Κάζιμιρ Φάγιανς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Κάζιμιρ Φάγιανς
Kazimierz Fajans.jpg
Γέννηση27  Μαΐου 1887[1][2][3][4]
Βαρσοβία[5][6]
Θάνατος18  Μαΐου 1975[1][6][2][3][4]
Ανν Άρμπορ[7][8]
ΥπηκοότηταΗνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Πολωνία
ΣπουδέςΠανεπιστήμιο της Λειψίας και Πανεπιστήμιο Ζυρίχης
ΒραβεύσειςΣυνεργάτης της Αμερικανικής Εταιρείας Φυσικής
Επιστημονική σταδιοδρομία
Ερευνητικός τομέαςΦυσικοχημεία
Ιδιότηταφυσικός, χημικός και διδάσκων πανεπιστημίου

Ο Κάζιμιρ (Καζιμίερς) Φάγιανς (Kasimir/Kazimierz Fajans, 27 Μαΐου 188718 Μαΐου 1975) ήταν Πολωνός φυσικός και πυρηνικός χημικός, πρωτοπόρος στη μελέτη της ραδιενέργειας, που ανεκάλυψε το χημικό στοιχείο πρωτακτίνιο.

Η ζωή του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φάγιανς γεννήθηκε στη Βαρσοβία από γονείς Εβραϊκής καταγωγής.[9] Μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, σπούδασε χημεία αρχικώς στη Γερμανία (στα πανεπιστήμια της Λειψίας και της Χαϊδελβέργης) και μετά στη Ζυρίχη, παίρνοντας το διδακτορικό του το 1909.

Το 1910 προσλήφθηκε στο εργαστήριο του Έρνεστ Ράδερφορντ στο Μάντσεστερ, όπου ανακαλύφθηκε ο πυρήνας του ατόμου. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Γερμανία, όπου πήρε θέση βοηθού και αργότερα επίκουρου καθηγητή στο Πολυτεχνείο της Καρλσρούης. Εκεί ερεύνησε τη ραδιενέργεια. Το 1917 ανέλαβε καθηγητής στο Τμήμα Φυσικοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και το 1932 τέθηκε επικεφαλής του Ινστιτούτου Φυσικοχημείας που ίδρυσε το Ίδρυμα Ροκφέλερ. Το 1935 έφυγε από τη Γερμανία εξαιτίας των αντιεβραϊκών διακρίσεων του ναζιστικού καθεστώτος. Αφού παρέμεινε επί ένα διάστημα στο Κέιμπριτζ, μετανάστευσε στο Ανν Άρμπορ των ΗΠΑ, όπου έγινε μέλος του διδακτικού προσωπικού του Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και συνέχισε να εργάζεται εκεί μέχρι τον θάνατό του. Απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών.

Το επιστημονικό του έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Φάγιανς στο συνέδριο Μπούνσεν στο Μόναχο το 1928

Στο εργαστήριο του Ράδερφορντ ο Φάγιανς ερεύνησε τις ιδιότητες των σειρών ραδιενεργών στοιχείων του περιοδικού πίνακα. Προσδιόρισε τους χρόνους ημιζωής της σειράς ουρανίου-ακτινίου και των ισοτόπων του θορίου. Τότε ανεκάλυψε το φαινόμενο της ηλεκτροχημικής διακλαδώσεως των ραδιενεργών σειρών. Στη συνέχεια εργάσθηκε πάνω στις ηλεκτροχημικές ιδιότητες των στοιχείων που σχετίζονταν με τις ραδιενεργές μεταβολές των πυρήνων, διατυπώνοντας τον νόμο της ραδιενεργού μετατοπίσεως, που αργότερα ονομάσθηκε «νόμος των Φάγιανς και Σόντυ» (ο Φρέντερικ Σόντυ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1921 για τις έρευνές του στα ισότοπα). Το 1913 ο Φάγιανς μαζί με τον Γερμανό φοιτητή του `Οσβαλντ Χέλμουτ Γκέρινγκ (Oswald Helmuth Göhring, 1889-1915;) ανεκάλυψαν τον ραδιενεργό πυρήνα ενός νέου στοιχείου της ύλης, που αργότερα αποκλήθηκε πρωτακτίνιο. Εξάλλου, οι Φάγιανς και Ότο Χαν ανεκάλυψαν τη σχέση που κυβερνά τις συνθήκες καθιζήσεως και απορροφήσεως των ραδιενεργών ουσιών. Αυτός ο τύπος είναι πολύ σημαντικός για τις ραδιοχημικές μεθόδους διαχωρισμού και καθαρισμού και των μικρότερων ιχνών ραδιενεργών ουσιών.

