Ενωμένη Ρωσία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Ενωμένη Ρωσία
Единая Россия
United Russia Logo.svg
ΗγέτηςΝτμίτρι Μεντβέντεφ
Γενικός ΓραμματέαςΑντρέι Τουρτσάκ
Γραμματέας Κ.Ο.Βλαντίμιρ Βασίλιεβ
Ίδρυση1 Δεκεμβρίου 2001
Έδρα39ο κτίριο Κουτουζόβσκι, Μόσχα
Πτέρυγα νεολαίαςΝεανική Φρουρά της Ενωμένης Ρωσίας
Μέλη2.073.772
ΘέσειςΚορπορατισμός[1]
Κρατική Δούμα
325 / 450
Ομοσπονδιακό Συμβούλιο
142 / 170
Κυβερνήτες
58 / 85
Περιφερειακά κοινοβούλια της Ρωσίας
2.849 / 3.980
Ιστότοπος
http://er.ru/
Πολιτικό σύστημα Ρωσίας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Η Ενωμένη Ρωσία ή και Ενιαία Ρωσία (ρωσικά: Единая Россия Yedinaya Rossiya), είναι ρωσικό πολιτικό κόμμα. Είναι σήμερα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα στη Ρωσία κατέχοντας, μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του 2021, 325 από τις 450 έδρες της Κρατικής Δούμα, (72.22%). Την κυρίαρχη θέση του, στην πολιτική σκηνή της Ρωσίας διατηρεί από το 2007.

Είναι ο κύριος υποστηρικτής των πολιτικών του Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος χρημάτισε για ένα διάστημα - την περίοδο της Προεδρίας του Ντμίτρι Μεντβέντεφ - αρχηγός του, παρόλο που δεν ήταν και εξακολουθεί να μην είναι επίσημα, μέλος του. Ωστόσο θεωρείται ως ο de facto ηγέτης του κόμματος. [2]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το κόμμα ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2001, ως μια συγχώνευση του κόμματος "RODINA" υπό την ηγεσία του δήμαρχου της Μόσχας, Γιούρι Λουζκόφ και του κόμματος "Ενωτικό Κόμμα της Ρωσίας" υπό την ηγεσία του Προέδρου του Υπουργείου Εκτάκτων Ανάγκων, Σεργκέι Σοϊγκού. Το κόμμα έγινε πιο δημοφιλές όταν ηγέτης του κόμματος, στις 15 Απριλίου του 2008, έγινε ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Πολλοί από τους υπουργούς στις κυβερνήσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν και Ντμίτρι Μεντβέντεφ είναι μέλη του κόμματος. Ο Πρόεδρος της Κρατικής Δούμας και πρώην Υπουργός Εσωτερικών, Μπορίς Γκριζλόφ έγινε αρχηγός του κόμματος τον Νοέμβριο του 2002. Το 2005, το κόμμα υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με το ουκρανικό κόμμα "Κόμμα των Περιφερειών". Έως τον Απρίλιο του 2008, το κόμμα είχε 1,98 εκατομμύρια μέλη. Μέχρι τις εγγραφές του κόμματος που έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2005, το κόμμα είχε 2.600 τοπικά γραφεία (στην Μόσχα) και 29.856 γραφεία σε όλη την Ρωσική Ομοσπονδία.

Γενικό Συμβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εκλέγεται Πρόεδρος του Κόμματος.

Το Γενικό Συμβούλιο του κόμματος διαθέτει 152 μέλη, είναι η κύρια πλατφόρμα για συγκεντρώσεις και συζητήσεις του κόμματος με θέματα κοινωνικά ή πολιτικά προβλήματα. Το Προεδρείο του Γενικού Συμβουλίου, με επικεφαλής τον Γραμματέα του κόμματος αποτελείται από 23 μέλη και καθορίζει την πολιτική του κόμματος

Ανώτατο Συμβούλιο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ανώτατο Συμβούλιο του κόμματος, με τον επικεφαλής του Ανώτατου Συμβουλίου του κόμματος καθορίζει την στρατηγική και την ανάπτυξη του κόμματος. Το κόμμα έχει γραφεία και στο Ισραήλ, μετά από συμφωνία με το τοπικό κόμμα "Καντίμα".

