Λουόγιανγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 34°40′11″N 112°26′32″E / 34.66972°N 112.44222°E / 34.66972; 112.44222

Λουόγιανγκ
Λουόγιανγκ.jpg
Επάνω: Η πύλη Λιτζίν, Αριστερά: Ο μεγάλος Βούδας στο Λονγκμέν, Δεξιά: Ο ναός Λευκού Αλόγου, Κάτω: Μοντέρνο κτήριο στη Λουόγιανγκ.
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Τοποθεσία στον χάρτη της χώρας
Χώρα Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας Κίνα
Περιφέρεια Επαρχία Χενάν
Έκταση 15.229,15 χλμ²
Υψόμετρο 144 μ
Πληθυσμός 6.549.941 (2010)
Ταχυδρομικός κώδικας 471000
Ιστοσελίδα http://www.ly.gov.cn

Η Λουόγιανγκ (κινεζικά: 洛阳市; πινγίν: Luòyáng shì) είναι μια πόλη που βρίσκεται στην περιοχή της συμβολής των ποταμών Λουό (κινεζικά: 洛河; πινγίν: Luò Hé) και Κίτρινου Ποταμού (κινεζικά: 黄河; πινγίν: Huáng Hé) στην Κεντρική Κίνα (κινεζικά: 华中; πινγίν: huá zhōng). Πρόκειται για μια πόλη σε επίπεδο νομού στη δυτική επαρχία Χονάν (κινεζικά: 河南省; πινγίν: Hénán Shěng). Κοντινές πόλεις είναι η Τζενγκτζόου (κινεζικά: 郑州市; πινγίν: Zhèngzhōu shì), πρωτεύουσα της επαρχίας, στα ανατολικά, η Πινγκντινγκσάν (κινεζικά: 平顶山; πινγίν: Píngdǐngshān) και η Νανγιάνγκ (κινεζικά: 南阳; πινγίν: Nányáng) στα νότια, δυτικά η Σανμενσιά (κινεζικά: 三门峡; πινγίν: Sānménxiá) και στο βορά οι Τζιγιουάν (κινεζικά: 济源; πινγίν: Jǐyuán) και Τζιάοτζουο (κινεζικά: 焦作; πινγίν: Jiāozuò). Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η Λουόγιανγκ είχε πληθυσμό 6.549.941 κατοίκων.

Βρίσκεται στην Κεντρική Πεδιάδα της Κίνας (κινεζικά: 中原; πινγίν: Zhōngyuán) και είναι ένα από τα λίκνα του κινεζικού πολιτισμού και μία από τις Τέσσερις Μεγάλες Αρχαίες Πρωτεύουσες της Κίνας (κινεζικά: 中国四大古都; πινγίν: Zhōngguó Sì Dà Gǔ Dū). Οι άλλες τρεις είναι το Πεκίνο (κινεζικά: 北京市; πινγίν: Běijīng shì), το Ναντζίνγκ (κινεζικά: 南京市; πινγίν: Nánjīng shì) και η (κινεζικά: 长安; πινγίν: Cháng'ān) το σημερινό Σιάν (κινεζικά: 西安市; πινγίν: Xī'ān shì).

Με περισσότερο από 5.000 χρόνια πολιτισμού, 4.000 χρόνια ιστορίας ως πόλη, υπήρξε η πρωτεύουσα για 13 δυναστείες και 105 περίπου αυτοκράτορες.

