Κρατική Δούμα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κρατική Δούμα
Госуда́рственная ду́ма (Ρωσ.)
7η Συνέλευση
Coat of arms or logo
Είδος
ΤύποςΚάτω βουλή της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Συνέλευσης
Ηγεσία
Πρόεδρος
Βιάτσεσλαβ Βολόντιν (ΕΡ)
Από 5 Οκτωβρίου 2016
Αντιπρόεδρος
Αλεξάντερ Ζούκοφ (ΕΡ)
Από 5 Οκτωβρίου 2016
Αντιπρόεδρος
Ίβαν Μέλνικοφ (ΚΚΡΟ)
Από 5 Οκτωβρίου 2016
Δομή
Έδρες450
State Duma election 2016.svg
Πολιτικές ομάδες
Κυβέρνηση (338)

Υποστήριξη κυβέρνησης (63)

1 Πλατφόρμα Πολιτών

Αντιπολίτευση (43)

Κενές (6)

6 Κενές έδρες
Εκλογές
225 έδρες με πλειοψηφικό σύστημα
225 με αναλογική εκπροσώπηση
Εκλογικό όριο: 5%
Κατανομή εδρών με Μέθοδο ΜΥ
Τελευταία εκλογή
18 Σεπτεμβρίου 2016
Επόμενη εκλογή
Μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου 2021
Τόπος συνεδριάσεων
Mishustin's confirmation hearing (2020-01-16) 01.jpg
Κτίριο της Κρατικής Δούμας, Μόσχα
Ιστοσελίδα
www.duma.gov.ru

Η Κρατική Δούμα (ρωσικά: Государственная дума) είναι η κάτω βουλή της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας, ενώ η άνω βουλή είναι το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας της Ρωσίας. Τα κεντρικά γραφεία της Δούμας βρίσκονται στο κέντρο της Μόσχας, λίγα βήματα από την πλατεία Μανέζναγια (Манежная площадь). Τα μέλη της αναφέρονται ως αναπληρωτές. Η Δούμα αντικατέστησε το Ανώτατο Σοβιέτ, ως αποτέλεσμα του νέου συντάγματος που θεσπίστηκε από τον Μπόρις Γιέλτσιν στον απόηχο της ρωσικής συνταγματικής κρίσης του 1993, και εγκρίθηκε από το ρωσικό λαό με δημοψήφισμα.[1]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Δούμα συστάθηκε το 1906 και ήταν το πρώτο εκλεγμένο κοινοβούλιο της Ρωσίας. Οι πρώτες δύο προσπάθειες από τον τσάρο Νικόλαο Β΄ να καταστεί ο θεσμός ενεργός ήταν αναποτελεσματική. Στη συνέχεια, κάθε μία από αυτές τις Δούμες διαλύθηκε έπειτα από μόλις λίγους μήνες λειτουργίας. Η τρίτη Δούμα ήταν η μόνη που κατάφερε να διαρκέσει μέχρι το τέλος της 5ετούς θητείας της. Μετά την εκλογική μεταρρύθμιση του 1907, η τρίτη Δούμα, η οποία εξελέγη το Νοέμβριο του 1907, αποτελούταν σε μεγάλο βαθμό από μέλη των ανώτερων τάξεων, ενώ οι ριζοσπαστικές επιρροές στη Δούμα είχαν σχεδόν εξ ολοκλήρου αφαιρεθεί. Η ίδρυση της Δούμας μετά την επανάσταση του 1905, έφερε σημαντικές αλλαγές στο ρωσικό αυταρχικό σύστημα. Επιπλέον, η Δούμα είχε σημαντική επίδραση στη ρωσική ιστορία, καθώς ήταν ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην επανάσταση του Φεβρουαρίου,[2] η οποία οδήγησε στην κατάργηση της απολυταρχίας στη Ρωσία.

Στις εκλογές του Δεκεμβρίου του 1993, τα προσκείμενα στον Γέλτσιν κόμματα κέρδισαν 175 έδρες στη Δούμα, έναντι 125 εδρών για το αριστερό μπλοκ. Η ισορροπία δυνάμεων τέθηκε με τους εξήντα τέσσερις βουλευτές του υπερεθνικιστικού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος της Ρωσίας. Μόνο στα κόμματα που κέρδισαν περισσότερο από πέντε τοις εκατό των ψήφων δόθηκαν έδρες, οκτώ κόμματα συνολικά το 1993.[3] Εκτός από αυτά τα οκτώ κόμματα, ένας αριθμός τριάντα πέντε βουλευτών είχε το δικαίωμα να σχηματίσει μια καταχωρημένη ομάδα, η οποία θα εκπροσωπούσε περιφερειακά συμφέροντα. Οι εργασίες της ελέγχονταν από μια συντονιστική επιτροπή, το Συμβούλιο της Δούμας, που αποτελούνταν από ένα άτομο από κάθε κόμμα ή ομάδα. Το πιο σημαντικό έργο ήταν η κατανομή των εδρών σε είκοσι τρεις επιτροπές της Δούμας, η οποία έγινε ως μέρος μιας συμφωνίας καταμερισμού της εξουσίας.

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990, η Δούμα έγινε ένα σημαντικό βήμα για την άσκηση πίεσης από τους περιφερειακούς ηγέτες και επιχειρηματίες, οι οποίοι αναζητούσαν φορολογικές ελαφρύνσεις και νομοθετικές χάρες. Το έργο των ηγετικών επιτροπών, όπως εκείνες για την άμυνα, την εξωτερική πολιτική ή τον προϋπολογισμό, προσέλκυσε την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και την παρασκηνιακή άσκηση πιέσεων.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1999, το φιλοπροεδρικό Ενωτικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας ήταν οι ηγετικές δυνάμεις στην Κρατική Δούμα.[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. The Constitution of Russia Αρχειοθετήθηκε 2012-02-07 στο Wayback Machine. President of Russia
  2. Fitzpatrick 2008, σελ. 38.
  3. The State Duma of the 1st convocation Αρχειοθετήθηκε 2016-11-11 at Archive.is medrikon.ru
  4. Nohlen, D & Stöver, P (2010) Elections in Europe: A data handbook, p1642 ISBN 978-3-8329-5609-7

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]