Ερκολάνο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Μνημείο Παγκόσμιας
Κληρονομιάς της UNESCO
Ανασκαφές στο Ερκολάνο
Επίσημο όνομα στον κατάλογο μνημείων Π.Κ.
Cardo V de Herculano.jpg
Χώρα μέλοςFlag of Italy.svg Ιταλία
ΤύποςΠολιτιστικό
Κριτήριαiii, iv, v
Ταυτότητα829
ΠεριοχήΕυρώπη και Βόρεια Αμερική
Ιστορικό εγγραφής
Εγγραφή1997 (21η συνεδρίαση)
Η Καταστροφή της Πομπηίας και του Ερκουλάνεουμ, Τζον Μάρτιν, περ. 1821, Πινακοθήκη Τέιτ.

Το Ερκολάνο ή Ηράκλειο Καμπανίας (ιταλικά: Ercolano, λατινικά: Herculaneum), είναι ιταλική πόλη στη Μητροπολιτική περιοχή της Νάπολης, στην Καμπανία της νότιας Ιταλίας. Ονομαζόταν Ρεζίνα (Resina) από τον Μεσαίωνα έως το 1969. Βρίσκεται στους δυτικούς πρόποδες του Βεζούβιου, στον κόλπο της Νάπολης, ακριβώς νοτιοανατολικά της πόλης της Νάπολης.

Αρχαίο Ηράκλειο (Ερκουλάνεουμ)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το αρχαίο Ηράκλειο ή Ηράκλεια (Ερκουλάνεουμ, αρχαία ελληνικά: Ἡράκλειον ή Ἡράκλεια), ήταν αρχαία πόλη που καταστράφηκε από την ηφαιστειακή έκρηξη του Βεζούβιου το 79 ΚΕ.

Σύμφωνα με το μύθο, ιδρύθηκε από τον Ηρακλή όταν επέστρεφε από κάποιον από τους Δώδεκα Άθλους του. Ιστορικά, πιθανότατα ιδρύθηκε από τους Οσκανούς, μια ιταλική φυλή του 8ου ΠΚΕ αιώνα, και αργότερα κυριαρχήθηκε από τους Ετρούσκους και τους Σαμνίτες.

Υπό την κυριαρχία των Ρωμαίων η πόλη ήταν ένα διάσημο παραθαλάσσιο θέρετρο όπου περνούσαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές μερικοί από τους πλουσιότερους Ρωμαίους πολίτες. Οικοδομήθηκε σύμφωνα με το καθιερωμένο πολεοδομικό πρότυπο του Ιππόδαμου του Μιλήσιου. Τα σπίτια ήταν μεγάλα, και υπήρχαν επίσης πολλά και μεγάλα δημόσια κτίρια, συγκριτικά με τον μικρό σύνολο του πληθυσμού (περίπου 5.000 κάτοικοι).

Στις 5 Φεβρουαρίου του 62 ΚΕ, η πόλη-θέρετρο υπέστη σοβαρές ζημιές από βίαιους σεισμούς. Και ενώ τα έργα αποκατάστασης ήταν ακόμη σε εξέλιξη, διακόπηκαν στις 24 Αυγούστου 79 ΚΕ, όταν εξερράγη ο Βεζούβιος. Τότε η πόλη καλύφθηκε από πυκνά στρώματα ηφαιστειακών υλικών.

Σε αντίθεση με τη γειτονική Πομπηία, η οποία καλύφθηκε από ελαφρόπετρα και τέφρα, οι κάτοικοι του αρχαίου Ηρακλείου πέθαναν από θερμικό σοκ, λόγω των διαδοχικών υπέρθερμων πυροκλαστικών εκρήξεων και των ροών λάβας.

Ίδρυση της Ρεζίνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την έκρηξη του 79 ΚΕ η περιοχή ξανακατοικήθηκε. Η μεσαιωνική πόλη (Ρεζίνα) κατασκευάστηκε επάνω στο συμπαγές στρώμα εδάφους που δημιουργήθηκε από τα ηφαιστειακά υλικά.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν ιστορικά αρχεία που να καλύπτουν την περίοδο μεταξύ της κατάρρευσης της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του έτους 1000.

Η ετυμολογία του ονόματος είναι αμφιλεγόμενη. Μερικοί μελετητές το αποδίδουν σε παραφθορά του Ρεκτίνα (Rectina), το όνομα της Ρωμαίας ευγενούς από το Ερκουλάνεουμ που ήταν εγκάρδια φίλη του Πλίνιου του Πρεσβύτερου. Σύμφωνα με άλλες μελέτες, μπορεί να προέρχεται από μια λατινική λέξη (raetincula) που σημαίνει δίχτυα ψαρέματος, λόγω της ενασχόλησης των κατοίκων με το ψάρεμα. Πιθανώς επίσης να προέρχεται από τη λέξη ρητίνη, λόγω των δέντρων που καλλιεργούνταν στην αρχαία λάβα, ή από το όνομα του ποταμού που κυλούσε δίπλα στην πόλη. Τέλος κάποιοι προτείνουν ότι το όνομα είναι αναγραμματισμός της λέξης σειρήνα, διότι η σειρήνα ήταν το σύμβολο του χωριού και της πόλης της Ρεζίνας μέχρι το 1969.

Αρχεία από τον 11ο αιώνα υποδεικνύουν την παρουσία ενός παρεκκλησίου αφιερωμένου στην Παναγία σε έναν λόφο που ονομάζεται Πουγκλιάνο (Pugliano).

Σύγχρονη πόλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Ερκολάνο είναι παγκοσμίως γνωστό για τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην αρχαία πόλη του Ηρακλείου (Ερκουλάνεουμ) που καλύφθηκε με ηφαιστειακή τέφρα όταν εξερράγη ο Βεζούβιος το 79 ΚΕ.

Μαζί με την Πομπηία και την αρχαία πόλη Οπλοντίς, τη σημερινή Τόρε Ανουντσιάτα, αποτελούν μέρος των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ με τίτλο «Αρχαιολογικοί χώροι της Πομπηίας, του Ερκουλάνουμ και Τόρε Ανουντσιάτα (1997)».

Το τμήμα της διαδρομής που εκτείνεται από τον Δρόμο Ρεζίνα μέχρι το Τόρρε ντελ Γκρέκο ονομάζεται Χρυσό Μίλι. Διασχίζει την περιοχή με τις αριστοκρατικές επαύλεις και το βασιλικό ανάκτορο, του 18ου αιώνα.

Από το Ερκολάνο ξεκινάει ο δρόμος που οδηγεί στον Μεγάλο Κώνο του κρατήρα του Βεζούβιου. Είναι μια πόλη που ακόμη είναι φανερά το αρχαίο μεγαλείο και η αρχαία λάμψη. Διατηρήθηκαν διάφορα ξύλινα στοιχεία όπως, στέγες, δοκάρια κτιρίων, κρεβάτια, πόρτες, ακόμα και τρόφιμα. Η πόλη είναι επίσης γνωστή για το περιζήτητο κρασί «Λάκριμα Κρίστι» (Lacryma Christi, Δάκρυα του Χριστού).

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]