ΕΟΧ Τσάμπιονς Λιγκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
VELUX EHF Champions League
Τρέχουσα διοργάνωση:
Current sports event Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12
ΆθλημαΧειροσφαίριση
Ίδρυση1955 (1993 με το
σημερινό τρόπο
διεξαγωγής)
Αριθμός ομάδων32 (όμιλοι)
40(σύνολο)
Τελευταίος κάτοχος Μπαρτσελόνα
(9ς τίτλος)
Περισ. κατακτήσεις Μπαρτσελόνα
(9 τίτλοι)
Επίσημη ιστοσελίδαehfcl.com

Το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων (αγγλικά: EHF Champions League) το οποίο ονομάζεται και Τσάμπιονς Λιγκ ή Τσάμπιονς Καπ, στη χειροσφαίριση, αποτελεί μία ετήσια οργάνωση της χειροσφαίρισης, σε επίπεδο Ευρώπης. Η εν λόγω διοργάνωση ξεκίνησε ως Κύπελλο Πρωταθλητριών και στη συνέχεια μετονομάσθηκε σε Τσάμπιονς Λιγκ. Επίσης, από την περίοδο 2010-2011 αναφέρεται και ως VELUX EHF Champions League για εμπορικούς λόγους.

Η ισπανική Μπαρτσελόνα είναι η πλέον πετυχημένη ομάδα στην ιστορία της διοργάνωσης με συνολικά 8 κατακτήσεις από το 1991 έως το 2011.

Ο τελευταίος χρονικά τελικός της διοργάνωσης διεξήχθη στις 1 Ιουνίου 2014 στη Lanxess Arena της Κολωνίας, με νικήτρια τη γερμανική ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ απέναντι στην, επίσης γερμανική, ΤΧΒ Κίελ.

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η διοργάνωση έκανε για πρώτη φορά την εμφάνισή της τη σεζόν 1956-1957, ενώ, έκτοτε, και καθ'όλη τη διάρκεια της ιστορίας της γνώρισε διαφορετικούς τρόπους διεξαγωγής. Αρχικά, περιελάμβανε όσες ομάδες είχαν τερματίσει στην πρώτη θέση των εθνικών τους πρωταθλημάτων. Η διοργάνωση αυτή, της οποίας υπεύθυνη είναι η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χάντμπολ, φιλοξενεί, πλέον, τις σημαντικότερες ομάδες των ευρωπαϊκών εθνικών πρωταθλημάτων.

1957-1990 : κυριαρχία των χωρών του ανατολικού μπλοκ και της Γερμανίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Από το 1957 κι έπειτα ξεκίνησε περίοδος κυριαρχίας των ομάδων προερχόμενων από τις χώρες του ανατολικού μπλοκ, καθώς και τη Γερμανία. Οι Ελβετοί της Ότμαρ Ζανκτ-Γκάλεν αποτέλεσαν την πρώτη εξαίρεση στην κυριαρχία στη διάρκεια αυτής της περιόδου κυριαρχίας, φτάνοντας ανεπιτυχώς ωστόσο, ως τον τελικό της διοργάνωσης το 1983. Η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν κατάφερε να ξεπεράσει την επιτυχία των Ελβετών, ηττώμενη, με τη σειρά της, από τη γιουγκοσλάβικη Μεταλοπλάστικα Σάμπατς. Το 1990, η πορεία ως τον τελικό της διοργάνωσης της Μπαρτσελόνα, παρά την ήττα της απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μινσκ, προετοίμασε το έδαφος για τη λήξη της διάρκειας τριάντα ετών κυριαρχίας των ομάδων του ανατολικού μπλοκ και της Γερμανίας στη διοργάνωση.

