Αντώνιος Αθηνογένης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αντώνιος Αθηνογένης
Γέννηση 1875
Θάνατος Ιουλίου 1963
Υπηκοότητα Ελλάδα
Ιδιότητα πολιτικός
Αξίωμα Υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας της Ελλάδας και Υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως της Ελλάδας

Ο Αντώνης Αθηνογένης (1875 - 1963) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός του 20ού αιώνα.[1]

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε το 1875 στην Σμύρνη.[1] Ο πατέρας του λεγόταν Ιωάννης ενώ θείος του ήταν ο Παύλος Αθηνογένης, ιδρυτής του Ομήρειου Παρθεναγωγείου της Σμύρνης. Μάλιστα στη διαθήκη του θείου του, ορίστηκε ισόβιο μέλος της εφορείας του Ομηρείου.[2]

Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης και στη συνέχεια σπούδασε νομική στο Οθώνειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Πολέμησε ως εθελοντής στον πόλεμο του 1897 και μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε ως δικηγόρος στη Σμύρνη. Αργότερα συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους και στην μικρασιατική εκστρατεία.

Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα όπου ακολούθησε πολιτική καριέρα διατελώντας πρώτα βουλευτής Αθηνών με το Λαϊκό Κόμμα και έπειτα βουλευτής Αττικής του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος. Επίσης διετέλεσε αντιπρόεδρος της βουλής (1933-35) και υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως στην Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη από τις 10 Οκτωβρίου 1935 ως τις 30 Νοεμβρίου 1935.[3]

Μεταπολεμικά ηγήθηκε κίνησης που στρεφόταν εναντίον των μαυραγοριτών που κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχαν αγοράσει εκατοντάδες ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές.[4] Υπήρξε επίσης γενικός γραμματέας του Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου και αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες, κυρίως προσφυγικού ενδιαφέροντος.[1] Σύμφωνα με τις λίστες της Μεγάλης Στοάς των μασόνων της Ελλάδας, υπήρξε ελευθεροτέκτονας.[5]

Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1963. Προς τιμή του, το όνομά του δόθηκε σε δρόμο της Νέας Σμύρνης.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Μηλιώρη, Νίκου Ε. (1964). «Η πνευματική εισφορά των Μικρασιατών». Μικρασιατικά Χρονικά (Αθήναι: Τμήμα Μικρασιατικών Μελετών της Ενώσεως Σμυρναίων) Ενδέκατος: 128 - 129. 
  2. Μάρω Βουγιούκα- Βασίλης Μεγαρίδης, Οδωνυμικά των Προαστείων της Αθήνας, Δήμος Αθηναίων Πολιτιστικός Οργανισμός, Αθηναϊκή Βιβλιοθήκη, Σεπτέμβριος 2002, τ. 1, Α-Ι, σελ. 127.
  3. Κούκουνας, Δημοσθένης (2016). Οι Έλληνες πολιτικοί. Ιστορικό, βιογραφικό λεξικό. Β΄. Αθήνα: Historia, σελ. 16. 
  4. Βασιλόπουλος, Χρίστος (24 Ιανουαρίου 2015). «Μια διδακτική ιστορία για τα ακίνητα της κατοχής που χάθηκαν για έναν τενεκέ λάδι. Στην Απελευθέρωση οι πολίτες στράφηκαν εναντίον των μαυραγοριτών που «έραψαν» νόμο στα μέτρα τους...». mixanitouxronou.gr. Μηχανή του Χρόνου. http://www.mixanitouxronou.gr/mia-didaktiki-istoria-gia-ta-akinita-tis-katochis-pou-chathikan-gia-enan-teneke-ladi-stin-apeleftherosi-i-polites-strafikan-enantion-ton-mavragoriton-pou-erapsan-nomo-sta-metra-tous/. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2016. 
  5. «H λίστα των μασόνων». tovima.gr. Το Βήμα. 19 Μαρτίου 2006. http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=172012. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2016. 

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]