρχες Γαβριήλ Σεβήρος και Μάξιμος Μαργούνιος και η μεταξύ αυτών θεολογική έριδα περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος κατά τον ΙΣΤ΄αιώνα, (Master), Αθήνα: Ε.Κ.Π.Α., 2005. (http://hippo.lib.uoa.gr), (http://www.lib.uoi.gr).
  • Ζαμπακόλας Χρήστος, «Η βιβλιοθήκη του κρητικού λόγιου Μάξιμου Μαργούνιου μέσα από την απογραφή της κινητής του περιουσίας», Θησαυρίσματα τομ.41-42 (2011-2012),σελ. 311-328