1990-2001 : κυριαρχία των ισπανικών ομάδων και της ΦΚ Μπαρτσελόνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Έναν χρόνο μετά την ήττα της απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μινσκ, η ΦΚ Μπαρτσελόνα επανήλθε δριμύτερη επικρατώντας των Γιουγκοσλάβων της ΡΚ Πρόλετερ Ζρένγιανιν. Χρειάστηκε, ωστόσο, να περάσουν άλλα πέντε χρόνια προτού οι Καταλανοί κυριαρχήσουν στο ευρωπαϊκό χάντμπολ. Ενδιάμεσα, η ΡΚ Ζάγκρεμπ, πλέον συμμετέχουσα ως κροατική ομάδα, κατέκτησε δύο διαδοχικές χρονιές το Τσάμπιονς Λιγκ το 1992 και το 1993, προτού τη διαδεχτεί η ΚΜ Καντάμπρια της οποίας η Ζάγκρεμπ είχε επικρατήσει δύο χρόνια νωρίτερα, με τους Ισπανούς να επικρατούν στον τελικό της διοργάνωσης της μοναδικής πορτογαλικής ομάδας που να έχει φτάσει στην ιστορία της στον τελικό της διοργάνωσης αυτής, την ΑΜΚ Μπράγκα.

Η ΚΝ Μπιντασόα Ιρούν διαδέχτηκε, το 1995, την Καντάμπρια στο ιστορικό των κατακτήσεων, προτού ηττηθεί την αμέσως επόμενη σεζόν από την ΦΚ Μπαρτσελόνα, η οποία και κατέκτησε τις επόμενες τέσσερις χρονιές τη διοργάνωση, επικρατώντας, μεταξύ άλλων, της ΡΚ Ζάγκρεμπ στον τελικό τρεις συνεχόμενες χρονιές (1997 με 1999), ενώ στη συνέχεια της ΤΧΒ Κίελ, της οποίας ήταν η πρώτη συμμετοχή σε τελικό της συγκεκριμένης διοργάνωσης. Ήταν η ΠΣΑ Παμπλόνα, κατά την πρώτη της συμμετοχή σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ το 2001, που πέτυχε το επίτευγμα να επικρατήσει για πρώτη φορά έπειτα από έξι χρόνια των Καταλανών στον τελικό.

2002-2004 : μεταβατική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 2002, η ΣΚ Μάγκντεμπουργκ έγινε η πρώτη γερμανική ομάδα, έπειτα από διάστημα 19 ετών, και τη νίκη της ΒφΛ Γκούμερσμπαχ που να κατακτά τη διοργάνωση (με σκορ τελικού 23 - 21 και 30 - 25). Το 2003, ήταν η σειρά της Μονπελιέ ΧΜ να κατακτήσει, για πρώτη φορά στην ιστορία του γαλλικού χάντμπολ, το Τσάμπιονς Λιγκ, επικρατώντας της ΠΣΑ Παμπλόνα, νικήτριας της διοργάνωσης δύο χρόνια νωρίτερα, χάρη σε μία ευρεία νίκη με σκορ 31 - 19 κατά τον επαναληπτικό τελικό, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο το μειονέκτημα των 8 τερμάτων που είχε κατά τον πρώτο τελικό (19 - 27). Τέλος, το 2004, η σλοβένικη Τσέλιγιε Πιβόβαρνα Λάσκο ήρθε να προστεθεί στο ιστορικό των νικητών της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην ιστορία της (με σκορ τελικού 34 - 28 και 30 - 28).

2005-2012 : κυριαρχία των ΦΚ Μπαρτσελόνα, Κίελ και Θιουδάδ Ρεάλ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα χρόνια πέρασαν και το 2005 έλαβε χώρα η άφιξη της ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Ηττώμενη με ένα τέρμα διαφορά στους διπλούς τελικούς απέναντι στην ΦΚ Μπαρτσελόνα, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, κατέκτησε τη διοργάνωση για έβδομη φορά στην ιστορία της, η ομάδα κατέκτησε με σχετική ευκολία το τρόπαιο την επόμενη σεζόν, επικρατώντας της ΠΣΑ Παμπλόνα με διαφορά 15 τερμάτων. Το 2007, η ΤΧΒ Κίελ, η οποία είχε ηττηθεί επτά χρόνια νωρίτερα στον τελικό της διοργάνωσης από την Μπαρτσελόνα, επικράτησε με διαφορά δύο τερμάτων της ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ.

