Ιερώνυμος Βολφ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ιερώνυμος Βολφ
Hieronymus wolf2.JPG
Γέννηση
Τόπος γέννησης Oettingen in Bayern
Θάνατος
Τόπος θανάτου Άουγκσμπουργκ
Υπηκοότητα Γερμανία
Επάγγελμα/
ιδιότητες
βιβλιοθηκονόμος και ιστορικός

Ο Ιερώνυμος Βολφ (Hieronymus Wolf, 13 Αυγούστου 1516 - 8 Οκτωβρίου 1580) ήταν Γερμανός Ουμανιστής και φιλόλογος και θεωρείται ιδρυτής της Βυζαντινολογίας.

Ο Βίος του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ιερώνυμος Βολφ γεννήθηκε το 1516 στο Έττινγκεν της Βαυαρίας. Ήταν απόγονος ευγενικής οικογένειας που είχε πτωχεύσει. Από παιδί έδειχνε ότι είχε μεγάλη ευφυΐα. Έχασε όμως την μητέρα του νωρίς, η οποία έπασχε μάλλον από κάποια κληρονομική αρρώστια και γι'αυτό ήταν πολλά χρόνια μέσα σε τρελοκομείο, όπου και πέθανε. Ο νεαρός Βολφ πήγε σχολείο στο Νέρντλινγκεν και σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων χρονών είχε την θέση του γραμματέα στο παλάτι του Χάρμπουργκ. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον για την φιλοσοφία, την ιστορία, και τον ουμανισμό. Το ταλέντο του έγινε τόσο γνωστό που πολλοί τον προώθησαν. Ιδίως στην Νυρεμβέργη. Το 1536 ο πατέρας του πέθανε από ατύχημα. Ο Ιερώνυμος επέστρεψε στο Έττινγκεν για να αναλάβει την ανατροφή και μόρφωση του μικρότερου αδερφού του που αργότερα έγινε ένας γνωστός γιατρός στην Νυρεμβέργη.

Σπούδασε στην Βιτεμβέργη από το 1537 μέχρι το 1539. Η Βιτεμβέργη ήταν το κέντρο του μεταρρυθμιστικού διαφωτισμού και του ουμανισμού κατά την ιστορική περίοδο της αναγέννησης. Ένας από τους διδασκάλους του μάλιστα ήταν ο Μελάγχθων.

Από το 1543 ως το 1545 διετέλεσε ρέκτορας στο Μιλχάουζεν της Θουριγγίας. Επέστρεψε για λίγο καιρό στην Νυρεμβέργη για να εργαστεί ως δάσκαλος. Αναγκάστηκε όμως λόγω παραισθήσεων ότι θα πέσει θύμα δολοφονίας να ξαναφύγει και κατέληξε στο Τύμπιγκεν και στο Στρασβούργο. Το 1548 εγγράφηκε στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας στην Ελβετία, όπου και ήρθε σε επαφή με τον Ιωάννη Οπωρινού με τον οποίο και έγινε φίλος. Ο Οπωρινός αργότερα κυκλοφόρησε ως εκδότης τα έργα του Βολφ.

Από το 1550 μέχρι το 1551 έκανε φροντιστήριο για παιδιά Γερμανών στο Παρίσι. Άρχισαν όμως πάλι οι παραισθήσεις και γι'αυτό έφυγε ξαφνικά.

Απέρριψε την πρόταση που το έκαναν να γίνει καθηγητής ιστορίας σε πανεπιστήμιο. Το 1551 έγινε προσωπικός γραμματέας και βιβλιοθηκάριος του εύπορου έμπορα Γιόχαν Γιάκοπ Φούγκερ στο Άουγκσμπουργκ. Ο Φούγκερ ήταν απόγονος σημαντικής εμπορικής δυναστείας, ενδιαφερόταν πολύ για την λογοτεχνία και την ιστορία και ήταν σημαντικός συλλέκτης βιβλίων της κλασσικής λογοτεχνίας. Οι δουλειές του Φούγκερ πήγαιναν καλά και γι'αυτό μετά από λίγα χρόνια ο Βολφ αναγκάστηκε να πιάσει καινούργια δουλειά, το 1557 ως ρέκτωρας στο Γυμνάσιο της Αγίας Άννας και ως δημόσιος βιβλιοθηκάριος στο Άουγκσμπουργκ, βελτιώνοντας κατά πολύ την δημοτική βιβλιοθήκη, τόσο την συλλογή όσο και το ίδιο το κτίριο αφού επεκτάθηκε σημαντικά.

