Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Για πληροφορίες σχετικά με το μεταβατικό σώμα στη Γαλλική Επανάσταση, βλέπε Εθνοσυνέλευση (Γαλλική Επανάσταση)
Εθνοσυνέλευση
Assemblée nationale
Logo de l'Assemblée nationale française.svg
Είδος
Τύπος Κάτω βουλή
Ηγεσία
Πρόεδρος Κλοντ Μπαρτολόν, PS
Δομή
Μέλη 577
National Assembly of France, 18 June 2012.svg
Πολιτικές ομάδες
Εκλογή
Τελευταία εκλογή Ιούνιος 2012
Τόπος συσκέψεων
Panorama de l'hémicyle de l'assemblée nationale.jpg
Παλαί Μπουρμπόν, Παρίσι
Ιστοσελίδα
assemblee-nationale.fr

Η γαλλική Εθνοσυνέλευση (γαλλικά: Assemblée nationale) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Γαλλίας υπό την Πέμπτη Δημοκρατία. Το άλλο είναι η Γερουσία (Sénat).

Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης είναι γνωστά ως députés. Κυριολεκτικά το député μεταφράζεται στα ελληνικά ως "εκπρόσωπος", "αντιπρόσωπος" ή "απεσταλμένος", αλλά η λέξη μεταφράζεται επιεικώς στο ετυμολογικά συγγενές του "deputy". Η αγγλική λέξη deputy είναι (κατά κύριο λόγο) adjoint στα γαλλικά.

Υπάρχουν 577 députés, που ο καθένας εκλέγεται σε μια μονομελή περιφέρεια μέσω ενός συστήματος δύο γύρων. 289 έδρες χρειάζονται ωσαύτως για την πλειοψηφία. Της συνέλευσης προεδρεύει ο πρόεδρος (τρεχόντως ο Μπερνάρ Ακογιέ), κανονικά από το μεγαλύτερ κόμμα που εκπροσωπείται, βοηθούμενος από αντιπροέδρους από όλο το αντιπροσωπευόμενο πολιτικό φάσμα.

Η θητεία της Εθνοσυνέλευσης είναι πέντε έτη· όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να διαλύσει την Συνέλευση (προκηρύσσοντας έτσι εκλογές) εκτός αν την είχε διαλύσει τους προηγούμενους δώδεκα μήνες. Αυτό το μέτρο γίνεται σπανιότερο από τότε που το δημοψήφισμα του 2000 μείωσε την θητεία του Προέδρου από επτά σε πέντε έτη : ένας Πρόεδρος συνήθως έχει μια εκλεγμένη πλειοψηφία στην Συνέλευση που εκλέγεται δύο μήνες μετά από εκείνον, και θα ήταν άσκοπο να την διαλύσει για εκείνους τους λόγους.

Η επίσημη έδρα της Εθνοσυνέλευσης είναι το Palais Bourbon δίπλα στο Σηκουάνα, άλλα γειτονικά κτίρια χρησιμοποιούνται εξίσου, όπως το Immeuble Chaban-Delmas στο δρόμο Université. Φυλάσσεται από τη γαλλική δημοκρατική φρουρά.

Ακολουθώντας το έθιμο που άρχισε η πρώτη γαλλική Εθνοσυνέλευση στη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, τα "αριστερά" κόμματα κάθονται στο αριστερό χέρι του Προέδρου, και τα "δεξιά" κόμματα στο δεξί του χέρι. 'Ετσι, η τοποθέτηση των καθισμάτων αντιστοιχεί ευθέως με το πολιτικό φάσμα που εκπροσωπείται στην Εθνοσυνέλευση.

Σχέση με την εκτελεστική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Σύνταγμα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας αύξησε πολύ την δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας προς ζημία του Κοινοβουλίου, σε σύγκριση με προηγούμενα συντάγματα (Τρίτη και Τέταρτη Δημοκρατία).[1]

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αποφασίσει να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει νέες νομοθετικές εκλογές. Αυτό θεωρείται τρόπος για να επιλύει κρίσεις κατά τις οποίες η Συνέλευση δεν μπορεί να αποφασίσει για μια καθαρή πολιτική κατεύθυνση. Αυτή η πιθανότητα σπάνια συμβαίνει. Η τελευταία διάλυση ήταν από τον Ζακ Σιράκ το 1997, λόγω έλλειψης δημοτικότητας του πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ· Παρόλα αυτά το σχέδιό του απέτυχε, και η νεοεκλεγείσα πλειοψηφία ήταν εναντίον του Σιράκ.

