Volkswagen Beetle
 |
|
| Κατασκευαστής | Volkswagen |
|---|---|
| Εναλλακτική Ονομασία | Volkswagen Käfer (Σκαθάρι) Volkswagen Type 1 |
| Παραγωγή | 1938 — 2003 |
| Προηγούμενο μοντέλο | Κανένα |
| Επόμενο μοντέλο | Volkswagen Golf Volkswagen Jetta Volkswagen New Beetle Volkswagen Beetle (A5) Volkswagen Gol (στη Βραζιλία) |
| Κατηγορία | Μικρομεσαίο οικονομικό αυτοκίνητο |
| Αμάξωμα | 2-πορτο sedan 2-πορτο cabrio |
| Διαμόρφωση | Κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση |
| Κινητήρας | 1.1 L, 1.2 L, 1.3 L, 1.5 L, 1.6 L / Όλοι επίπεδοι 4-κύλινδροι (H4) αερόψυκτοι, βενζίνης |
| Μετάδοση | 4-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο χωρίς συμπλέκτη Autostick (1967 - 1976) |
| Μεταξόνιο | 2.400 - 2.420 χιλιοστά |
| Μήκος | 4.070 - 4.140 χιλιοστά |
| Πλάτος | 1.540 - 1.585 χιλιοστά |
| Ύψος | 1.500 χιλιοστά |
| Κενό Βάρος | 730 - 930 κιλά |
Το Volkswagen Beetle (Σκαθάρι ή Σκαραβαίος, όπως έγινε γνωστό στην Ελλάδα) ήταν το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen και γενικότερα του ομίλου Volkswagen και παρήχθη από το 1938 έως το 2003. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεγάλης χρονικής περιόδου, συνολικά 21.529.464 αντίτυπα κατασκευάστηκαν, με αποτέλεσμα το Beetle να γίνει, σε παγκόσμια κλίμακα, το αυτοκίνητο με την μεγαλύτερη χρονική διάρκεια παραγωγής και τον μεγαλύτερο αριθμό αντιτύπων από ένα ντιζάιν.
Μέχρι το 2002 έφερε και τον τίτλο του αυτοκινήτου με τις περισσότερες πωλήσεις υπό το ίδιο όνομα, οπότε το πέρασε το Volkswagen Golf που είναι de facto ο αντικαταστάτης του, από το 1974, ο οποίος όμως σήμερα βρίσκεται στην 6-η γενιά του. Από το 1997 έως το 2010, επίσης, παρήχθη και το Volkswagen New Beetle, με σχεδίαση εμπνευσμένη από τον πρώτο Σκαραβαίο. Βασίστηκε στο σασί του 4-ης γενιάς του Volkswagen Golf και ως αποτέλεσμα, σε αντίθεση με το «όλα πίσω» του Beetle, το New Beetle έχει τον κινητήρα στο μπροστινό μέρος, την κίνηση στους εμπρός τροχούς και το χώρο αποσκευών στο πίσω μέρος. Το 2011, εισήχθη η 2-η γενιά του και κυκλοφόρησε υπό την ονομασία Beetle σκέτο. Βασίζεται στο σασί της 6ης γενιάς του Volkswagen Golf και συγκεκριμένα της σεντάν έκδοσης (Jetta). Επομένως, η διάταξη «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση» διατηρήθηκε.
Το αρχικό Beetle ανήκει σε έναν πολύ μικρό κατάλογο οχημάτων που λανσαρίστηκαν λίγο πριν ή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και που παρέμειναν ανταγωνιστικά για πολλές δεκαετίες, όπως το Citroën 2CV, το Mini, το Fiat 500, το Jeep και η σειρά Land Rover.
To Beetle κατέλαβε την 4-η θέση σε σχετική ψηφοφορία για το Αυτοκίνητο του Αιώνα, στα τέλη του 1999, πίσω από το Ford Model T, το Mini και το Citroën DS («βάτραχος»).
