Αστέρας του Μπάρναρντ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: Sky map 17h 57m 48.5s, +04° 41′ 36″

Αστέρας του Μπάρναρντ
Barnardstar2006.jpg
Η θέση του Αστέρα του Μπάρναρντ ( ο νότος είναι προς τα πάνω)
Αστερισμός: Οφιούχος
Συντεταγμένες
(εποχή ):
17h 57m 48.49803s[1]
Φαινόμενο μέγεθος: 9,511[2]
Φασματικός τύπος: M4.0V[3]
Απόσταση από τη Γη: 5,978 έτη φωτός

O Αστέρας του Μπάρναρντ (Barnard's Star) είναι πολύ χαμηλής μάζας ερυθρός νάνος αστέρας σε απόσταση περίπου έξι ετών φωτός από τη Γη ο οποίος εμφανίζεται στον αστερισμό Οφιούχο. Είναι ο τέταρτος κοντινότερος αστέρας στον Ήλιο, μετά από τους τρεις αστέρες του συστήματος του Άλφα Κενταύρου.[4]. Παρά την εγγύτητά του στη Γη, το φαινόμενο μέγεθος του είναι 9, δηλαδή δεν είναι ορατός με γυμνό μάτι, ενώ είναι περισσότερο φωτεινός στο υπέρυθρο από ό,τι στο ορατό φως. O αστέρας πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Έμερσον Μπάρναρντ, ωστόσο δεν ήταν ο πρώτος που τον παρατήρησε καθώς εμφανιζόταν στους αστρονομικούς πίνακες του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ το 1888 και το 1890. Το 1916 μετρήθηκε από τον Μπάρναρντ η ιδία κίνηση του στα 10,3 arcseconds ανά έτος, γεγονός που τον κατατάσσει μέχρι και σήμερα τον αστέρα με τη μεγαλύτερη κίνηση σε σχέση με τον Ήλιο. [5] Ο Αστέρας του Μπάρναρντ είναι μεταξύ των πλέον μελετημένων άστρων λόγω της εγγύτητας του και της ιδανικής του θέσης για παρατήρηση κοντά στον Ουράνιο Ισημερινό.[6] Ιστορικά η έρευνα του αστέρα έχει εστιαστεί στη μέτρηση των χαρακτηριστικών του και της αστρομετρίας του και για να διερευνηθεί η πιθανότητα να έχει εξωπλανήτες.

Χαρακτηριστικά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αστέρας του Μπάρναρντ είναι ένας ερυθρός νάνος τύπου M4, πολύ αμυδρός για να παρατηρηθεί χωρίς τηλεσκόπιο. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 9,5. Η ηλικία του πιθανολογείται από 7 έως 12 δισεκατομμύρια χρόνια ως εκ τούτου είναι πολύ γηραιότερος του Ήλιου και πρέπει να είναι από τα παλιότερα αστέρια του Γαλαξία.[7] O Αστέρας του Μπάρναρντ έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της περιστροφικής του ενέργειας καθώς οι περιοδικές μικρές αλλαγές της φωτεινότητας του δείχνουν ότι περιστρέφεται μία φορά ανά 130 ημέρες [8](ο Ήλιος περιστρέφεται κάθε 25 ημέρες).

Σχέδιο Δαίδαλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Σχέδιο Δαίδαλος

Ο Αστέρας του Μπάρναρντ μελετήθηκε ως μέρος του σχεδίου Δαίδαλος. Μεταξύ του 1973 και του 1978 η μελέτη αυτή πρότεινε το μη επανδρωμένο διαστρικό ταξίδι στον αστέρα με τεχνολογία του κοντινού μέλλοντος που τοποθετούνταν στις αρχές του 21ου αιώνα[9] Ο Αστέρας του Μπάρναρντ επιλέχθηκε με βάση την υψηλή πιθανότητα να διαθέτει εξωπλανήτες.[10]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Van Leeuwen, F. (2007). «Validation of the new Hipparcos reduction». Astronomy and Astrophysics 474 (2): 653. doi:10.1051/0004-6361:20078357. Bibcode2007A&A...474..653V. 
  2. Koen, C.; Kilkenny, D.; Van Wyk, F.; Marang, F. (2010). «UBV(RI)C JHK observations of Hipparcos-selected nearby stars». Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 403 (4): 1949. doi:10.1111/j.1365-2966.2009.16182.x. Bibcode2010MNRAS.403.1949K. 
  3. Gizis, John E. (1997). «M-Subdwarfs: Spectroscopic Classification and the Metallicity Scale». Astronomical Journal 113: 806. doi:10.1086/118302. Bibcode1997AJ....113..806G. 
  4. http://shiva.uwp.edu/p120/astro_survey.html
  5. Barnard, E. E. (1916). «A small star with large proper motion». Astronomical Journal 29 (695): 181. doi:10.1086/104156. Bibcode1916AJ.....29..181B. 
  6. Dawson, P. C.; De Robertis, M. M. (2004). «Barnard's Star and the M Dwarf Temperature Scale». The Astronomical Journal 127 (5): 2909. doi:10.1086/383289. Bibcode2004AJ....127.2909D. http://iopscience.iop.org/1538-3881/127/5/2909/203416.text.html. 
  7. Riedel, A. R.; Guinan, E. F.; DeWarf, L. E.; Engle, S. G.; McCook, G. P. (May 2005). «Barnard's Star as a Proxy for Old Disk dM Stars: Magnetic Activity, Light Variations, XUV Irradiances, and Planetary Habitable Zones». Bulletin of the American Astronomical Society 37: 442. Bibcode2005AAS...206.0904R. 
  8. Benedict, G. Fritz; McArthur, Barbara; Nelan, E.; Story, D.; Whipple, A. L.; Shelus, P. J.; Jefferys, W. H.; Hemenway, P. D. και άλλοι. (1998). «Photometry of Proxima Centauri and Barnard's star using Hubble Space Telescope fine guidance senso 3». The Astronomical Journal 116 (1): 429. doi:10.1086/300420. Bibcode1998AJ....116..429B. 
  9. Bond, A.; Martin, A.R. (1976). «Project Daedalus — The mission profile». Journal of the British Interplanetary Society 29 (2): 101. Bibcode1976JBIS...29..101B. http://md1.csa.com/partners/viewrecord.php?requester=gs&collection=TRD&recid=A7618970AH&q=project+daedalus&uid=788304424&setcookie=yes. Ανακτήθηκε στις August 15, 2006. 
  10. Darling, David (July 2005). «Daedalus, Project». The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, and Spaceflight. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 31 August 2006. http://www.daviddarling.info/encyclopedia/D/Daedalus.html. Ανακτήθηκε στις August 10, 2006. 

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Barnard's Star (έκδοση 769961293) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).