Η Εθνοσυνέλευση μπορεί να ανατρέψει την εκτελεστική κυβέρνηση (η οποία αποτελείται από τον Πρωθυπουργό και άλλους υπουργούς) με μια πρόταση μομφής (motion de censure). Για αυτό τον λόγο, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του προέρχονται απαραιτήτως από το κυρίαρχο κόμμα ή συνασπισμό στην συνέλευση. Σε περίπτωση διαφορετικού κόμματος μεταξύ προέδρου και συνέλευσης, άυτό οδηγει σε μια κατάσταση γνωστή ως συγκατοίκηση· αυτή η κατάσταση, η οποία έχει συμβεί τρεις φορές (δις υπό τον Μιτεράν, άπαξ υπό τον Σιράκ), είναι πιθανό να είναι σπανιότερη τώρα που η προεδρική και η κοινοβουλευτική θητεία έχουν την ίδια διάρκεια.

Ενώ motions de censure περιοδικά ακτατίθενται από την αντιπολίτευση μετά από δραστηριότητες της κυβέρνησης τις οποίες κρίνει ακατάλληλες, είναι απολύτως ρητορικές· η κομματική πειθαρχία διασφαλίζει ότι, κατά την διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής θητείας, η κυβέρνηση δεν ανατρέπεται ποτέ από την Συνέλευση.[2] Από την έναρξη της Πέμπτης Δημοκρατίας, έχει υπάρξει μόνο μια επιτυχής motion de censure, το 1962 ενάντια στο δημοψήφισμα για τηνν μέθοδο εκλογής του Προέδρου,[3] και ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ διέλυσε την Συνέλευση μέσα σε λίγες ημέρες.[4]

Η Κυβέρνηση (ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός αρμόδιος για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο) συνήθιζαν να ορίζουν τις προτεραιότητες της ατζέντας για τις συνεδριάσεις της Συνέλευσης, εκτός από μια ημέρα κάθε μήνα. Στην πράξη, δεδομένου του αριθμού των αντικειμένων προτεραιότητας, σημαινε ότι πρόγραμμα της Συνέλευσης καθοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον εκτελεστικό κλάδο· τα νομοσχέδια έχουν μόνο μια ευκαιρία για να εξεταστούν αν προτείνονταν ή υποστηρίζονται από την εκτελεστική εξουσία. Αυτό, όμως, τροποποιήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008. Υπό το τροποποιημένο σύνταγμα, η κυβέρνηση θέτει τις προτεραιότητες για δύο εβδομάδες τον μήνα. Another week is designated for the Assembly's "control" prerogatives (consisting mainly of verbal questions addressed to the government). And the fourth one is set by the Assembly. Also, one day per month is set by a "minority" (group supporting the government but which isn't the biggest group) or "opposition" (group having officially declared it didn't support the government) group.

Τα μέλη της συνέλευσης μπορούν να κάνουν γραπτές ή προφορικές ερωτήσεις στους υπουργούς. Η συνεδρίαση του απογεύματος της Τετάρτης προφορικών "ερωτήσεων προς την Κυβέρνηση" προβάλλεται στην τηλεόρασηn. Είναι σε μεγάλο βαθμό ένα σόου για τους θεατές, με τα μέλη της πλειοψηφίας γενικά να να κάνουν ευνοϊκές ερωτήσεις, ενώ τα μέλη της αντιπολίτευσης προσπαθούν να εξευτελίσουν την κυβέρνηση.[5]