Ονομασία [Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ονομασία της Λουόγιανγκ προέρχεται από την τοποθεσία της. Καθώς βρίσκεται στα βόρεια του ποταμού Λουό, Λουόγιανγκ σημαίνει «η βόρεια όχθη του ποταμού». Η πόλη Λουόγιανγκ είχε διάφορες ονομασίες κατά τη διάρκεια των αιώνων, όπως Λουό Γι (κινεζικά: 洛邑; πινγίν: Luò yì) και Λουό Τζόου (κινεζικά: 洛州; πινγίν: Luò zhōu), Ντόνγκτου (κινεζικά: 东都; πινγίν: Dōng dū), που σημαίνει «Ανατολική Πρωτεύουσα», κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ, Σιτζίνγκ (κινεζικά: 西京; πινγίν: Xījīng), που σημαίνει «Δυτική Πρωτεύουσα», κατά τη διάρκεια της δυναστείας Σονγκ, ή Τζινγκλουό (κινεζικά: 京洛; πινγίν: Jīngluò), που σημαίνει γενικά η «Πρωτεύουσα Λουό». Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης μοναδικής αυτοκράτειρας της Κίνας, Γου Τζετιέν (κινεζικά: 武則天; πινγίν: Wǔzétiān διακυβ. 690–705), η πόλη ήταν γνωστή ως «Θεϊκή Πρωτεύουσα» (κινεζικά: 神都; πινγίν: shén dū).

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανασκαφές, η ευρύτερη περιοχή της Λουόγιανγκ είχε κατοικηθεί από την νεολιθική εποχή (8500 – 2070 π.Κ.Ε.)[1]. Κατά την παραδοσιακή κινέζικη ιστορία, την περίοδο της πρώτης δυναστείας των Σιά (κινεζικά: 夏朝; πινγίν: xià cháo, 2070 - 1600 π.Κ.Ε.), ο αυτοκράτορας Τάι Κανγκ (κινεζικά: 太康; πινγίν: tàikāng), μετέφερε την πρωτεύουσα της δυναστείας από την Γιαντσένγκ (κινεζικά: 阳城; πινγίν: Yángchéng), τη σημερινή Ντενγκφένγκ (κινεζικά: 登封; πινγίν: Dēngfēng), στη διασταύρωση των ποταμών Λουό (κινεζικά: 洛河; πινγίν: Luò Hé) και Γι (κινεζικά: 伊河; πινγίν: Yī Hé), όπου θεωρείτω ιερός τόπος και ονόμασε την πόλη Τζενσούν (κινεζικά: 斟鄩; πινγίν: zhēn xún). Η περιοχή αυτή σήμερα είναι ο αρχαιολογικός χώρος του Πολιτισμού Αρλιτόου (κινεζικά: 二里头文化; πινγίν: Èr lǐtou wénhuà, ), στο Γιάνσι (κινεζικά: 偃师; pinyin: Yǎnshī) ανατολικά της Λουόγιανγκ.

Το 1600 π.Κ.Ε., ο αυτοκράτορας Τανγκ (κινεζικά: 湯; πινγίν: tāng, 1675 - 1646 π.Κ.Ε.), ο πρώτος αυτοκράτορας της δυναστείας των Σάνγκ (κινεζικά: 商朝; πινγίν: shāng cháo, 1600 - 1046 π.Κ.Ε.) νίκησε τον 17ο και τελευταίο ηγεμόνα της δυναστείας των Σία, βασιλιά Τζιέ (κινεζικά: 桀; πινγίν: jié, 1728 - 1675 π.Κ.Ε.) και έχτισε τη «Δυτική Πρωτεύουσα» (κινεζικά: 西亳; πινγίν: xībó) της δυναστείας, στον ποταμό Λουό. Τα ερείπια της πόλης αυτής υπάρχουν ακόμα στον αρχαιολογικό χώρο στο Γιάνσι (κινεζικά: 偃师; pinyin: Yǎnshī) ανατολικά της Λουόγιανγκ.

