Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Αυτό το άρθρο είναι για την σύγχρονη Εθνοσυνέλευση Για πληροφορίες σχετικά με το μεταβατικό σώμα στη Γαλλική Επανάσταση, βλέπε Εθνοσυνέλευση (Γαλλική Επανάσταση)

Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας
Assemblée Nationale
Έμβλημα ή λογότυπο.
Είδος
Είδος Κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Γαλλίας
Ηγεσία
Πρόεδρος Κλοντ Μπαρτολόν, PS
Δομή
Μέλη 577
National Assembly of France, 18 June 2012.svg
Πολιτικές ομάδες
Εκλογή
Τελευταία εκλογή Ιούνιος 2012
Τόπος συσκέψεων
Ιστοσελίδα
http://www.assemblee-nationale.fr/
Η πρόσοψη του Palais Bourbon την νύχτα

Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση (Γαλλικά:Assemblée nationale) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Γαλλίας υπό την Πέμπτη Δημοκρατία. Το άλλο είναι η Γερουσία ("Sénat").

Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης είναι γνωστά ως députés. Μιλώντας αυστηρά, το "député" μεταφράζζεται στα Ελληνικά ως "εκπρόσωπος" ή "απεσταλμένος", αλλά η λέξη μεταφράζεται επιεικώς στο ετυμολογικά συγγενές του "deputy". Η Αγγλική λέξη "deputy" είναι (κατά κύριο λόγο) "adjoint" στα γαλλικά.

Υπάρχουν 577 députés, που το καθένα εκλέγεται από μια μονομελή περιφέρεια μέσω ενός συστήματος δύο γύρων. 289 έδρες χρειάζονται ωσαύτως για την πλειοψηφία. Της συνέλευσης προεδρεύει ο πρόεδρος (τρεχόντως ο Μπερνάρ Ακογιέ), κανονικά από το μεγαλύτερ κόμμα που εκπροσωπείται, βοηθούμενος από αντιπροέδρους από όλο το αντιπροσωπευόμενο πολιτικό φάσμα.

Η θητεία της Εθνοσυνέλευσης είναι πέντε έτη· όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να διαλύσει την Συνέλευση (προκηρύσσοντας έτσι εκλογές) εκτός αν την είχε διαλύσει τους προηγούμενους δώδεκα μήνες. Αυτό το μέτρο γίνεται σπανιότερο από τότε που το δημοψήφισμα του 2000 μείωσε την θητεία του Προέδρου από επτά σε πέντε έτη : ένας Πρόεδρος συνήθως έχει μια εκλεγμένη πλειοψηφία στην Συνέλευση που εκλέγεται δύο μήνες μετά από εκείνον, και θα ήταν άσκοπο να την διαλύσει για εκείνους τους λόγους.

Η επίσημη έδρα της Εθνοσυνέλευσης είναι το Palais Bourbon δίπλα στο Σηκουάνα (48°51′43″N 2°19′07″E / 48.861899°N 2.318605°E / 48.861899; 2.318605)· άλλα γειτονικά κτίρια χρησιμοποιούνται εξίσου, όπως το Immeuble Chaban-Delmas στο δρόμο Université (48°51′39″N 2°18′57″E / 48.860799°N 2.315902°E / 48.860799; 2.315902). Φυλάσσεται από τη γαλλική δημοκρατική φρουρά.

Ακολουθώντας το έθιμο που άρχισε η πρώτη γαλλική Εθνοσυνέλευση στη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, τα "αριστερά" κόμματα κάθονται στο αριστερό χέρι του Προέδρου, και τα "δεξιά" κόμματα στο δεξί του χέρι. 'Ετσι, η τοποθέτηση των καθισμάτων αντιστοιχεί ευθέως με το πολιτικό φάσμα που εκπροσωπείται στην Εθνοσυνέλευση.

Σχέση με την εκτελεστική εξουσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζακ Σαμπάν-Ντελμά ήταν τρεις φορές Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης (1958–1969, 1978–1981 and 1986–1988).

Το Σύνταγμα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας αύξησε πολύ την δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας προς ζημία του Κοινοβουλίου, σε σύγκριση με προηγούμενα συντάγματα (Τρίτη και Τέταρτη Δημοκρατία).[1]

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αποφασίσει να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει νέες νομοθετικές εκλογές. Αυτό θεωρείται τρόπος για να resolve stalemates όπου η Συνέλευση δεν μπορεί να αποφασίσει για μια καθαρή πολιτική κατεύθυνση. Αυτή η πιθανότητα σπάνια συμβαίνει. Η τελευταία διάλυση ήταν από τον Ζακ Σιράκ το 1997, λόγω έλλειψης δημοτικότητας του πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ· Παρόλα αυτά το σχέδιό του απέτυχε, και η νεοεκλεγείσα πλειοψηφία ήταν εναντίον του Σιράκ.