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1988, οι 577 βουλευτές εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία με σύστημα δύο γύρων ανά εκλογική περιφέρεια, για μια πενταετή θητεία, υποκείμενους σε διάλυση. Οι εκλογικές περιφέρειες έχουν έκαστη περίπου 100.000 κατοίκους. Ο εκλογικός νόμος του 1986 προσδιορίζει ότι η διακύμανση του πληθυσμού μεταξύ των εκλογικών περιφερειών δεν θα έπρεπε, σε καμία περίπτωση, να οδηγήσει στο γεγονός μια εκλογική περιφέρεια να υπερβεί περισσότερο από 20% του μέσου πληθυσμού των εκλογικών περιφερειών των département.[6] However, districts were not redrawn between 1982 and 2009. As a result of population movements over that period, there were inequalities between the less populous rural districts and the urban districts. For example, the deputy for the most populous constituency, in the department of Val-d'Oise, represented 188,000 voters, while the deputy for the least populous constituency, in the department of Lozère, represented only 34,000.[7] The constituencies were redrawn in 2009,[8] but this redistribution was controversial.[9] Among other controversial measures, it created eleven constituencies and seats for French residents overseas, albeit without increasing the overall number of seats beyond 577.[10] [11]

Για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 50% των ψήφων, με προσέλευση του εκλογικού σώματος κατά τουλάχιστον 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους. Εάν ουδείς εκλεγεί στον πρώτο γύρο, those who poll in excess of 12.5% of the registered voters in the first-round vote are entered in the second round of voting. If no candidate comply such conditions, the two highest-placing candidates advance to second round. In the second round, the candidate who receives the most votes is elected. Each candidate is enrolled along with a substitute, who takes the candidate's place in the event of inability to represent the constituency, when the deputy becomes minister for example.

The organic law of 10 July 1985 established a system of party-list proportional representation within the framework of the département. It was necessary within this framework to obtain at least 5% of the vote to elect an official. However, the legislative election of 1986, carried out under this system, gave France a new majority which returned to the plurality voting system. There are 570 elected officials of the departments,[12] five representatives of the overseas collectivities (two for French Polynesia, one for Wallis and Futuna, one for Saint Pierre and Miquelon and one for Mayotte) and two for New Caledonia since 1986. -->

Τρέχοντα μέλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βλέπε επίσης:14th Legislature (France)

Οι τελευταίες νομοθετικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο 2012 κατέληξαν στην ακόλουθη κατανομή εδρών:

[συζήτηση][επεξεργασία]
Σύνοψη των εκλογικών αποτελεσμάτων της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης της 10ης και 17ης Ιουνίου 2012
Κόμματα και συνασπισμοί Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Σύνολο
Ψήφοι  % Έδρες Ψήφοι  % Έδρες Έδρες  % Μεταβολή
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti socialiste) PS 7.617.996 29,35% 22 9.420.426 40,91% 258 280 48,53% Green Arrow Up Darker.svg94
Miscellaneous Left (Divers gauche) DVG 881.339 3,40% 1 709.409 3,11% 21 22 3,81% Green Arrow Up Darker.svg7
Ευρώπη Οικολογία – Οι Πράσινοι (Europe Écologie – Les Verts) EELV 1.418.141 5,46% 1 828.916 3,60% 16 17 2,95% Green Arrow Up Darker.svg13
Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς (Parti radical de gauche) PRG 429.059 1,65% 1 538.324 2,34% 11 12 2,08% Green Arrow Up Darker.svg5
Presidential majority (Left) 10.346.535 39,86% 25 11.497.075 49,93% 306 331 57,70% Green Arrow Up Darker.svg119
Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un mouvement populaire) UMP 7.037.471 27,12% 9 8.740.625 37,95% 185 194 33,62% Red Arrow Down.svg119
Miscellaneous right (Divers droite) DVD 910.392 3,51% 1 418.135 1,82% 14 15 2,60% Green Arrow Up Darker.svg6
Νέο Κέντρο (Nouveau Centre) NC 569,890 2.20% 1 568,288 2.47% 11 12 2.08% Red Arrow Down.svg10
Radical Party (Parti radical) PRV 321,054 1.24% 0 311,211 1.35% 6 6 1.04% Red Arrow Down.svg12
Centrist Alliance (Alliance centriste) AC 156,026 0.60% 0 123,352 0.54% 2 2 0.35% Green Arrow Up Darker.svg2
Total Parliamentary Right 8,994,833 34.67% 11 10,161,611 44.13% 218 229 39.69% Red Arrow Down.svg116
Left Front (Front de gauche) FDG 1,792,923 6.91% 0 249,525 1.08% 10 10 1.73% Red Arrow Down.svg8
National Front (Front national) FN 3,528,373 13.60% 0 842,684 3.66% 2 2 0.35% Green Arrow Up Darker.svg2
Regionalists and separatists REG 145,825 0.56% 0 135,534 0.59% 2 2 0.35% Green Arrow Up Darker.svg2
Centre for France (Le Centre pour la France) MoDem 458,046 1.76% 0 113,196 0.49% 2 2 0.35% Red Arrow Down.svg1
Other far-right ExD 49,501 0.19% 0 29,738 0.13% 1 1 0.17% Green Arrow Up Darker.svg1
Other far-left ExG 253,580 0.98% 0 0 0.00% Straight Line Steady.svg
Other ecologists ECO 249,205 0.96% 0 0 0.00% Straight Line Steady.svg
Others (Autres) AUT 133,729 0.52% 0 0 0.00% Straight Line Steady.svg
Total 25,952,550 100% 36 23,029,183 100% 541 577 100%
Valid votes 25,952,550 98.40% 23,029,183 96.12%
Spoilt and null votes 420,749 1.60% 928,411 3.88%
Votes cast / turnout 26,373,299 57.23% 23,957,594 55.41%
Abstentions 19,709,961 42.77% 19,276,406 44.59%
Registered voters 46,083,260 43,234,000
Source: Ministry of the Interior