Το πολιτικό μανιφέστο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με την προγραμματική του διακήρυξη «Ο δρόμος για την επιτυχία του έθνους» που κυκλοφόρησε το 2003, το κόμμα φιλοδοξεί να ενώσει τις υπεύθυνες πολιτικές φωνές της χώρας, προκειμένου να ελαχιστοποιήσει τις διαφορές μεταξύ πλουσίων και φτωχών, νέων και γέρων, δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Πρεσβεύει την οικονομία της ελεύθερης αγοράς που θα συντονίζεται με κρατικές ρυθμίσεις προσδοκώντας περαιτέρω οικονομική ανάπτυξη. Το κόμμα τοποθετείται στο κέντρο του πολιτικού φάσματος καταδικάζοντας τόσο τις δεξιές όσο και τις αριστερές ιδεολογίες, προς όφελος μιας πολιτικής που θα συνενώσει όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες.[3]


Αποτελέσματα εκλογών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ σε ένα συμβούλιο του κόμματος.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2002, το κόμμα κέρδισε το 37,24% των ψήφων. Στις προεδρικές εκλογές του 2004, το κόμμα έθεσε σε υποψηφιότητα για την προεδρεία της χώρας, τον Βλαντίμιρ Πούτιν και κέρδισε. Από τον Ιανουάριο του 2005, το κόμμα έλεγχε 305 από τις 450 έδρες της Κρατικής Δούμας. Μετά τις βουλευτικές εκλογές τον Δεκέμβριο του 2007, το κόμμα κατηγορήθηκε για παραβιάσεις απαγορευμένες από το Ρωσικό Σύνταγμα. Όμως οι Ρωσικές Αρχές, απέρριψαν τις κατηγορίες λέγοντας ότι ήταν "συναισθηματικές" και δεν είχαν βάση σε πραγματικά γεγονότα. Το κόμμα, στις εκλογές αυτές είχε κερδίσει το 56,87% των ψήφων και θα είχε το δικαίωμα να αλλάζει όλους τους νόμους που θα κρίνει αναγκαίο, εκτός από αυτούς στους οποίους έχουν βάλει βέτο ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας ή το Ομοσπονδιακό Συμβούλιο. Σήμερα το κόμμα εκλέγει 315 από τις 450 έδρες της Ρωσικής Δούμας. Στις προεδρικές εκλογές του 2008, το κόμμα έθεσε την υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας, τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ και όπως και το 2004, το κόμμα κέρδισε. Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 11 Οκτωβρίου του 2009, το κόμμα κέρδισε την πλειοψηφία σε όλες τις περιφέρειες της Ρωσίας. Μετά από αυτό κατηγορήθηκε για εκφοβισμό των ψηφοφόρων και τα αποτελέσματα των εκλογών ακυρώθηκαν. Σε δημοσκοπήσεις του Οκτωβρίου του 2009, το κόμμα κατείχε το 59% των ψήφων. Αναφορικά:

Προεδρικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογή Υποψήφιος Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Αποτέλεσμα
Ψήφοι % Ψήφοι %
2004 - (υποστήριξε τον Βλαντίμιρ Πούτιν) 49,565,238 71.31 - Νίκη
2008 Ντμίτρι Μεντβέντεφ 52,530,712 70.28 - Νίκη
2012 Βλαντίμιρ Πούτιν 46,602,075 63.60 - Νίκη
2018 - (υποστήριξε τον Βλαντίμιρ Πούτιν) 56,430,712 76.69 - Νίκη

Βουλευτικές εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλογή Αρχηγός Ψήφοι % Έδρες +/- Θέση Αποτέλεσμα
2003 Μπορίς Γκριζλόφ 22,779,279 37.57 223/450 +122 Πλειοψηφία
2007 44,714,241 64.30 315/450 +92 Υπερ-πλειοψηφία
2011 Βλαντίμιρ Πούτιν 32,379,135 49.32 238/450 -77 Πλειοψηφία
2016 Ντμίτρι Μεντβέντεφ 28,527,828 54.20 343/450 +105 Υπερ-πλειοψηφία
2021 Σεργκέι Σοϊγκού 28,064,258 49.82 324/450 -19 Υπερ-πλειοψηφία
  • Περιφερειακές Εκλογές 2006=61,68%
  • Περιφερειακές Εκλογές 2010=65,54%
  • Περιφερειακές Εκλογές 2015=75,89%

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «Путин, ОНФ и корпоративное государство». www-svoboda-org.cdn.ampproject.org. Ανακτήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2022. 
  2. https://www.rline.tv/news/2018-12-07-peskov-putin-lider-edinoy-rossii/
  3. White, Stephen (2005). «The Political Parties». Στο: White· Gitelman· Sakwa. Developments in Russian Politics. 6. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-3522-1. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]