Ηλιόκαστρο Αργολίδας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 37°26′42″N 23°16′0″E / 37.44500°N 23.26667°E / 37.44500; 23.26667

Ηλιόκαστρο
Τοποθεσία στον χάρτη
Τοποθεσία στον χάρτη
Ηλιόκαστρο
Διοίκηση
ΧώραΕλλάδα
ΔήμοςΔήμος Ερμιονίδας
Γεωγραφία και στατιστική
Περιφερειακή ενότηταΑργολίδας
Υψόμετρο190
Πληθυσμός550 (2011)
Άλλα
Παλαιά ονομασίαΚαρακάσι

Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού στο οροπέδιο των Ειλεών, στους πρόποδες της οροσειράς Αδέρες και σε υψόμετρο περίπου 196 μέτρων. απέχει μόλις 7 χλμ από την Ερμιόνη και 66 χλμ. από το Ναύπλιο. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Ερμιονίδας αφού αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου.

Ημιορεινός οικισμός με περίπου 550 μόνιμους κάτοικους. Ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, αφού το οροπέδιο των Ειλεών είναι ένας καλός βοσκότοπος. Παράλληλα επιδίδονται και στην καλλιέργεια της ελιάς και του αμπελιού. Το κρασί του Ηλιοκάστρου είναι γνωστό για τη γεύση του ενώ το λάδι που παράγεται θεωρείται εξαιρετικής ποιότητας.

Πιθανότατα πήρε το όνομά του από τους «Ειλεούς αμπέλους» που έβγαζαν πολύ γλυκό κρασί. Ακόμα και σήμερα σώζεται ο περίβολος των τειχών με πολυγωνικό χτίσιμο στο μικρό ύψωμα που χρησίμευε ως Ακρόπολη του χωριού. Σύμφωνα με μαρτυρία του Παυσανία υπήρχαν εκεί τα ιερά της Δήμητρας και της κόρης της.

Προς το τέλος της βυζαντινής περιόδου ο  αυτοκράτορας Θεόδωρος Α΄ Παλαιολόγος ίδρυσε ένα μικρό οικισμό, το Παλαιοκατούντι. Ο οικισμός αυτός αυτός χρησίμευσε ως κατοικίες των φρουρών, οι οποίοι φύλαγαν το πέρασμα προς την Θερμησία. Δίπλα στον οικισμό αυτό βρίσκεται και το φρούριο του Ηλιοκάστρου, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για τον έλεγχο των περασμάτων προς Θερμησία και αποτέλεσε το σύνορο της παραπαίουσας βυζαντινής αυτοκρατορίας με την βενετοκρατούμενη Τροιζηνία. Χαρακτηριστικό του φρούριου του Ηλιοκάστρου ήταν η ορατότητα τόσο του κόλπου του Ναυπλίου όσο και της Ύδρας.


Πριν από το 1928 ονομαζόταν "Καρακάσι", το οποίο σήμαινε "μαύρα φρύδια" (kara kaş) [1]. Η ονομασία Καρακάσι διατηρήθηκε μέχρι το 1927, όταν το ελληνικό κράτος αποφάσισε να μετονομάσει το χωριό σε Ηλιόκαστρο[2]

Από τις αρχές του 20ου αιώνα 1905-1978, λειτουργούσαν στην περιοχή τα μεταλλεία Μποδοσάκη όπου γινόταν εξαγωγή σιδηροπυρίτη, δίνοντας μία οικονομική ανάσα για την περιοχή.

Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει την ποιότητα του φαγητού αλλά κυρίως το καλό κρασί. Το Σεπτέμβριο γίνεται γιορτή κρασιού με οίνους τοπικής παραγωγής, όπου έχει κανείς την δυνατότητα να δοκιμάσει εκλεκτές ποικιλίες κρασιού. Υπάρχουν αρκετές παραδοσιακές ταβέρνες με ντόπια κρέατα και ντόπιο κρασί. Κεντρικό σημείο του χωριού αποτελεί η πλατεία του με το πέτρινο συντριβάνι, η οποία βρίσκεται δίπλα στη γέφυρα που χωρίζει το χωριό στα δύο. Δίπλα βρίσκεται η εκκλησία του χωριού, αφιερωμένη στους Αποστόλους Πέτρο και Παύλο και το κτίριο πολιτιστικών εκδηλώσεων του χωριού, το οποίο παλιά ήταν δημοτικό σχολείο. Μαζί με την εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, υπάρχει μία άλλη εκκλησία κάτω από αυτήν αφιερωμένη στον Νικόλαο Πλανά.  
Το ονομα του χωριου (Ηλιοκαστρο) δωθηκε απο τον Ιωαννη Β. Δεστε το 1931, η ονομασια δωθηκε διοτι το πανεμορφο αυτο χωριο λουζεται καθημερινα απο απλετο φως!

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Πανδέκτης, μετονομασίες
  2. «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως» (PDF). Ελληνικό Κράτος. 28 Σεπτεμβρίου 1927. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]