13η Συνέλευση ανά κοινοβουλευτική ομάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γαλλική Εθνοσυνέλευση ανά κοινοβουλευτική ομάδα
Ομάδα Ηγέτης Κόμματα Σύνολο
Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un Mouvement Populaire) Christian Jacob UMP, DVD 320
Socialist, Radical, and Citizen Group (Groupe socialiste, radical, et citoyen) Jean-Marc Ayrault PS, PRG, DVG, MRC 204
Democratic and Republican Left (Gauche démocrate et républicaine) Jean-Claude Sandrier PCF, VEC, DVG, MIM 24
New Centre-Presidential Majority (Nouveau Centre-Majorité Présidentielle) François Sauvadet NC-PSLE, MAJ, DVD 23
Non-Inscrits MoDem, DLR, MPF 6
Σύνολο 577

Εικόνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. William G. Andrews, The Constitutional Prescription of Parliamentary Procedures in Gaullist France, Legislative Studies Quarterly, Vol. 3, No. 3 (Aug. 1978), pp. 465–506
  2. La motion de censure : véritable moyen de contrôle ?
  3. Proceedings of the National Assembly, 4 October 1962, second sitting; vote tally on p. 3268. p. 38 in the PDF file
  4. Decree of 9 October 1962
  5. Anne-Laure Nicot, La démocratie en questions. L’usage stratégique de démocratie et de ses dérivés dans les questions au gouvernement de la 11e Législature, Mots. Les langages du politique, E.N.S. Editions, n° 83 2007/1, pp. 9 à 21
  6. Stéphane Mandard, « En 2005, un rapport préconisait le remodelage des circonscriptions avant les législatives de 2007 », Le Monde, 7 June 2007.
  7. Ibid.
  8. Ordonnance n° 2009-935 du 29 juillet 2009 portant répartition des sièges et délimitation des circonscriptions pour l'élection des députés; see the opinion of the advisory commission on redistricting.
  9. Pierre Salvere, La révision des circonscriptions électorales : un échec démocratique annoncé, Fondation Terra Nova, 9 July 2009
  10. "Elections 2012 - Votez à l’étranger", French Ministry of Foreign and European Affairs
  11. "Redécoupage électoral - 11 députés pour les Français de l'étranger", Le Petit Journal, October 22, 2009
  12. (Γαλλικά) Article LO119 of the Electoral Code

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]