Έκτοτε, μία περίοδος κυριαρχίας των Μπαρτσελόνα, ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ και ΤΧΒ Κίελ έλαβε χώρα, με τις παραπάνω ομάδες να δίνουν όλες τους το παρόν στον τελικό: η Θιουδάδ Ρεάλ επικράτησε δύο διαδοχικές χρονιές στον της Κίελ στον τελικό, με τους Γερμανούς να ηττώνται με ένα τέρμα διαφορά στην τελευταία χρονιά διεξαγωγής του τελικού υπό τη μορφή διπλών αναμετρήσεων. Με έτος εκκίνησης το 2010 έκανε την εμφάνισή της η φάση του Final 4, η οποία λαμβάνει χώρα στη Lanxess Arena της Κολωνίας, όπου η Κίελ επικράτησε της Μπαρτσελόνα με διαφορά δύο τερμάτων, δέκα χρόνια μετά την ήττα της απέναντι στους Καταλανούς με δύο τέρματα διαφορά. Οι τελευταίοι, επανήλθαν δριμύτεροι την αμέσως επόμενη σεζόν επικρατώντας της Θιουδάδ Ρεάλ. Το 2012, η Θιουδάδ Ρεάλ, η οποία είχε πλέον μετονομαστεί σε ΜΜ Ατλέτικο Μαδρίτης, ηττήθηκε εκ νέου απέναντι στην ΤΧΒ Κίελ, η οποία κατάφερε να επικρατήσει έπειτα από τους χαμένους τελικούς του 2008 και του 2009.

Από το 2012 : τα γερμανικά αουτσάιντερ και τα οικονομικά προβλήματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παλαιότερο λογότυπο της διοργάνωσης, σε χρήση έως το 2020.

Τις σεζόν που ακολούθησαν, ένα αντίστοιχο σκηνικό επαναλήφθηκε στη διάρκεια του Final-Four. Πράγματι, τα δύο κύρια φαβορί που ήταν οι ΤΧΒ Κίελ και Μπαρτσελόνα ηττήθηκαν διαδοχικά από μια δεύτερη γερμανική ομάδα που πραγματοποίησε την έκπληξη, την ΧΣΦ Αμβούργο το 2013[1] κι έπειτα την ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ το 2014[2]. Με αυτό τον τρόπο, με ηγέτη της τον Κροάτη πλέι μέικερ της, Ντομαγκόι Ντούβνιακ, ο οποίος στη συνέχεια ανακηρύχτηκε καλύτερος αθλητής του χάντμπολ για το 2013, το Αμβούργο επικράτησε της Κίελ, κατόχου του τροπαίου, με σκορ 39 - 33 στον ημιτελικό κι έπειτα της Μπαρτσελόνα με σκορ 30 - 29 μετά από διαδικασία παράτασης. Την επόμενη σεζόν, η Φλένσμπουργκ χρειάστηκε να φτάσει στη διαδικασία των πέναλτι για να επικρατήσει της Μπαρτσελόνα (36-36, 5-3 στα πέναλτι) κι έπειτα επικράτησε της Κίελ με σκορ 30 - 28.

Ταυτόχρονα, η οικονομική κρίση χτύπησε αριθμό ευρωπαϊκών συλλόγων, σε βαθμό, μάλιστα, ορισμένοι εξ'αυτών να υποχρεωθούν να ακυρώσουν τη συμμετοχή τους στη διοργάνωση (Μεντβέντι Τσέχοφ τη σεζόν 2013-14, ΧΣΦ Αμβούργο, η οποία, έναν χρόνο μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου, βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρά οικονομικά προβλήματα), ενώ άλλοι υποχρεώθηκαν στη διάλυση (Ατλέτικο Μαδρίτης, ΑΓ Κιόμπενχαβν, ΡΚ Τσίμος Κόπερ). Έτσι, για τη σεζόν 2014/2015, η EHF επανεξέτασε τον τρόπο διεξαγωγής των συλλογικών διοργανώσεων που βρίσκονται υπό τη σκέπη της, μεταξύ αυτών και το Τσάμπιονς Λιγκ: τμήμα των ομάδων οι οποίες θα συμμετάσχουν στη διοργάνωση, συνεπώς, θα υποβάλλονται σε οικονομικό έλεγχο, ο οποίος και θα τους χορηγεί ή όχι άδεια συμμετοχής έπειτα από εξέταση φακέλων αναφορικά με την οικονομική ευμάρεια των συλλόγων, τα τηλεοπτικά δικαιώματα, την προσέλευση στις αναμετρήσεις, την προϊστορία των συλλόγων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κτλ. Επιπλέον, ενόψει της σεζόν 2014/2015, η EHF αποφάσισε να βάλει σε εφαρμογή σχέδιο διαβάθμισης της διοργάνωσης σε δύο επίπεδα[3].

