Δημήτριος Βότσης (δήμαρχος Πατρέων)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Δημήτριος Βότσης
Votsis Dimarxos 004.jpg
Γέννηση
Πάτρα
Θάνατος
Ελλάδα
Υπηκοότητα / Χώρα πολιτογράφησης Ελλάδα
Ιδιότητα πολιτικός
Αξίωμα δήμαρχος
μέλος της Βουλής των Ελλήνων (εκλογική περιφέρεια Πατρών)
Βραβεύσεις Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος

Ο Δημήτριος Βότσης (1848-1917) ήταν βουλευτής & δήμαρχος Πατρέων.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1847 αλλά η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από την Παραμυθιά της Ηπείρου. Ήταν γιος του Αθανασίου και της Ελένης Βότση, οι οποίοι ήταν από τους πρώτους οικιστές της πόλης μετά την ερήμωση της κατά την επανάσταση. Σπούδασε νομικά και αργότερα άσκησε την δικηγορία στην Πάτρα. Παράλληλα υπήρξε πάρεδρος του Πρωτοδικείου Πατρών.

Το 1891 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος και διετέλεσε πρόεδρος του Δημοτικού συμβουλίου. Το 1895 εκλέχτηκε βουλευτής με τον συνδυασμό του Αχιλλέα Γεροκωστόπουλου. Το 1899 εκλέχτηκε δήμαρχος Πατρέων ενώ επανεκλέχτηκε για άλλες δύο θητείες, το 1903 & το 1907. Η τελευταία του θητεία παρατάθηκε μέχρι το 1914 λόγω των Βαλκανικών πολέμων. Με την λήξη της θητείας του, το 1914, ξαναέθεσε υποψηφιότητα για την δημαρχία χωρίς όμως επιτυχία καθώς συγκέντρωσε λιγότερες ψήφους από τον αντίπαλό του Δημήτριο Ανδρικόπουλο Μπουκαούρη.

Επι ημερών του ξεκίνησε η ανέργεση του νέου ιερού ναού του Αγίου Ανδρέα, όταν ως βουλευτής εισηγήθηκε το θέμα στο κοινοβούλιο και το 1908 θεμελιώθηκε παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α'. Ίδρυσε τα δημοτικά σφαγεία στην Ακτή Δυμαίων, αγόρασε το σημερινό Δημαρχιακό μέγαρο αντί 121.000 δραχμών, ανήγειρε το πτωχοκομείο στην Ακτή Δυμαίων, ρυμοτόμησε τις συνοικίες της πόλης, κατασκεύασε νέα δεξαμενή στο Κάστρο που λειτουργεί ακόμα και σήμερα, το νέο υδραγωγείο[1], αλλά και υπονόμους μήκους 12 χιλιομέτρων. Αγόρασε τους στρατώνες στην συνοικία Σύνορα που υπάρχουν και σήμερα, φρόντισε την εμφάνιση της πόλης δεντροφυτεύοντας πλατείες, τοποθέτησε δημοτικούς φανούς, ξεκίνησε την ασφαλτόστρωση των δρόμων που μέχρι τότε ήταν χωμάτινοι και διαρρύθμισε την Πλατεία Όλγας. Έφερε τον ηλεκτρισμό στην Πάτρα το 1902 κατασκευάζοντας το εργοστάσιο αεριόφωτος στην Κρύα των Ιτιών και τοποθέτησε τους πρώτους λαμπτήρες στην Πλατεία Γεωργίου Α΄ και στην οδό Μαιζώνος. Το 1902 έφερε το Τραμ στην Πάτρα αντικαθιστώντας τους ιππήλατους σιδηρόδρομους που υπήρχαν με ηλεκτροκίνητους[2]. Επίσης μείωσε την τιμή του νερού στους φτωχούς που το πλήρωναν στην μισή σχεδόν τιμή. Κατά την θητεία του η τότε κυβέρνηση επιχείρησε να αφαιρέσει τα έσοδα του Δήμου Πατρέων προς όφελος της κάτι το οποίο απέτρεψε ο Βότσης μετά από μεγάλο αγώνα.

Έχει βραβευτή από την Ιταλική κυβέρνηση με το παράσημο του Χρυσού σταυρού της Σωτήρος [3] για την εκπολιτιστική του δράση.

Απεβίωσε στις 28 Οκτωβρίου του 1917. Ο Δήμος Πατρέων τον τίμησε δίνοντας το ονομά του σε μια οδό και στήνοντας την προτομή του στην Πλατεία Τριών Συμμάχων. Η προτομή του μεταφέρθηκε, το 2000, στην πλατεία που υπάρχει στο κάτω μέρος της οδού που φέρει το όνομα του, επί της Όθωνος-Αμαλίας.

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εμπρός 25/8/1903 από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη
  2. Εμπρός 8/4/1902 από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη
  3. ΣΚΡΙΠ 18/8/1904 από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη

Βιβλιογραφία - Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Χρήστος Μούλιας, Το λιμάνι της σταφίδας, Πάτρα 1828-1900, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2000 ISBN 960-86814-0-5
  • Πέτρος Ψωμάς, Δήμαρχοι Πατρέων 1836-2006, Εκδόσεις "Το Δόντι", Πάτρα 2007 ISBN 978-960-88046-2-3