Οι διάφορες θέσεις της Λουόγιανγκ, κατά μήκος του ποταμού Λουό

Μετά την πτώση της δυναστείας των Σανγκ, το 1038 π.Κ.Ε., ο Δούκας του Τζόου (κινεζικά: 周公; πινγίν: Zhōu Gōng), έχτισε μια πόλη για τους εναπομείναντες ευγενείς της δυναστείας των Σανγκ που τον ακολούθησαν και την ονόμασε Τσενγκτζόου (κινεζικά: 成周; πινγίν: Chéng zhōu). Το 1021 π.Κ.Ε., χτίστηκε μια δεύτερη πόλη 15 χλμ. δυτικά, στα πρώτυπα της Τσενγκτσόου με την ονομασία Ουανγκτσένγκ (κινεζικά: 王城; πινγίν: wángchéng). Το 771 π.Κ.Ε., η Ουανγκτσένγκ έγινε η πρωτεύουσα της δυναστείας των Ανατολικών Τζόου (κινεζικά: 東周; πινγίν: Dōng Zhōu, 771 - 256 π.Κ.Ε.), μέχρι το 510 π.Κ.Ε., που καταστράφηκε από τον εμφύλιο πόλεμο και η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Τσενγκτζόου. Τον επόμενο χρόνο ξαναχτίστηκε με απαίτηση του αυτοκράτορα. Η σύγχρονη Λουόγιανγκ είναι χτισμένη πάνω από τα ερείπια εκείνης της πόλης, τα οποία εξακολουθούν να είναι ορατά σήμερα στο πάρκο Ουανγκτσένγκ.

Το 25 Κ.Ε., η Λουόγιανγκ ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα της δυναστείας των Ανατολικών Χαν (κινεζικά: 东汉; πινγίν: Dōng Hàn, 25 - 220 Κ.Ε.), από τον αυτοκράτορα Γκουάνγκγου[2] (κινεζικά: 光武帝; πινγίν: Guāng wǔdì, 25 - 57 Κ.Ε.) και για αρκετούς αιώνες, ήταν το επίκεντρο της Κίνας. Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Τριών Βασιλείων (κινεζικά: 三国时代; πινγίν: sānguó shídài, 220 - 280 Κ.Ε.), των Πέντε Δυναστειών και Δέκα Βασιλείων (κινεζικά: 五代十国; πινγίν: wǔdài shí guó  907 - 960 Κ.Ε.) έως τις δυναστείες των Σουέι (κινεζικά: 隋朝; πινγίν: suí cháo 581 - 618 Κ.Ε.) και των Τανγκ (κινεζικά: 唐朝; πινγίν: táng cháo 618 - 907 Κ.Ε), η Λουόγιανγκ ήταν το κυρίαρχο πολιτικό κέντρο, με μεγάλη πρόοδο στο πολιτισμό.

Το 68 Κ.Ε., ο ναός του Λευκού Αλόγου (κινεζικά: 白马寺; πινγίν: báimǎ sì), ο πρώτος βουδιστικός ναός στην Κίνα, ιδρύθηκε στη Λουόγιανγκ και υπάρχει ακόμα και σήμερα.

Την περίοδο της δυναστείας των Ανατολικών Χαν (κινεζικά: 东汉; πινγίν: Dōng Hàn, 25 - 220 Κ.Ε.), ο πρεσβευτής Μπαντσάο (κινεζικά: 班超; πινγίν: bān chāo, 32 - 102 Κ.Ε.) αποκατέστησε τον Δρόμο του Μεταξιού (κινεζικά: 丝绸之路; πινγίν: sīchóu zhī lù), κάνοντας την πρωτεύουσα Λουόγιανγκ αφετηρία του.

Το 166 Κ.Ε., η πρώτη Ρωμαϊκή αποστολή, που έστειλε ο αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος (Marcus Aurelius Antoninus Augustus, 121 - 180 Κ.Ε.), στα κινέζικα βασιλιάς Άντουν (κινεζικά: 安敦; πινγίν: āndūn), της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στα κινέζικα Ντα Τσιν (κινεζικά: 大秦; πινγίν: Dàqín), έφτασε στη Λουόγιανγκ, αφού έφθασε πρώτα μέσω θαλάσσης στο σημερινό κεντρικό Βιετνάμ. Την πρεσβεία υποδέχθηκε ο αυτοκράτορας Χουάν των Χαν (κινεζικά: 漢桓帝; πινγίν: Hàn Húan Dì, 132 - 168 Κ.Ε.).