Ιστορικό[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Lanxess Arena της Κολωνίας η οποία φιλοξενεί το Final Four της διοργάνωσης από το 2010.
Σεζόν Νικητής Φιναλίστ Σκορ Σύνολο
Κύπελλο Πρωταθλητριών
1956-1957 Ντούκλα Πράγας Έρεμπρο 21-13
1957-1958 Δεν διεξήχθη (εξαιτίας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1958)
1958-1959 Ρέντμπεργκσλιντ Γκέτεμποργκ Φρισχ Άουφ Γκέπινγκεν 18-13
1959-1960 Φρισχ Άουφ Γκέπινγκεν ΑΓΦ Άαρχους 18-13
1960-1961 Δεν διεξήχθη (εξαιτίας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1961)
1961-1962 Φρισχ Άουφ Γκέπινγκεν Παρτιζάν Μπγιέλοβαρ 13-11
1962-1963 Ντούκλα Πράγας Ντιναμό Βουκουρεστίου 15-13
1963-1964 Δεν διεξήχθη (εξαιτίας του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1964)
1964-1965 Ντιναμό Βουκουρεστίου Μέντβεστσακ Ζάγκρεμπ 13-11
1965-1966 ΣΚ ΝΧφΚ Λάιπζιγκ Χόνβεντ Βουδαπέστης 16-14
1966-1967 ΒφΛ Γκούμερσμπαχ Ντούκλα Πράγας 17-13
1967-1968 Στεάουα Βουκουρεστίου Ντούκλα Πράγας 13-11
1968-1969 Δεν διεξήχθη (ως συνέπεια της Άνοιξης της Πράγας)
1969-1970 ΒφΛ Γκούμερσμπαχ Ντιναμό Βερολίνου 14-11
1970-1971 ΒφΛ Γκούμερσμπαχ Στεάουα Βουκουρεστίου 17-16
1971-1972 Παρτιζάν Μπγιέλοβαρ ΒφΛ Γκούμερσμπαχ 19-14
1972-1973 ΜΑΙ Μόσχας Παρτιζάν Μπγιέλοβαρ 26-23
1973-1974 ΦφΛ Γκούμερσμπαχ Στεάουα Βουκουρεστίου 17-16
1974-1975 ΑΣΚΦ Φράνκφορτ/Όντερ Μπόρατς Μπάνια Λούκα 19-17
1975-1976 Μπόρατς Μπάνια Λούκα ΚΦΟΜ Φρεντερίκια 17-15
1976-1977 Στεάουα Βουκουρεστίου ΤΣΣΚΑ Μόσχας 21-20
1977-1978 ΣΚ Μάγκντεμπουργκ ΒΚΣ Σλασκ Βρότσλαβ 28-22
1978-1979 ΤΦ Γκρόσβαλστατ ΣΚ Έμπορ Ρόστοκ 14-10, 18-16 32-26
1979-1980 ΤΦ Γκρόσβαλστατ Βαλούρ Ρέυκιαβικ 21-12
1980-1981 ΣΚ Μάγκντεμπουργκ Κόλινσκα Σλόβαν Λιουμπλιάνα 25-23, 29-18 54-41
1981-1982 Χόνβεντ Βουδαπέστης ΤΣΦ Ζανκτ-Ότμαρ Ζανκτ-Γκάλεν 25-16, 18-24 43-40
1982-1983 ΒφΛ Γκούμερσμπαχ ΤΣΣΚΑ Μόσχας 19-15, 13-14 32-29
1983-1984 Ντούκλα Πράγας Μεταλοπλάστικα Σάμπατς 21-17, 21-17 42-34
1984-1985 Μεταλοπλάστικα Σάμπατς Ατλέτικο Μαδρίτης 19-12, 30-20 49-42
1985-1986 Μεταλοπλάστικα Σάμπατς Βίμπρζεζε Γκντανσκ 29-24, 30-23 59-47
1986-1987 ΤΣΣΚΑ Μινσκ Βίμπρζεζε Γκντανσκ 32-24, 25-30 57-54
1987-1988 ΤΣΣΚΑ Μόσχας ΤοΣΕΜ Έσσεν 18-15, 21-18 39-33
1988-1989 ΤΣΣΚΑ Μινσκ Στεάουα Βουκουρεστίου 30-24, 37-23 67-47
1989-1990 ΤΣΣΚΑ Μινσκ Μπαρτσελόνα 26-21, 29-27 55-48
