Αντιήρωας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Τα ρεβιζιονιστικά γουέστερν συχνά έχουν έναν αντιήρωα για κύριο χαρακτήρα που είναι ηθικά διφορούμενος. Ο Κλιντ Ίστγουντ, απεικονίζεται στο Για μια χούφτα δολάρια (1964), παρουσιάζεται ως "Ο Άνθρωπος Χωρίς Όνομα", ένας αρχέτυπος αντιήρωας, στη σπαγκέτι γουέστερν Τριλογία των Δολαρίων.

Ένας αντιήρωας είναι ο πρωταγωνιστής που δεν διαθέτει συμβατικές ηρωικές ιδιότητες όπως ο ιδεαλισμός, το θάρρος και η ηθική.[1][2][3][4][5] Παρόλο που οι αντιήρωες μπορεί μερικές φορές να πράττουν το σωστό, συχνά είναι για τους λάθος λόγους και επειδή εξυπηρετεί το δικό τους συμφέρον και όχι επειδή διακατέχονται από ηθικές πεποιθήσεις.[6]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το πρώτυπο του αντιήρωα μπορεί να ανιχνευθεί στον Θερσίτη του Ομήρου.[7]:197–198 Η έννοια εντοπίζεται επίσης στο κλασικό ελληνικό δράμα,[8] στη ρωμαϊκή σάτιρα και στην αναγεννησιακή λογοτεχνία[7]:197–198 όπως ο Δον Κιχώτης[8][9] και ο πικαρέσκο απατεώνας.[10]

Ο όρος αντιήρωας χρησιμοποιήθηκε αρχικά στις αρχές του 1714,[5] σε έργα όπως Ο ανιψιός του Ραμώ τον 18ο αιώνα,[7]:199–200 και χρησιμοποιείται επίσης ευρύτερα για να καλύψει και τους βυρωνικούς ήρωες.[11]

Ο λογοτεχνικός ρομαντισμός τον 19ο αιώνα βοήθησε στη διάδοση νέων μορφών του αντιήρωα.[12][13] Ο αντιήρωας έγινε τελικά μια καθιερωμένη μορφή κοινωνικής κριτικής, ένα φαινόμενο που συχνά συνδέεται με τον ανώνυμο πρωταγωνιστή στο βιβλίο του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι Σημειώσεις από το υπόγειο.[7]:201–207 Ο αντιήρωας εμφανίστηκε ως ένας χαρακτήρας κατ' αντίστιξη του παραδοσιακού αρχέτυπου ήρωα, μια διαδικασία που ο Νόρθροπ Φράι αποκαλούσε το φανταστικό κέντρο βάρους.[14] Αυτό το κίνημα έδειξε μια λογοτεχνική αλλαγή στο ηρωικό ήθος από τον φεουδάρικο αριστοκράτη στον αστικό δημοκράτη, όπως και η μετάβαση από επικές σε ειρωνικές αφηγήσεις.[14]

Ο Χακλμπέρι Φιν (1884) έχει αποκαλεστεί «ο πρώτος αντιήρωας στον αμερικανικό παιδικό σταθμό».[15]

Ο αντιήρωας έγινε πιο εμφανής στις αρχές του 20ου αιώνα σε υπαρξιακά έργα όπως Η Μεταμόρφωση (1915)[16] του Φραντς Κάφκα, στο βιβλίο Η ναυτία (1938)[17] του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, και στο βιβλίο Ο Ξένος (1942)[18] του Αλμπέρ Καμύ. Ο πρωταγωνιστής σε αυτά τα έργα είναι ένας αναποφάσιστος κεντρικός ήρωας που παρασύρεται μέσα από τη ζωή του και διακατέχεται από ανία, άγχος, και αποξένωση.[19]

Ο αντιήρωας εισήλθε στην αμερικανική λογοτεχνία στη δεκαετία του 1950 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και απεικονίζονταν ως μια αλλοτριωμένη φιγούρα, ανίκανη να επικοινωνήσει.[20]:294–295 Ο Αμερικανός αντιήρωας των δεκαετιών 1950 και 1960 (όπως απεικονίζεται στα έργα των Τζακ Κέρουακ, Νόρμαν Μέιλερ κ.α.) ήταν τυπικά πιο ενεργητικός από τον γαλλικό ομόλογό του, με χαρακτήρες όπως ο Ντιν Μοριάρτι του Κέρουακ, που φημισμένα πήρε το δρόμο του για να νικήσει την ανία του.[21]:18 Η βρετανική εκδοχή του αντιήρωα εμφανίστηκε στα έργα των "angry young men" της δεκαετίας του 1950.[8][22] Οι συλλογικές διαμαρτυρίες της αντιπολιτισμικής δεκαετίας του του 1960 είδαν τον μοναχικό αντιήρωα να απομακρύνεται βαθμιαία από την κυρίαρχη θέση στη λογοτεχνία, αν και όχι χωρίς επακόλουθες αναβιώσεις σε λογοτεχνική και κινηματογραφική μορφή.[20]:295

Ο αντιήρωας παίζει επίσης έναν εξέχοντα ρόλο σε φιλμ νουάρ όπως το Double Indemnity (Κολασμένη Αγάπη, 1944) και Night and the City (Η νύχτα και η πόλη, 1950), σε γκάνγκστερ ταινίες όπως The Godfather (Ο Νονός, 1972) και Goodfellas (Τα Καλά Παιδιά, 1990),[23] και σε γουέστερν ταινίες, ειδικότερα σε ρεβιζιονιστικά και σπαγκέτι γουέστερν. Οι κύριες φιγούρες σε αυτά τα γουέστερν είναι συχνά αμφιλεγόμενες, όπως Ο Άνθρωπος Χωρίς Όνομα, A Fistful of Dollars (Μονομαχία στο Ελ Πάσο, 1964) με τον Κλιντ Ίστγουντ, For a Few Dollars More (1965) και The Good, the Bad and the Ugly (Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, 1966).