Στα τέλη του 2ου αιώνα, η Κίνα παρήκμασε και έπεσε σε αναρχία. Η παρακμή επιταχύνθηκε από την εξέγερση των Κίτρινων Κεφαλόδεσμων (σαρίκια) (κινεζικά: 黄巾之乱; πινγίν: Huángjīn zhī luàn), οι οποίοι, αν και νικήθηκαν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα το 184 Κ.Ε., αποδυνάμωσαν το κράτος σε τέτοιο σημείο όπου υπήρξε μια συνεχής σειρά εξεγέρσεων που εκφυλίζονταν σε εμφύλιο πόλεμο, με αποκορύφωμα την πυρπόληση το 189 Κ.Ε., της πρωτεύουσας των Χαν, Λουόγιανγκ. Ακολούθησε μια κατάσταση συνεχών αναταραχών και πολέμων στην Κίνα, μέχρις ότου επέστρεψε μια μικρή σταθερότητα στη δεκαετία του 220, αλλά με την ίδρυση τριών ξεχωριστών βασιλείων αντί μιας ενοποιημένης αυτοκρατορίας, γνωστή ως η περίοδος των Τριών Βασιλείων (κινεζικά: 三国时代; πινγίν: sānguó shídài, 220 - 280 Κ.Ε.).

Ο Αυτοκράτορας Κουάνγκγου των Χαν

Το 190 Κ.Ε., ο Υπουργός Ντονγκ Τζουό (κινεζικά: 董卓; πινγίν: Dǒngzhuō, απεβ. 192 Κ.Ε.) διέταξε τους στρατιώτες του να καταστρέψουν, να λεηλατήσουν και να κάψουν την πόλη, όταν κυνηγήθηκε από έναν συνασπισμό περιφερειακών αξιωματούχων και πολέμαρχων (κινεζικά: 董卓讨伐战; πινγίν: Dǒngzhuō tǎofá zhàn) με αποτέλεσμα η αυτοκρατορική αυλή να μεταφερθεί στην Τσανγκ Αν (κινεζικά: 长安; πινγίν: cháng'ān).

Το 220 Κ.Ε., η Λουόγιανγκ αποκαταστάθηκε και πάλι όταν ο Τσάο Πι (κινεζικά: 曹丕; πινγίν: Cáopī 187 - 226 Κ.Ε.), ως αυτοκράτορας Ουέν (κινεζικά: 文帝; πινγίν: Wéndì, διακυβ. 220 - 226 Κ.Ε.) της δυναστείας Ουέϊ (κινεζικά: 魏; πινγίν: wèi, 220 - 265 Κ.Ε.), την ανακύρηξε πρωτεύουσά του. Η επόμενη δυναστεία των Τζιν (κινεζικά: 晉朝; πινγίν: jìn cháo, 265 - 420 Κ.Ε.), ιδρύθηκε επίσης στη Λουόγιανγκ. Όταν οι Τζιν κατακτήθηκαν από τους Ούνους (κινεζικά: 匈奴; πινγίν: xiōngnú) το 311 Κ.Ε., αναγκάστηκαν να μεταφέρουν την πρωτεύουσα στο Τζιανκάνγκ (κινεζικά: 建康; πινγίν: Jiànkāng) τη σύγχρονη Ναντζίνγκ (κινεζικά: 南京市; πινγίν: Nánjīng shì), αφού οι Ούνοι την λεηλάτησαν και την κατέστρεψαν σχεδόν ολοσχερώς.

Το 493 Κ.Ε., ο αυτοκράτορας Σιάο Ουέν της δυναστείας των Βορείων Ουέι (κινεζικά: 北魏孝文帝; πινγίν: Běi wèi xiào wéndì, διακυβ. 471 - 499 Κ.Ε.) μετέφερε την πρωτεύουσα και πάλι στη Λουόγιανγκ. Ένθερμος υποστηρικτής του βουδισμού ο Σιάο Ουέν, ξεκίνησε πολλά βουδιστικά έργα, όπως τα σκαλιστά σπήλαια του Λονγκμέν (κινεζικά: 龙门石窟; πινγίν: lóngmén shíkū), τον ναό Σαολίν στο βουνό Σονγκ (κινεζικά: 嵩山少林寺; πινγίν: Sōngshān shàolínsì) και το ναό Yongning (κινεζικά: 永宁寺; πινγίν: Yǒngníng Sì), τη ψηλότερη παγόδα στην Κίνα.