Μετά από πολύχρονες διαπραγματεύσεις, πούλησε την ιδιωτική του συλλογή βιβλίων το 1572, για 600 χρυσές λίρες (γκούλντες) που ελάμβανε σε δόσεις των 30 λιρών ετησίως.

Πέθανε το 1580 στο Άουγκσμπουργκ. Σήμερα η συλλογή του που περιλαμβάνει 600 από τα αρχικά περίπου 1000 βιβλία βρίσκεται στην κρατική βιβλιοθήκη του Νόιμπουργκ στον Δούναβη.

Το έργο του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βολφ είχε αρχίσει από παιδί να μεταφράζει τα έργα αρχαίων Ελλήνων στα λατινικά. Συνόδευε τις μεταφράσεις του με πλήθος υποσημειώσεων, επεξηγήσεων και σχολίων. Το 1548 και 1549 ο Οπωρινός δημοσίευσε σπουδαία έργα του Ισοκράτη και του Δημοσθένη σε μετάφραση του Βολφ. Ακολούθησαν πολλά έργα Ρωμαίων, και περισσότερα έργα λογίων του Βυζαντίου, πολλά από τα οποία διασώθηκαν χάρη στην εργασία του.

Μέχρι την εποχή του, δεν υπήρχε διάκριση μεταξύ αρχαίων και μεσαιωνικών ελληνικών έργων, και μάλιστα τα δεύτερα συνεχώς επισκιάζονταν από το γενικότερο ενδιαφέρον για τoυς κλασικούς συγγραφείς. Αντίθετα, το ενδιαφέρον θα δημιουργηθεί από μια διαφορετική κατεύθυνση, εκείνη της ανακάλυψης και της αιτιολόγησης της ιστορίας που οδήγησε στην κατάκτηση του συνόλου σχεδόν της ανατολικής Ευρώπης από τους Οθωμανούς, τους οποίους ο Wolf θα ζήσει κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Βιέννης. Επικεντρώθηκε κυρίως στην ελληνική ιστορία και δημοσίευσε το έργο του το 1557 με τίτλο Corpus Historiae Byzantinae, το οποίο αποτελούσε περισσότερο μια συλλογή από βυζαντινές πηγές, παρά ένα πλήρες ιστορικό. Παρ 'όλα αυτά, ο αντίκτυπος του έργου του μακροπρόθεσμα υπήρξε τεράστια διότι θα θέσει τις βάσεις για τις επερχόμενες μελέτες της μεσαιωνικής ελληνικής ιστορίας.

Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ 'της Γαλλίας ζήτησε τη συνάθροιση όλων των βυζαντινών έργων και κάλεσε πολλούς γνωστούς επιστήμονες από όλο τον κόσμο για να συμμετάσχουν στην προσπάθεια αυτή. Το έργο του Ιερώνυμου συνέβαλε σε αυτό το σκοπό. Το αποτέλεσμα υπήρξε το τεράστιο Corpus Historiae Byzantinae 34 τόμων με παράλληλο ελληνικό κείμενο και λατινική μετάφραση. Αυτή η έκδοση παγίωσε και καθιέρωσε τον όρο “βυζαντινή” για τις σχετικές ιστορικές μελέτες.

Αυτοβιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Der Vater der deutschen Byzantinistik. Das Leben des Hieronymus Wolf von ihm selbst erzählt. Dt. von Hans-Georg Beck, München 1984 (Miscellanea Byzantina Monacensia ; 29)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Hieronymus Wolf της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).