Αυτοκράτορας Κόκο
Ο Αυτοκράτορας Κόκο (光孝天皇, Kōkō-tennō, 830 – 17 Σεπτεμβρίου 887) ήταν ο 58ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας,[1] σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής.[2]
Ο Κόκο βασίλευσε από το 884 έως το 887. [3]
Παραδοσιακή αφήγηση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Πριν από την άνοδο του Αυτοκράτορα στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το όνομά του (imina) [4] ήταν Toκιγιάσου σιννό [5] ή Kομάτσου-τεϊ . [6] Αργότερα αναφερόταν μερικές φορές ως «ο Αυτοκράτορας του Κομάτσου». [7] Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο μετέπειτα αυτοκράτορας Γκo-Κομάτσου να υιοθετήσει αυτό το όνομα (go- σημαίνει "μετέπειτα", δηλ. "Αυτοκράτορας Κομάτσου ο μεταγενέστερος" ή "Αυτοκράτορας Κομάτσου Β΄").
Ο Toκιγιάσου σιννό ήταν ο τρίτος γιος του Αυτοκράτορα Nινμγιό. Η μητέρα του ήταν η Φουτζιβάρα νο Σαβάκo. [8]
Ο Kοκό είχε τέσσερις αυτοκρατορικές συζύγους και 41 αυτοκρατορικούς γιους και αυτοκρατορικές κόρες. [7]
Γεγονότα της ζωής του Κόκο
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ο πρώτος καμπάκου Φουτζιβάρα νo Moτοτσούνε είχε επιρροή στη διαδικασία, με την οποία ο Kοκό έγινε Αυτοκράτορας. Την εποχή που καθαιρέθηκε ο Αυτοκράτορας Γιόζεϊ, ο πρίγκιπας Toκιγιάσου ήταν ήδη κυβερνήτης του Χιτάτσι και Υπουργός Τελετών (Τζίμπου-κγιό, 治部卿) [9]
Σύμφωνα με την αφήγηση του Kιταμπατάκε Τσικαφούσα του 14ου αι., ο Moτοτσούνε έλυσε το πρόβλημα της διαδοχής, πηγαίνοντας απλώς στον Toκιγιάσου-σιννό, όπου ο καμπάκου προσφώνησε τον πρίγκιπα ως κυρίαρχο και όρισε αυτοκρατορικές φρουρές. Ο πρίγκιπας σηματοδότησε την αποδοχή του ανεβαίνοντας στο αυτοκρατορικό φορείο (παλανκίνο), το οποίο στη συνέχεια τον οδήγησε στην κατοικία του Αυτοκράτορα μέσα στο ανάκτορο. Περιέργως, φορούσε ακόμη τα ενδύματα ενός πρίγκιπα, όταν αποφάσισε να κάνει αυτόν τον περίπατο σε ένα εντελώς απρόβλεπτο μέλλον. [10]
- 4 Φεβρουαρίου 884 (Γκανγκγιό 8, 4η ημέρα του 1ου μήνα): Το 8ο έτος της βασιλείας του Αυτοκράτορα Γιόζεϊ (陽成天皇八年), ο Αυτοκράτορας καθαιρέθηκε. και οι μελετητές στη συνέχεια ερμήνευσαν ότι η διαδοχή (senso) ελήφθη από τον τρίτο γιο του πρώην αυτοκράτορα Nινμγιό, ο οποίος ήταν τότε 55 ετών [11]
- 23 Μαρτίου 884 (Γκανγκγιό 8, 23η ημέρα του 2ου μήνα': Ο Αυτοκράτορας Kόκο λέγεται ότι ανέβηκε στο θρόνο (sokui). [12]
- 885 (Γκανγκγιό 9): Το όνομα της εποχής άλλαξε ανάλογα το 885. [10]
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Kόκο αναβίωσε πολλές αρχαίες αυλικές τελετουργίες και τελετές, και ένα παράδειγμα είναι η αυτοκρατορική εκδρομή με γεράκια στη Σερικάβα, η οποία είχε ξεκινήσει το 796 από τον Αυτοκράτορα Kάνμου. Αυτό το τελετουργικό γεγονός αναβίωσε από τον Kόκο μετά από 50 χρόνια. [10]
- 11 Ιανουαρίου 886 (Nίνα 2, 14η ημέρα του 12ου μήνα): Ο Kόκο ταξίδεψε στη Σεριγκάβα για να κυνηγήσει με γεράκια. Του άρεσε πολύ αυτό το είδος κυνηγιού και συχνά αφιέρωνα χρόνο σε αυτό το είδος δραστηριότητας. [13]
- 17 Σεπτεμβρίου 887 (Nίνα 3, 26η ημέρα του 8ου μήνα) 仁和三年八月二十六日 -->: Ο Kόκο απεβίωσε σε ηλικία 57 ετών. [14]
Η πραγματική τοποθεσία του τάφου του Kόκο είναι γνωστή. [1] Αυτός ο Αυτοκράτορας τιμάται παραδοσιακά σε ένα Σιντοϊστικό μνημείο (misasagi) στο Κιότο.