Όταν ο αυτοκράτορας Γιάνγκ των Σουέι (κινεζικά: 隋煬帝, πινγίν: Suí yángdì , διακυβ. 604 - 617 Κ.Ε.) ανέλαβε την εξουσία το 604 Κ.Ε., ίδρυσε την νέα Λουόγιανγκ πάνω στην υπάρχουσα πόλη, χρησιμοποιώντας μια διαρύθμιση εμπνευσμένη από το έργο του πατέρα του, αυτοκράτορα Ουέν των Σουέι (κινεζικά: 隋文帝; πινγίν: ,διακυβ. 581 - 604 Κ.Ε.) από την πρόσφατα ανακατασκευασμένη Τσανγκάν[3].

Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ (κινεζικά: 唐朝; πινγίν: Táng cháo, 618 - 907 Κ.Ε.), ο Λουόγιανγκ ήταν η «Ανατολική πρωτεύουσα» (κινεζικά: 东都; πινγίν: Dōng dū), με πληθυσμό περίπου ένα εκατομμύριο, αμέσως μετά την Τσανγκάν, που τότε ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην Κόσμο. Στη διάρκεια των Τανγκ, η αυτοκράτειρα Γου Τζετιέν (κινεζικά: 武則天; πινγίν: Wǔzétiān, διακυβ. 690 - 705 Κ.Ε.), μετέφερε την πρωτεύουσα στη Λουόγιανγκ και την ονόμασε «Θεϊκή Πρωτεύουσα» (κινεζικά: 神都; πινγίν: shén dū), όπου κατασκεύασε το ψηλότερο παλάτι στην κινεζική ιστορία.

Κατά τη σύντομη διάρκεια των Πέντε Δυναστειών, η Λουόγιανγκ ήταν η πρωτεύουσα των Ύστερων Λιάνγκ (κινεζικά: 后梁;  πινγίν: Hòu Liáng, 907 - 923 Κ.Ε.) για τη περίοδο 907 - 913 και των Ύστερων Τανγκ (κινεζικά: 后唐; πινγίν: hòutáng, 923 - 937 Κ.Ε.).

Κατά τη διάρκεια της Βόρειας Δυναστείας των Σονγκ (κινεζικά: 北宋朝; πινγίν: Běi sòngcháo, 960 - 1126 Κ.Ε.), ήταν η «Δυτική Πρωτεύουσα» Σιτζίνγκ (κινεζικά: 西京; πινγίν: Xījīng) και γενέτειρα του Τζάο Κουανγκγίν (κινεζικά: 趙匡胤; πινγίν: Zhàokuāngyìn, διακυβ. 960 - 976 Κ.Ε.), ιδρυτή της Δυναστείας των Σονγκ. Ήταν εξέχον κέντρο πολιτισμού, φιλοξενώντας μερικούς από τους σημαντικότερους φιλοσόφους.

Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τζιν (κινεζικά: 金朝; πινγίν: Jīn cháo, 1115 - 1234 Κ.Ε.), η Λουόγιανγκ ήταν η «Κεντρική Πρωτεύουσα» (κινεζικά: 中都; πινγίν: Zhōng dū), τη περίοδο 1153 - 1214 Κ.Ε.

Από τη δυναστεία των Γιουάν (κινεζικά: 元朝; πινγίν: Yuán Cháo 1271 - 1368 Κ.Ε.) και μετά, η Λουόγιανγκ δεν ήταν πλέον η πρωτεύουσα της Κίνας. Ωστόσο, για μια τελευταία φορά, η Λουόγιανγκ ήταν η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Κίνας (κινεζικά: 中華民國; πινγίν: Zhōnghuá mínguó, 1912 - 1949 Κ.Ε.) για μια σύντομη περίοδο κατά την ιαπωνική εισβολή.