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. «antihero». American Heritage Dictionary. 2013-01-09. Ανακτήθηκε στις 2013-10-03. 
  2. «anti-hero». Macmillan Dictionary. Ανακτήθηκε στις 2013-10-04. 
  3. «Antiheroine». Merriam-Webster Dictionary. 2012-08-31. Ανακτήθηκε στις 2013-10-03. 
  4. «anti-hero». Oxford Dictionaries. Ανακτήθηκε στις 2014-09-06. 
  5. 5,0 5,1 «Antihero». Merriam-Webster Dictionary. 2012-08-31. Ανακτήθηκε στις 2013-10-03. 
  6. Laham, Nicholas (2009). Currents of Comedy on the American Screen: How Film and Television Deliver Different Laughs for Changing Times. Jefferson, North Carolina: McFarland & Co., σελ. 51. ISBN 9780786442645. 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Steiner, George (2013). Tolstoy Or Dostoevsky: An Essay in the Old Criticism. New York: Open Road. ISBN 9781480411913. 
  8. 8,0 8,1 8,2 «antihero». Encyclopædia Britannica. 2013-02-14. Ανακτήθηκε στις 2014-08-09. 
  9. «Literary Terms and Definitions A». Web.cn.edu. Ανακτήθηκε στις 2013-10-03. 
  10. Halliwell, Martin (2007). American Culture in the 1950s. Edinburgh: Edinburgh University Press, σελ. 60. ISBN 9780748618859. 
  11. «Literary Terms and Definitions B». Web.cn.edu. Ανακτήθηκε στις 2014-09-06. 
  12. Alsen, Eberhard (2014). The New Romanticism: A Collection of Critical Essays. Hoboken: Taylor and Francis, σελ. 72. ISBN 9781317776000. https://books.google.co.uk/books?id=DDHKAgAAQBAJ&pg=PA72&dq=anti+hero+romanticism&hl=en&sa=X&ei=YUc1VYjuMs7jaJjbgbAO&ved=0CC4QuwUwAg#v=onepage&q=anti%20hero%20romanticism&f=false. Ανακτήθηκε στις 20 April 2015. 
  13. Simmons, David (2008). The Anti-Hero in the American Novel: From Joseph Heller to Kurt Vonnegut (1st έκδοση). New York: Palgrave Macmillan, σελ. 5. ISBN 9780230612525. https://books.google.co.uk/books?id=KZnFAAAAQBAJ&pg=PA5&dq=anti+hero+romanticism&hl=en&sa=X&ei=YUc1VYjuMs7jaJjbgbAO&ved=0CCQQuwUwAA#v=onepage&q=anti%20hero%20romanticism&f=false. Ανακτήθηκε στις 20 April 2015. 
  14. 14,0 14,1 Frye, Northrop (2002). Anatomy of Criticism. London: Penguin, σελ. 34. ISBN 9780141187099. 
  15. Hearn, Michael Patrick (2001). The Annotated Huckleberry Finn: Adventures of Huckleberry Finn (Tom Sawyer's Comrade) (1st έκδοση). New York: Norton, σελ. xvci. ISBN 0393020398. 
  16. Barnhart, Joe E. (2005). Dostoevsky's Polyphonic Talent. Lanham: University Press of America, σελ. 151. ISBN 9780761830979. 
  17. Asong, Linus T. (2012). Psychological Constructs and the Craft of African Fiction of Yesteryears: Six Studies. Mankon: Langaa Research & Publishing CIG, σελ. 76. ISBN 9789956727667. https://books.google.co.uk/books?id=MFkDP6Lym9YC&pg=PA76&dq=La+Naus%C3%A9e+anti-hero&hl=en&sa=X&ei=WvAeVfvwK4e5OJLPgIgD&ved=0CCAQ6AEwAA#v=onepage&q=La%20Naus%C3%A9e%20anti-hero&f=false. 
  18. Gargett, Graham (2004). Heroism and Passion in Literature: Studies in Honour of Moya Longstaffe. Amsterdam: Rodopi, σελ. 198. ISBN 9789042016927. https://books.google.co.uk/books?id=sc6QqZCpHgYC&pg=PA198&dq=l%27etranger+anti-hero&hl=en&sa=X&ei=BVY1Vev8NoLiaMfdgZgL&ved=0CCIQuwUwAA#v=onepage&q=l'etranger%20anti-hero&f=false. 
  19. Brereton, Geoffery (1968). A Short History of French Literature. Penguin Books, σελ. 254–255. 
  20. 20,0 20,1 Hardt, Michael. Weeks, Kathi (2000). The Jameson Reader (Reprint έκδοση). Oxford, UK ; Malden, Massachusetts: Blackwell. ISBN 9780631202707. 
  21. Edelstein, Alan (1996). Everybody is Sitting on the Curb: How and why America's Heroes Disappeared. Westport, Connecticut: Praeger. ISBN 9780275953645. 
  22. Ousby, Ian (1996). The Cambridge Paperback Guide to Literature in English. New York: Cambridge University Press, σελ. 27. ISBN 9780521436274. 
  23. «Classic Ten – Greatest Anti-Heroes». AMC. Ανακτήθηκε στις 2016-09-11. 

Περαιτέρω ανάγνωση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Simmons, David (2008). The Anti-Hero in the American Novel: From Heller to Vonnegut. Palgrave Macmillan. ISBN 0-230-60323-8. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]