Η Υπηρεσία Αυτοκρατορικής Οικίας ορίζει αυτήν την τοποθεσία ως το μαυσωλείο του Kόκο. Ονομάζεται επίσημα Kαγκουραγκαόκα νo Χιγκάσι νo μισασάγκι. [15]
Kουγκγιό
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Εποχές της βασιλείας του Kοκό
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σύζυγοι και παιδιά
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Ποίηση
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Τον Αυτοκράτορα Kόκο τον θυμούνται καλά για την ποίησή του, και ένα από τα βάκα του εμφανίστηκε στο Oγκούρα Χγιακούνιν Ίσσου:君がため春の野に出でて若菜つむ わが衣手に雪はふりつつ kimi ga tame haru no no ni idete wakana tsumu waga koromode ni yuki wa furitsutsu (Kokin Wakashū 1:21)
Δείτε επίσης
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]Σημειώσεις
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
- 1 2 Imperial Household Agency (Kunaichō): 光孝天皇 (58)
- ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 67.
- ↑ Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon (στα Γαλλικά). Oriental Translation Fund. 1834.
- ↑ Brown, pp. 264; prior to Emperor Jomei, the personal names of the emperors (their imina) were very long and people did not generally use them. The number of characters in each name diminished after Jōmei's reign.
- ↑ Titsingh, p. 124; Varley, p. 171.
- ↑ Ponsonby-Fane, p. 8.
- 1 2 Brown, p. 289.
- ↑ Brown, p. 289; Varley, p. 171.
- ↑ Varley, p. 172; Titsingh, p. 429.
- 1 2 3 Varley, p. 172.
- ↑ Brown, p. 289; Varley, p. 44; a distinct act of senso is unrecognized prior to Emperor Tenji; and all sovereigns except Jitō, Yōzei, Go-Toba, and Fushimi have senso and sokui in the same year until the reign of Emperor Go-Murakami.
- ↑ Titsingh, p. 124; Varley, p. 44.
- ↑ Titsingh, p. 125.
- ↑ Brown, p. 289; Varley, p.173.
- ↑ Ponsonby-Fane, p. 420.
Βιβλιογραφικές αναφορές
[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]- Βrown, Delmer M. and Ichirō Ishida, επιμ. (1979). Gukanshō: Το μέλλον και το παρελθόν . Berkeley: University of California Press. (ISBN 978-0-520-03460-0)ISBN 978-0-520-03460-0 ;OCLC 251325323
- Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon . (1959). Ο Αυτοκρατορικός Οίκος της Ιαπωνίας . Κιότο: Ponsonby Memorial Society.OCLC 194887OCLC 194887
- Titsingh, Isaac . (1834). Nihon Ōdai Ichiran ; ou, Annales des empereurs du Japon . Παρίσι: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.OCLC 5850691OCLC 5850691
- Varley, Η. Paul . (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns . Νέα Υόρκη: Columbia University Press. (ISBN 978-0-231-04940-5)ISBN 978-0-231-04940-5 ;OCLC 59145842