Ζοάο Πεσόα

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Συντεταγμένες: 7°05′S 34°50′W / 7.083°S 34.833°W / -7.083; -34.833

Ζοάο Πεσόα
JoaoPessoaManaira.JPG
Bandeira de João Pessoa.svg
Σημαία
Brasão de João Pessoa.svg
Έμβλημα
Τοποθεσία στο χάρτη
Τοποθεσία στο χάρτη
Ζοάο Πεσόα
Χώρα Βραζιλία
Διοικητική υπαγωγή Παραΐμπα
Ίδρυση 1585
Έκταση 211,475 km²
Υψόμετρο 40 μ.
Ταχ. κωδ. 58000-001 58099-999[1]
Τηλ. κωδ. 083
Ζώνη ώρας UTC−03:00
UTC−02:00
Ιστότοπος Επίσημος ιστότοπος
Commons page Σχετικά πολυμέσα

Το Ζοάο Πεσόα ή Ζοάο Πεσσόα (πορτογαλικά: João Pessoa, προφορά: [ʒuˈɐ̃w peˈsoɐ]) είναι η πρωτεύουσα της βραζιλιάνικης πολιτείας Παραΐμπα, στην βορειοανατολική Βραζιλία. Σύμφωνα με υπολογισμούς του 2013, η Ζοάο Πεσόα έχει 769.604 κατοίκους και είναι η 23η πολυπληθέστερη πόλη στη χώρα. Η πόλη αναφέρεται ως η ανατολικότερη πόλη της ηπειρωτικής Αμερικής, με γεωγραφικό μήκος στο Πόντα ντος Σεΐσας 34°47′35″ Δ. Βρίσκεται 125 χιλιόμετρα βόρεια του Ρεσίφε και 180 χιλιόμετρα νότια του Νατάλ.[2]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ζοάο Πεσόα ιδρύθηκε το 1585 στο όνομα των βασιλικών κτημάτων και χαρακτηρίστηκε αμέσως πόλη, γεγονός που την κατατάσει ως την τρίτη παλαιότερη πόλη στη Βραζιλία. Η πόλη ιδρύθηκε με το όνομα Νόσα Σενιόρα ντας Νέβες (Nossa Senhora das Neves), αλλά με την υποταγή του πορτογαλικού στέμματος στο ισπανικό η πόλη μετονομάστηκε σε Φιλίπια ντε Νόσα Σενιόρα ντας Νέβες. Στην πόλη άνθισε το έμποριο ζάχαρης από ζαχαροκάλαμα, με 18 μύλους να λειτουργούν στην πόλη στις αρχές του 17ου αιώνα. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Ολλανδούς το 1634 και οι Πορτογάλοι την ανέκτησαν το 1654. Η πόλη πήρε το όνομα Παραΐμπα, όνομα το οποίο διατήρησε μέχρι το 1930, όταν και πήρε το σημερινό της όνομα από τον κυβερνήτη της πολιτείας Ζοάο Πεσσόα Καβαλακάντι ντι Αλμπουκέρκι. Η πόλη αναπτύχθηκε σημαντικά μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα ενώ με την ανάπτυξη του εμπορείου στους νότιους ωκεανός η ανάπτυξη της πόλης επιταχύνθηκε. Μια λιμνοθάλασσα που υπήρχε ανάμεσα στη πόλη και τις παραλίες αποξηράνθηκε το 1910 βοηθώντας στην επέκταση των ορίων της πόλης και στην αστικοποίησή[3]

Δόμηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πόλη διαθέτει παραλιακό μέτωπο μήκους 20 χιλιομέτρων στο οποίο δεν επιτρέπεται η κατασκευή κτιρίων με περισσότερους από τέσσερις ορόφους. Το ιστορικό κέντρο της πόλης αποτελεί από το 2007 μνημείο εθνικής κληρονομιάς.[4]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]