Γενοκτονία των Αρμενίων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γενοκτονία των Αρμενίων
Marcharmenians.jpg
Αρμένιοι άμαχοι, οδηγούμενοι από ένοπλους Οθωμανούς στρατιώτες, περνώντας μέσα από το Χαρπούτ (Kharpert), σε μια φυλακή στην κοντινή Μεζιρέχ (Mezireh) σημερινή Ελαζίκ (Elazig), Απρίλιος 1915
Περιοχή Οθωμανική Αυτοκρατορία
Περίοδος 1915
Θύματα Αρμένιοι άμαχοι πολίτες
Είδος επίθεσης Γενοκτονία - Μαζική εξόντωση
Θάνατοι 1,5 εκατομμύριο
Δράστες - Αυτουργοί Επιτροπή Ένωσης και Προόδου


Ως γενοκτονία των Αρμενίων (Αρμενικά: Հայոց Ցեղասպանություն) αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εντολές για εκκαθαρίσεις Αρμενίων είχαν δοθεί νωρίτερα από το Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ (1894-96), ωστόσο η κύρια ευθύνη για τις πλέον εκτεταμένες σφαγές τους αποδίδεται στο κίνημα των Νεότουρκων (1908-18)[1]. Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915,[2] όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν.

Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000[3].

Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες.[4] Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη «γενοκτονίας» και ισχυρίζεται ότι πραγματοποιήθηκε ένας βίαιος εκτοπισμός του Αρμενικού πληθυσμού.[5]

Η Γενοκτονία των Αρμενίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα και με τον ίδιο τρόπο με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Ελλήνων και των Ασσυρίων (Νεστοριανών χριστιανών).[6]

Διεθνής αναγνώριση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Φωτογραφίες της Γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915 στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, ως μέρος εκστρατείας ενημέρωσης του κοινού (2016).

Οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει επίσημα[7] την γενοκτονία των Αρμενίων είναι:

  1. Αργεντινή
  2. Βέλγιο
  3. Καναδάς
  4. Χιλή
  5. Κύπρος
  6. Ελλάδα
  7. Γαλλία
  8. Γερμανία
  9. Ιταλία
  10. Λιθουανία
  11. Λίβανος
  12. Ολλανδία
  13. Πολωνία
  14. Ρωσία
  15. Σλοβακία
  16. Σουηδία
  17. Ελβετία
  18. Ουρουγουάη
  19. Βατικανό
  20. Βενεζουέλα
  21. Αρμενία
  22. Αυστρία
  23. Βολιβία
  24. Τσεχία
  25. Συρία
  26. Ιράν

Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, οι 45 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκωνία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία από τη Μεγάλη Βρετανία και δύο περιοχές της Αυστραλίας (Νέα Νότιος Ουαλία και Νότια Αυστραλία).

Μαρτυρίες της εποχής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Semen Ivanovic Aralov, πρώην στρατιωτικός, ήταν πρεσβευτής της Σοβιετικής Ένωσης στην Τουρκία από τον Ιανουάριο 1922 ως τον Απρίλιο 1923. Στο βιβλίο του «Απομνημονεύματα ενός σοβιετικού διπλωμάτη, 1922-1923» (1960) αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο η Σοβιετική Ένωση στήριξε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά την Τουρκία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, καθώς και σε ορισμένα περιστατικά από τις βιαιότητες των Τούρκων κατά Αρμενίων και Ελλήνων:

«Τα τουρκικά στρατεύματα, τα οποία διοικούσε ο αντιδραστικός στρατηγός Κιαζίμ Καραμπεκίρ πασάς, προέβαιναν σε ομαδικές σφαγές Αρμενίων, ύστερα από προγραφές. Σφάχτηκαν περισσότερο από 69.000 άνθρωποι.»[8]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Για περαιτέρω διάβασμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

50, Supplemento (2014)[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  1. «Armenian massacres». Encyclopædia Britannica. 2009. Encyclopædia Britannica Online. 2009
  2. Council of Europe Parliamentary Assembly Resolution, 24 Απριλίου 1998
  3. «Cultural Cleansing: Who Remembers The Armenians». in Robert Bevan. The Destruction of Memory, Reaction Books, London. 2006, σσ. 25–60
  4. Niall Ferguson, The War of the World: Twentieth-Century Conflict and the Descent of the West, New York: Penguin Press, 2006, 176-7
  5. R. J. Rummel, The Holocaust in Comparative and Historical Perspective, A Journal Social Issues, 1 Απριλίου 1998 — τομ. 3, τευχ. 2
  6. Schaller, Dominik J. and Zimmerer, Jürgen (2008) «Late Ottoman Genocides: The Dissolution of the Ottoman Empire and Young Turkish population and extermination policies.» Journal of Genocide Research, 10:1, σσ. 7–14.
  7. «Η γενοκτονία των Αρμενίων». Σαν Σήμερα .gr. http://www.sansimera.gr/articles/765. Ανακτήθηκε στις 2016-06-02. 
  8. Παπουλίδης Κ. Κωνσταντίνος, Ο Ελληνικός κόσμος στα Απομνημονεύματα του Σοβιετικού πρεσβευτή στην Τουρκία, S.I. Aralov (1922-1923). Βαλκανικά σύμμεικτα, έκδοση Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, 1998, τ. 10, σελ. 190.