Οι βουλευτές, εδώ η Μαρτίν Μπιγιάρ (τότε Πράσινοι, τώρα στο Αριστερό Κόμμα) φορούν μια τρίχρωμη ζώνη σε επίσημες περιστάσεις εκτός της Συνέλευσης, ή σε δημόσιες πορείες

Η Εθνοσυνέλευση μπορεί να ανατρέψει την εκτελεστική κυβέρνηση (η οποία αποτελείται από τον Πρωθυπουργό και άλλους υπουργούς) με μια ψήφο μη εμπιστοσύνης (motion de censure). Για αυτό τον λόγο, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του προέρχονται απαραιτήτως από το κυρίαρχο κόμμα ή συνασπισμό στην συνέλευση. Σε περίπτωση διαφορετικού κόμματος μεταξύ προέδρου και συνέλευσης, άυτό οδηγει σε μια κατάσταση γνωστή ως συγκατοίκηση· αυτή η κατάσταση, η οποία έχει συμβεί τρεις φορές (δις υπό τον Μιτεράν, άπαξ υπό τον Σιράκ), είναι πιθανό να είναι σπανιότερη τώρα που η προεδρική και η κοινοβουλευτική θητεία έχουν την ίδια διάρκεια.

Ενώ motions de censure περιοδικά ακτατίθενται από την αντιπολίτευση μετά από δραστηριότητες της κυβέρνησης τις οποίες κρίνει ακατάλληλες, είναι απολύτως ρητορικές· η κομματική πειθαρχία διασφαλίζει ότι, κατά την διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής θητείας, η κυβέρνηση δεν ανατρέπεται ποτέ από την Συνέλευση.[2] Από την έναρξη της Πέμπτης Δημοκρατίας, έχει υπάρξει μόνο μια επιτυχής motion de censure, το 1962 ενάντια στο δημοψήφισμα για τηνν μέθοδο εκλογής του Προέδρου,[3] και ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ διέλυσε την Συνέλευση μέσα σε λίγες ημέρες.[4]

Η Κυβέρνηση (ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός αρμόδιος για τις σχέσεις με το Κοινοβούλιο) συνήθιζαν να ορίζουν τις προτεραιότητες της ατζέντας για τις συνεδριάσεις της Συνέλευσης, εκτός από μια ημέρα κάθε μήνα. Στην πράξη, δεδομένου του αριθμού των αντικειμένων προτεραιότητας, σημαινε ότι πρόγραμμα της Συνέλευσης καθοριζόταν σχεδόν αποκλειστικά από τον εκτελεστικό κλάδο· τα νομοσχέδια έχουν μόνο μια ευκαιρία για να εξεταστούν αν προτείνονταν ή υποστηρίζονται από την εκτελεστική εξουσία. Αυτό, όμως, τροποποιήθηκε στις 23 Ιουλίου 2008. Υπό το τροποποιημένο σύνταγμα, η κυβέρνηση θέτει τις προτεραιότητες για δύο εβδομάδες τον μήνα. Another week is designated for the Assembly's "control" prerogatives (consisting mainly of verbal questions addressed to the government). And the fourth one is set by the Assembly. Also, one day per month is set by a "minority" (group supporting the government but which isn't the biggest group) or "opposition" (group having officially declared it didn't support the government) group.

Τα μέλη της συνέλευσης μπορούν να κάνουν γραπτές ή προφορικές ερωτήσεις στους υπουργούς. Η συνεδρίαση του απογεύματος της Τετάρτης προφορικών "ερωτήσεων προς την Κυβέρνηση" προβάλλεται στην τηλεόρασηn. Είναι σε μεγάλο βαθμό ένα σόου για τους θεατές, με τα μέλη της πλειοψηφίας γενικά να να κάνουν ευνοϊκές ερωτήσεις, ενώ τα μέλη της αντιπολίτευσης προσπαθούν να εξευτελίσουν την κυβέρνηση.[5]

Συνθήκες και προνόμια για τα μέλη της Εθνσυνέλευσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

-->

Τρέχοντα μέλη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βλέπε επίσης:14th Legislature (France)

Οι τελευταίες νομοθετικές εκλογές που διεξήχθησαν τον Ιούνιο 2012 κατέληξαν στην ακόλουθη κατανομή εδρών:


[συζήτηση][επεξεργασία]
Σύνοψη των εκλογικών αποτελεσμάτων της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης της 10ης και 17ης Ιουνίου 2012
Κόμματα και συνασπισμοί Πρώτος γύρος Δεύτερος γύρος Σύνολο
Ψήφοι  % Έδρες Ψήφοι  % Έδρες Έδρες  % Μεταβολή
Σοσιαλιστικό Κόμμα (Parti socialiste) PS 7.617.996 29,35% 22 9.420.426 40,91% 258 280 48,53% Green Arrow Up Darker.svg94
Miscellaneous Left (Divers gauche) DVG 881.339 3,40% 1 709.409 3,11% 21 22 3,81% Green Arrow Up Darker.svg7
Ευρώπη Οικολογία – Οι Πράσινοι (Europe Écologie – Les Verts) EELV 1.418.141 5,46% 1 828.916 3,60% 16 17 2,95% Green Arrow Up Darker.svg13
Ριζοσπαστικό Κόμμα της Αριστεράς (Parti radical de gauche) PRG 429.059 1,65% 1 538.324 2,34% 11 12 2,08% Green Arrow Up Darker.svg5
Presidential majority (Left) 10.346.535 39,86% 25 11.497.075 49,93% 306 331 57,70% Green Arrow Up Darker.svg119
Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un mouvement populaire) UMP 7.037.471 27,12% 9 8.740.625 37,95% 185 194 33,62% Red Arrow Down.svg119
Miscellaneous right (Divers droite) DVD 910.392 3,51% 1 418.135 1,82% 14 15 2,60% Green Arrow Up Darker.svg6
Νέο Κέντρο (Nouveau Centre) NC 569,890 2.20% 1 568,288 2.47% 11 12 2.08% Red Arrow Down.svg10
Radical Party (Parti radical) PRV 321,054 1.24% 0 311,211 1.35% 6 6 1.04% Red Arrow Down.svg12
Centrist Alliance (Alliance centriste) AC 156,026 0.60% 0 123,352 0.54% 2 2 0.35% Green Arrow Up Darker.svg2
Total Parliamentary Right 8,994,833 34.67% 11 10,161,611 44.13% 218 229 39.69% Red Arrow Down.svg116
Left Front (Front de gauche) FDG 1,792,923 6.91% 0 249,525 1.08% 10 10 1.73% Red Arrow Down.svg8
National Front (Front national) FN 3,528,373 13.60% 0 842,684 3.66% 2 2 0.35% Green Arrow Up Darker.svg2
Regionalists and separatists REG 145,825 0.56% 0 135,534 0.59% 2 2 0.35% Green Arrow Up Darker.svg2
Centre for France (Le Centre pour la France) MoDem 458,046 1.76% 0 113,196 0.49% 2 2 0.35% Red Arrow Down.svg1
Other far-right ExD 49,501 0.19% 0 29,738 0.13% 1 1 0.17% Green Arrow Up Darker.svg1
Other far-left ExG 253,580 0.98% 0 0 0.00% Straight Line Steady.svg
Other ecologists ECO 249,205 0.96% 0 0 0.00% Straight Line Steady.svg
Others (Autres) AUT 133,729 0.52% 0 0 0.00% Straight Line Steady.svg
Total 25,952,550 100% 36 23,029,183 100% 541 577 100%
Valid votes 25,952,550 98.40% 23,029,183 96.12%
Spoilt and null votes 420,749 1.60% 928,411 3.88%
Votes cast / turnout 26,373,299 57.23% 23,957,594 55.41%
Abstentions 19,709,961 42.77% 19,276,406 44.59%
Registered voters 46,083,260 43,234,000
Source: Ministry of the Interior


13η Συνέλευση ανά κοινοβουλευτική ομάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γαλλική Εθνοσυνέλευση ανά κοινοβουλευτική ομάδα
Ομάδα Ηγέτης Κόμματα Σύνολο
Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un Mouvement Populaire) Christian Jacob UMP, DVD 320
Socialist, Radical, and Citizen Group (Groupe socialiste, radical, et citoyen) Jean-Marc Ayrault PS, PRG, DVG, MRC 204
Democratic and Republican Left (Gauche démocrate et républicaine) Jean-Claude Sandrier PCF, VEC, DVG, MIM 24
New Centre-Presidential Majority (Nouveau Centre-Majorité Présidentielle) François Sauvadet NC-PSLE, MAJ, DVD 23
Non-Inscrits MoDem, DLR, MPF 6
Σύνολο 577


Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση (γαλλ. Assemblée nationale) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Γαλλίας υπό την Πέμπτη Δημοκρατία. Το άλλο είναι η Γερουσία (“Sénat”).

Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 577 μέλη γνωστά ως députés (αντιπρόσωποι), που το καθένα εκλέγεται από μια μονομελή εκλογική περιφέρεια μέσω ενός συστήματος δύο γύρων.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. William G. Andrews, The Constitutional Prescription of Parliamentary Procedures in Gaullist France, Legislative Studies Quarterly, Vol. 3, No. 3 (Aug. 1978), pp. 465–506
  2. La motion de censure : véritable moyen de contrôle ?
  3. Proceedings of the National Assembly, 4 October 1962, second sitting; vote tally on p. 3268. p. 38 in the PDF file
  4. Decree of 9 October 1962
  5. Anne-Laure Nicot, La démocratie en questions. L’usage stratégique de démocratie et de ses dérivés dans les questions au gouvernement de la 11e Législature, Mots. Les langages du politique, E.N.S. Editions, n° 83 2007/1, pp. 9 à 21