Αξιοθέατα και ιστορικά μνημεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα Σπήλαια της Πύλης των Δράκων, Λονγκ Μεν (κινεζικά: 龙门石窟; πινγίν: lóngmén shíkū). Από το 2000 βρίσκεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας της UNESCO[4]. Στα αξιοθέατα συμπεριλαμβάνονται και το Λευκό Πάρκο (κινεζικά: 白园; πινγίν: Bái yuán), με τον τύμβο του Μπάϊ Τζουγί (κινεζικά: 白居易; πινγίν: πινγίν: Báijūyì, 772 - 846) καθώς και ο ναός Σιανγκσάν (κινεζικά: 香山寺; xiāng shān sì).

Το μουσείο της Λουόγιανγκ

Το Γκουανλίν (κινεζικά: 关林; πινγίν: Guānlín), είναι ένας από τους ναούς που χτίστηκαν προς τιμήν του στρατηγού Γκουάν Γιού (κινεζικά: 关羽; πινγίν: Guānyǔ, απεβ. 220 Κ.Ε.), της περιόδου των Τριών Βασιλείων. Στο Γκουανλίν βρίσκεται και ο τύμβος του στρατηγού Γκουάν (κινεζικά: 关羽墓; πινγίν: Guānyǔ mù).

Ο ναός του Λευκού Αλόγου (κινεζικά: 白马寺; πινγίν: Báimǎ sì), ο πρώτος βουδιστικός ναός στην Κίνα και η παγόδα Τσιγιούν (κινεζικά: 齐云塔; πινγίν: Qíyún tǎ).

Ο ναός Σαολίν του Σονγκσάν (κινεζικά: 嵩山少林寺; πινγίν: Sōngshān shàolínsì), που θεωρείται το λίκνο του βουδισμού Τσαν και των πολεμικών τεχνών του Σαολίν.

Το Μουσείο της Λουόγιανγκ (κινεζικά: 洛阳博物馆; πινγίν: Luòyáng Bówùguǎn), όπου ανάμεσα στα εκθέματα υπάρχουν αρχαία λείψανα που χρονολογούνται από τις δυναστείες Σιά, Σανγκ και Τζόου. 


Το μοναδικό Μουσείο Τάφων της Λουόγιανγκ (κινεζικά: 洛阳古墓博物馆; πινγίν: Luòyáng gǔ mù bówùguǎn).

Το Μουσείο με τις βασιλικές άμαξες του αυτοκράτορα της δυναστείας των Ανατολικών Τζόου (κινεζικά: 天子驾六博物馆; πινγίν: Tiānzǐ jià liù bówùguǎn).

Το Μεγάλο Κανάλι της Κίνας (κινεζικά: 大运河; πινγίν: Dà yùnhé), όπου στη Λουόγιανγκ βρίσκονταν οι σιταποθήκες Χουέιλουο (κινεζικά: 回洛仓; πινγίν: huí luò cāng) και Χάντζια (κινεζικά: 含嘉仓; πινγίν: hán jiā cāng). Από το 2014 βρίσκεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας της UNESCO[5].

Η Παγόδα Τσιγιούν στο ναό του Λευκού Αλόγου

Τμήματα από το Δρόμο του Μεταξιού (丝绸之路; Sīchóu zhī lù), με χρονολογία ένταξης στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομίας της UNESCO, 2014[6]. Περιλαμβάνει τους αρχαιολογικούς χώρους των δυναστειών Χαν και Βορείων Ουέι, (κινεζικά: 汉魏洛阳城遗址; πινγίν: Hàn wèi luòyáng chéng yízhǐ), των δυναστειών Σουέι και Τανγκ (κινεζικά: 隋唐洛阳城遗址; πινγίν: Suítáng luòyáng chéng yízhǐ), την Πύλη Ντίνγκντινγκ (κινεζικά: 定鼎门; πινγίν: Dìngdǐng mén) και το Πέρασμα Χανγκού (κινεζικά: 函谷关; πινγίν: hán gǔ guān).

