Διοικητικές διαιρέσεις της Ελλάδας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ονομάζεται η διαίρεση του ελληνικού κράτους σε διοικητικές ενότητες όπως οι νομοί, οι επαρχίες και οι περιφέρειες.

Η πρώτη διοικητική διαίρεση σαν ανεξάρτητο κράτος έγινε από τον Καποδίστρια το 1828.

Παρακάτω ακολουθεί μερικός κατάλογος των διοικητικών διαιρέσεων[1]:

Το 1864 προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα τα Επτάνησα και στις 8 Δεκεμβρίου 1864 διαιρέθηκαν σε 4 νομούς, αλλά μετά από δυο χρόνια, με τον νόμο ΡΜΓ΄ του 1866, και άλλα δυο, με τον ΣΡΞ΄ του 1868, τα Κύθηρα υπήχθηκαν στον νομό Αργολίδος και τα Επτάνησα χωρίστηκαν σε τρεις νομούς, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας και Ζακύνθου.[2]

Στη συνέχεια ακολούθησαν αποφάσεις και νόμοι (για παράδειγμα το 1912 για αναγνώριση κοινοτήτων[5][6] και το 1914[7]) που υλοποίησαν και οργάνωσαν τη διοικητική διαίρεση, λαμβάνοντας υπόψη και τις εδαφικές αλλαγές της Ελλάδας. Το 1920-1928 η Ελλάδα είχε 35 νομούς[8]

  • Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1971· 7 περιφερειακές διοικήσεις και αύξηση των νομαρχιών από 52 σε 56, 4 νέες στο νομό Αττικής. Το 1986 οριοθετούνται και δημιουργούνται οι περιφέρειες με το νόμο 1622/1986, όχι ως ΟΤΑ.

Οι πιο πρόσφατες διοικητικές διαιρέσεις:

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Τρύφων Ε. Ευαγγελίδης (1894). Ιστορία του Όθωνος, Βασιλέως της Ελλάδος (1832-1862). έκδοση 2η, Αθήνα: Αριστείδης Γ. Γαλανός, σελ. 341. http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/c/3/a/metadata-01-0001100.tkl. 
  2. Τρύφωνος Ε. Ευαγγελίδου (1898). Τα μετά τον Όθωνα : ήτοι ιστορία της μεσοβασιλείας και της βασιλείας Γεωργίου του Α'. (1862-1898). Εν Αθήναις: Εκδοτικόν Κατάστημα Γεωργίου Δ. Φέξη, σελ. 105. http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/6/6/8/metadata-01-0000333.tkl. 
  3. «Φ.Ε.Κ. A΄ 282/1909». Εθνικό Τυπογραφείο. Ανακτήθηκε στις 2011-01-23. 
  4. «Φ.Ε.Κ. A΄ 58/1912». Εθνικό Τυπογραφείο. Ανακτήθηκε στις 2011-01-23. 
  5. «Φ.Ε.Κ. A΄ 261/1912 (αναγνώριση δήμων και κοινοτήτων Κυκλάδων και άλλων νομών)». Εθνικό Τυπογραφείο. Ανακτήθηκε στις 2011-01-23. 
  6. «Φ.Ε.Κ. A΄ 262/1912, αναγνώριση δήμων και κοινοτήτων Αττικής και άλλων νομών». Εθνικό Τυπογραφείο. Ανακτήθηκε στις 2011-01-23. 
  7. Φ.Ε.Κ. A΄ 35/1914
  8. «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια». Παύλος Δρανδάκης. 1927. σελίδες 225 (ψηφ. σελίδα 250). Ανακτήθηκε στις 2011-01-23. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Θεόδωρος Η. Λουλούδης, "Η αυτοδιοίκηση στο ελληνικό κράτος" στο Ανδρέας Τσιλίρας (επιμέλεια), Δημοτικές εκλογές στην Πάτρα, Εκδόσεις Πελοπόννησος, Πάτρα 2014, σελ. 47-60 (ISBN 978-960-88372-9-4)
  • Θεόδωρος Η. Λουλούδης, Αχαΐα. Οικισμοί, οικιστές, αυτοδιοίκηση, Νομαρχιακή Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ν.Α. Αχαΐας, Πάτρα 2010, σελ. 20-26 (κεφάλαιο: "Η διοίκηση και η αυτοδιοίκηση στο ελληνικό κράτος")
  • Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς, Ιστορικό διάγραμμα των Δήμων και Κοινοτήτων της Ελλάδας 1833-1912: Σχηματισμός-Σύσταση-Εξέλιξη-Πληθυσμός-Εμβλήματα, Υπουργείο Εσωτερικών-Τ.Ε.Δ.Κ.Α., Αθήνα 1993
  • Μιχαήλ Γ. Χουλιαράκης, Γεωγραφική, διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξις της Ελλάδος, 1821-1971, εκδ. Ε.Κ.Κ.Ε., Αθήνα 1973-1976