1990-1991 Μπαρτσελόνα ΡΚ Πρόλετερ Ζρένγιανιν 23-21, 20-17 43-38
1991-1992 ΡΚ Ζάγκρεμπ ΚΜ Καντάμπρια 22-20, 28-18 50-38
1992-1993 ΡΚ Ζάγκρεμπ ΣΓ Βάλαου-Μάσενχαϊμ 22-17, 22-18 44-35
Τσάμπιονς Λιγκ
1993-1994 ΚΜ Καντάμπρια ΑΜΚ Μπράγκα 22-22, 23-21 45-43
1994-1995 ΚΝ Μπιντασόα Ιρούν ΡΚ Ζάγκρεμπ 30-20, 26-27 56-47
1995-1996 Μπαρτσελόνα ΚΝ Μπιντασόα Ιρούν 23-15, 23-23 46-38
1996-1997 Μπαρτσελόνα ΡΚ Ζάγκρεμπ 31-22, 30-23 61-45
1997-1998 Μπαρτσελόνα ΡΚ Ζάγκρεμπ 28-18, 28-22 56-40
1998-1999 Μπαρτσελόνα ΡΚ Ζάγκρεμπ 21-22, 29-18 50-40
1999-2000 Μπαρτσελόνα ΤΧΒ Κίελ 25-28, 29-24 54-52
2000-2001 ΠΣΑ Παμπλόνα Μπαρτσελόνα 30-24, 25-22 55-46
2001-2002 ΣΚ Μάγκντεμπουργκ Φότεξ ΚΚ Βέσπρεμ 23-21, 30-25 53-46
2002-2003 Μονπελιέ ΧΜ ΠΣΑ Παμπλόνα 19-27, 31-19 50-46
2003-2004 Τσέλιγιε Πιβόβαρνα Λάσκο ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ 34-28, 30-28 64-56
2004-2005 Μπαρτσελόνα ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ 27-28, 29-27 56-55
2005-2006 ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ ΠΣΑ Παμπλόνα 25-19, 37-28 62-47
2006-2007 ΤΧΒ Κίελ ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ 28-28, 29-27 57-55
2007-2008 ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ ΤΧΒ Κίελ 27-29, 31-25 58-54
2008-2009 ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ ΤΧΒ Κίελ 34-39, 33-27 67-66
2009-2010 ΤΧΒ Κίελ Μπαρτσελόνα 36-34 -
2010-2011 Μπαρτσελόνα ΜΜ Θιουδάδ Ρεάλ 27-24 -
2011-2012 ΤΧΒ Κίελ Ατλέτικο Μαδρίτης 26-21 -
2012-2013 ΧΣΦ Χάμπουργκ Μπαρτσελόνα 30-29παράταση -
2013-2014 ΣΓ Φλένσμπουργκ-Χάντεβιτ ΤΧΒ Κίελ 30-28 -
2014-2015 Μπαρτσελόνα ΚΚ Βέσπρεμ 28-23 -

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «LDC 2013 - Hambourg sacré à la surprise générale». Handnews.fr. 2 Ιουνίου 2013. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2014.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)
  2. «LDC 2014 - Flensburg déjoue tous les pronostics». Handnews.fr. 2 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2014.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)
  3. «De nouvelles infos sur la réforme 2014/2015». Handnews.fr. 2 Ιουνίου 2014. Ανακτήθηκε στις 21 Ιουνίου 2014.  Εξωτερικός σύνδεσμος στο |publisher= (βοήθεια)

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]