Το 1919 ο Φάγιανς άρχισε να ερευνά τη δομή σωματιδίων και κρυστάλλων με χρήση θερμοχημικών και διαθλασιμετρικών μεθόδων. Η «Συσχέτιση των Μπορν-Φάγιανς-Χάμπερ» είναι ένας από τους βασικούς κανόνες της θερμοχημείας. Ο Φάγιανς, βασιζόμενος στα ερευνητικά του δεδομένα, διετύπωσε τα ουσιώδη συμπεράσματα σχετικώς με την ισχύ των χημικών δεσμών και την παραμόρφωση ιοντικών πλεγμάτων, όπως αυτά για τη θερμότητα ενυδατώσεως, τους δείκτες διαθλάσεως και τη θερμότητα εξαχνώσεως. Το 1923 διετύπωσε τους «κανόνες του Φάγιανς» στην ανόργανη χημεία, που χρησιμοποιούνται για να προβλεφθεί εάν ένας χημικός δεσμός θα είναι ομοιοπολικός ή ετεροπολικός.

Στις ΗΠΑ ο Φάγιανς ερεύνησε τις πυρηνικές αντιδράσεις με τη χρήση ενός κυκλότρου, ενώ ανεκάλυψε ένα νέο ραδιενεργό ισότοπο του μολύβδου (μαζί με τον Voigt) και ένα νέο ισότοπο του ρηνίου (μαζί με τον Σάλιβαν). Ανέπτυξε επιπλέον τη θεωρία των quanticules για την ερμηνεία του κανόνα των χημικών δεσμών.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • 1913: Radioactive Transformations and the Periodic System of the Elements
  • 1941: Artificial radioactive isotopes of Thallium, Lead and Bismuth
  • 1947: Application of the resonance theory to the structure of the water molecule
  • 1948: Electronic structure of molecules


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 27  Απριλίου 2014.
  2. 2,0 2,1 «Encyclopædia Britannica» (Αγγλικά) biography/Kasimir-Fajans. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  3. 3,0 3,1 (Αγγλικά) SNAC. w6dz0b27. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. 4,0 4,1 (Γερμανικά) Εγκυκλοπαίδεια Μπρόκχαους. fajans-kasimir. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  5. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  6. 6,0 6,1 «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 28  Σεπτεμβρίου 2015.
  7. Γερμανική Εθνική Βιβλιοθήκη, Κρατική Βιβλιοθήκη του Βερολίνου, Βαυαρική Κρατική Βιβλιοθήκη, Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας: Gemeinsame Normdatei. Ανακτήθηκε στις 31  Δεκεμβρίου 2014.
  8. «Большая советская энциклопедия» (Ρωσικά) Great Russian Entsiklopedia, JSC. Μόσχα. 1969. Ανακτήθηκε στις 26  Φεβρουαρίου 2017.
  9. Aleksander Hertz: The Jews in Polish culture, Northwestern University Press, 1988, σελ. 236

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • «Kasimir Fajans». Journal of Nuclear Medicine 7 (5): 402–4. Μάιος 1966. PMID 5328478 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Kazimierz Fajans της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).