Γουλιέλμος Α΄ της Οράγγης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Γουλιέλμος ο Σιωπηλός)
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Γουλιέλμος Α' της Οράγγης
WilliamOfOrange1580.jpg
Πρίγκιπας της Οράγγης
Περίοδος 1544 - 1584
Προκάτοχος Ρενέ του Σαλόν
Διάδοχος Φίλιππος Γουλιέλμος
Γέννηση 24 Απριλίου 1533
Ντίλενμπουργκ, Νασσάου, Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (σήμερα Γερμανία)
Θάνατος 10 Ιουλίου 1584 (51 ετών)
Ντελφτ, Ολλανδία
Σύζυγος Άννα του Έχμοντ (1551-1558)
Άννα της Σαξωνίας (1561-1571)
Καρλότα των Βουρβόνων (1575-1582)
Λουίζα του Κολινί (1583-1584)
Επίγονοι 16
Πατέρας Γουλιέλμος Α΄
Μητέρα Ιουλιάνα του Στόλμπεργκ
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα (π  σ  ε )

Ο Γουλιέλμος Α΄, πρίγκιπας της Οράγγης (Wilhelm von Nassau-Dillenburg, 14[1] ή 24 Απριλίου[2] 1533 - 10 Ιουλίου 1584), γνωστός και ως Γουλιέλμος ο Σιωπηλός (Willem de Zwijger, λατ. Taciturnus[3]) ή πιο γνωστός ως Γουλιέλμος της Οράγγης (Willem van Oranje), ήταν ο κύριος ηγέτης της ολλανδικής εξέγερσης εναντίον των Ισπανών Αψβούργων κατά τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο που είχε ως αποτέλεσμα την επίσημη ανεξαρτησία της Ολλανδικής Δημοκρατίας το 1648.

Το οικόσημο του Γουλιέλμου Α΄

Γεννήθηκε στον Οίκο του Νασσάου ως Κόμης του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ. Ήταν γιος του Γουλιέλμου Α΄ και της Γιουλιάνας του Στόλμπεργκ. Ο ξάδερφος του, Ρενέ του Σαλόν, πρίγκιπας της Οράγγης, πέθανε στις 18 Ιουλίου 1544 κατά τη διάρκεια εκστρατείας στην Καμπανία. Ήδη πριν από τη μάχη, ο Ρενέ, επειδή δεν είχε αρσενικούς απογόνους, όρισε τον εξάδελφό του Γουλιέλμο ως κληρονόμο. Ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄, ωστόσο, έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη διαδοχή αυτή υπό τον όρο ότι ο Γουλιέλμος θα έχει ρωμαιοκαθολική εκπαίδευση στην αυτοκρατορική Αυλή. Ο Γουλιέλμος ήταν μυστικά διαμαρτυρόμενος, αλλά αποδέχθηκε ενώπιον του Αυτοκράτορα τον Καθολικισμό[4].

Έτσι, ο Γουλιέλμος έγινε πρίγκιπας της Οράγγης το 1544 και ως εκ τούτου ιδρυτής του Οίκου Οράγγης-Νασσάου, παρακλαδιού του Οίκου Νασσάου. Με την κληρονομιά του, το Πριγκιπάτο της Οράγγης, καθώς και με τις κτήσεις του που περιελάμβαναν σχεδόν το ένα τέταρτο της Βραβάντης, την Φρανς-Κοντέ, την Ντοφινέ (Dauphiné) και το Σαρολέ (Charolais)[5], ο Γουλιέλμος έγινε ένας από τους πλουσιότερους ολλανδούς αριστοκράτες. Είχε ένα από τα ομορφότερα κάστρα βόρεια των Άλπεων, στη Μπρέντα, και το Nassauer Hof στις Βρυξέλλες ήταν διάσημο πολύ πέρα από τα σύνορα της χώρας.

Ο Γουλιέλμος υπηρέτησε τους Αψβούργους ως μέλος της Αυλής της Μαργαρίτας της Πάρμας, κυβερνήτριας των ισπανικών Κάτω Χωρών. Δυσαρεστημένος με την συγκεντροποίηση της εξουσίας και την επακόλουθη αποδυνάμωση των τοπικών φέουδων και τη δίωξη των Ολλανδών Προτεσταντών, συμμετείχε στην ολλανδική εξέγερση εναντίον των πρώην αυθεντών του. Όντας ο σημαντικότερος και πιο ικανός πολιτικά ηγέτης των επαναστατών, οδήγησε τους Ολλανδούς σε αρκετές επιτυχίες. Το 1580, κηρύχθηκε παράνομος από τον Ισπανό βασιλιά και δολοφονήθηκε από τον Μπαλταζάρ Ζεράρ στην πόλη Ντελφτ της Ολλανδίας τέσσερα χρόνια αργότερα.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτα νυμφεύτηκε το 1551 την Άννα φαν Έγκμοντ, κόρη και κληρονόμο του Μαξιμιλιανού, κόμη του Μπούρεν και του Λέερνταμ, και είχε τέκνα:

Το 1558 απεβίωσε η Άννα φαν Έγκμοντ και το 1561 ο Γουλιέλμος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα Βέττιν, κόρη του Μαυρίκιου εκλέκτορα της Σαξονίας και είχε τέκνα:

Το 1577 απεβίωσε η Άννα Βέττιν και το 1575 ο Γουλιέλμος Α΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, με την Καρλόττα Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου, δούκα του Μονπενσιέ και είχε τέκνα:

Το 1582 απεβίωσε η Καρλόττα και ο Γουλιέλμος Α΄ νυμφεύτηκε για τέταρτη φορά, με την Λουίζα ντε Κολινύ, κόρη του Γκασπάρ, ηγέτη των Ουγενότων, και είχε τέκνο:

Από μία εκτός γάμου σχέση του με την Έβα Ελινκξ είχε ένα φυσικό τέκνο:

  • (νόθος) Γιουστίνους 1559-1631, υποναύαρχος της Ζηλανδίας. Υπεράσπισε ανεπιτυχώς την Μπρέντα.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Zurückgeblättert … στην Siegener Zeitung, 30 Απριλίου 2011.
  2. Hermann Romberg: Der Prinz von Oranien und der Freiheitskampf der Niederlande (= TELOS-Bücher. TELOS-Paperback 2344). St.-Johannis-Dr. Schweickhardt, Lahr-Dinglingen 1991, ISBN 3-501-00974-7.
  3. Jacob Burckhardt: Weltgeschichtliche Betrachtungen. 5ο Κεφάλαιο: Das Individuum und das Allgemeine. Historisch-kritische Gesamtausgabe. Salzwasser Verlag, Paderborn 2011, ISBN 978-3-86382-027-5, σελ. 177.
  4. Vetter, Wilhelm von Oranien, σελ. 14.
  5. C.V.Wedgwood: Wege der Mächtigen, Wilhelm von Oranien. Paul List Verlag, München 1970, σελ. 14


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William the Silent της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Wilhelm I. (Oranien) της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).