Αρχαιολογικός χώρος του Πολιτισμού Αρλιτόου στο Γιάνσι (κινεζικά: 偃师二里头遗址; πινγίν: Yǎn shī èr lǐtou yízhǐ). Ο Πολιτισμός αυτός χρονολογείται περίπου από το 1900 έως το 1500 π.Κ.Ε.. Στον αρχαιολογικό χώρο υπάρχουν τα ερείπια της πρωτεύουσας Τζενσούν της δυναστείας των Σιά.

Αρχαιολογικός χώρος των Σανγκ στο Γιάνσι (κινεζικά: 偃师商遗址; πινγίν: Yǎn shī shāng yízhǐ), όπου υπάρχουν τα ερείπια της πρωτεύουσας Σιμπο.

Η Παλιά Πόλη (κινεζικά: 洛阳老城; πινγίν: Luòyáng lǎo chéng) με δρόμους και κτήρια που χρονολογούνται από την δυναστεία των Σουέι (κινεζικά: 隋朝; πινγίν: suí cháo 581 - 618 Κ.Ε.), όπως η πύλη Λιτζίνγκ (κινεζικά: 丽景门; πινγίν: Lì jǐng mén) έως τις δυναστείες των Μινγκ και Τσινγκ, όπως ο Πύργος του Τυμπάνου (κινεζικά: 老城鼓; πινγίν: Lǎo chéng gǔ).

Η Διάλεκτος της Λουόγιανγκ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι κάτοικοι της Λουόγιανγκ και των γύρω περιοχών στην επαρχία Χονάν, μιλούν τη διάλεκτο της Λουόγιανγκ (κινεζικά: 洛阳话; πινγίν: Luòyáng huà), που αποτελεί μία διάλεκτο της Κινεζικής των Κεντρικών Πεδιάδων (κινεζικά: 中原官话; πινγίν: zhōngyuán guānhuà). Η διάλεκτος της Λουόγιανγκ ήταν η κυρίαρχη γλώσσα από την Περίοδο των Εμπόλεμων Κρατών (κινεζικά: 战国时代; πινγίν: Zhànguó shídài, 475 - 221 π.Κ.Ε.) έως και την δυναστεία των Μινγκ (κινεζικά: 明朝; πινγίν:  Míng cháo, 1368 - 1644 Κ.Ε.) και διαφέρει κατά πολύ από την Μοντέρνα Κινεζική (κινεζικά: 普通话; πινγίν: Pǔtōnghuà) ή Μανδαρινά (κινεζικά: 官话; πινγίν: Guānhuà), που βασίζεται στην διάλεκτο του Πεκίνου (κινεζικά: 北京话; πινγίν: Běijīnghuà).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Perkins, Dorothy (1998). Encyclopedia of China: History and Culture. New York: Routledge, σελ. 299. ISBN ISBN-13: 978-1579581107. 
  2. Bowman, John (2000). Columbia Chronologies of Asian History and Culture. Columbia: Columbia University Press, σελ. 13. ISBN ISBN 978-0-231-11004-4.. 
  3. Marks, Robert (2011). China: Its Environment and History. New York: Rowman & Littlefield Publishers, σελ. 116. ISBN ISBN 1442212756. 
  4. «Longmen Grottoes (UNESCO)». http://whc.unesco.org/en/list/1003. 
  5. «The Grand Canal (UNESCO)». http://whc.unesco.org/en/list/1443. 
  6. «Silk Roads: the Routes Network of Chang'an-Tianshan Corridor (UNESCO)». http://whc.unesco.org/en/list/1442. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επίσημος δικτυακός τόπος της δημοτικής κυβέρνησης της Λουόγιανγκ (Κινέζικα) 

Πληροφορίες για το Μητροπολιτικό Πάρκο της Λουόγιανγκ στο δικτυακότόπο China.org (Αγγλικά)

Δικτυακός τόπος για τον Κινέζικο Πολιτισμό, με την καθοδήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού της Κίνας (Αγγλικά)

Δικτυακός τόπος του Μουσείου της Λουόγιανγκ (Κινέζικα)