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Ονομασία του μοντέλου
Tο αυτοκίνητο ήταν αρχικά γνωστό ως «Käfer» (στα γερμανικά «Σκαραβαίος») και από αυτό προήλθε και η γνωστή λαϊκή ονομασία σε πολλά κράτη, όπως «Σκαθάρι» στην Ελλάδα ή «Beetle» στις αγγλόφωνες χώρες. Ειδικότερα η λέξη «Beetle», υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ ως το επίσημο όνομα του μοντέλου μόλις τον Αύγουστο του 1967. Προηγουμένως ήταν γνωστό ως «VW Type 1», ενώ στην Ευρώπη αναφερόταν επίσημα ως το VW 1100, 1200, 1300, 1500 ή 1600, ανάλογα με τον κυβισμό της κάθε έκδοσης και αυτές ήταν οι ονομασίες που αναγράφονταν στο πίσω μέρος των οχημάτων.
[Επεξεργασία] Aρχική ιδέα και πραγματοποίηση
Η κατασκευή του προήλθε από τις προσπάθειες της Ναζιστικής Γερμανίας να κατασκευάσει ένα αυτοκίνητο για τον λαό.
Το 1931, ο Φέρντιναντ Πόρσε (Dr. Ferdinand Porsche) ίδρυσε την εταιρεία Porsche GmbH, έχοντας ως συνεργάτες του τον Κάρλ Ράμπε (Karl Rabe), τον Έρβιν Κομέντα (Erwin Komenda), τον Φράντς Ξαβιέ Ράιμπις (Franz Xaver Reimpiess) και τον γιο του, Φέρρι (Ferry).
Το πρώτο πρόγραμμα της εταιρείας, ήταν η σχεδίαση ενός αυτοκινήτου «της μάζας» που θα ήταν προσβάσιμο για αγορά από όλο το λαό και, γι' αυτό το λόγο, το ονόμασε Volkswagen (αυτοκίνητο του λαού). Το πρόγραμμα αυτό το χρηματοδότησε ο Αδόλφος Χίτλερ, ο οποίος έδωσε τις βασικές οδηγιές στον Πόρσε στα τέλη καλοκαιριού του 1933, σε μεταξύ τους συνάντηση στο ξενοδοχείο Kaiserhof στο Βερολίνο. Αναλύοντας τα σχέδιά του στον Πόρσε, του ζήτησε να είναι μικρό, τετραθέσιο, ανθεκτικό, με αξιόπιστο κινητήρα, χαμηλή κατανάλωση και τιμή πώλησης 1.000 γερμανικά μάρκα (ενδεικτικώς, το 1933 αντιστοιχούσαν σε 250 δολάρια ΗΠΑ).
Ο Πόρσε και η ομάδα του, παρά τη δυνατότητα των φτηνότερων εναλλακτικών επιλογών, επέλεξαν τα ακριβότερα ανταλλακτικά στην αερόψυξη, για την καλύτερη απόδοση του κινητήρα στις υψηλές στροφές, ενώ εφάρμοσαν και καινοτομίες στο σασί, στην μηχανή και στο κιβώτιο ταχυτήτων, ανεξάρτητα από το κόστος. Ο Έρβιν Κομέντα σχεδίασε ένα καμπυλωτό, αεροδυναμικό αμάξωμα, που αν και ήταν πολύ μαζεμένο, μπορούσε να μεταφέρει 4 ενήλικα άτομα με άνεση. Μάλιστα ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του αρχικού μοντέλου ήταν 0,41 - νούμερο πραγματικά εντυπωσιακό εν έτει 1938, όταν και ξεκίνησε η μαζική παραγωγή του, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι 0,41 ήταν και ο Cd της 1-ης γενιάς του Volkswagen Golf, το 1974.[1]
Το 1938, για την μελλοντική μαζική παραγωγή του Volkswagen ιδρύθηκε η εταιρεία Gesellschaft zur Vorbereitung des Volkswagen, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Volkswagen-Werke GmbH και ξεκίνησε να κτίζεται το μεγαλύτερο εργοστάσιο αυτοκινητοβιομηχανίας. Στην πραγματικότητα ξεκίνησε η δημιουργία μιας ολόκληρης πόλης, η οποία, εκτός από το εργοστάσιο, θα περιλάμβανε και οικισμούς για τους εργαζόμενους και όλες τις βοηθητικές εγκαταστάσεις. Η πόλη αυτή ιδρύθηκε την 1-η Ιουλίου 1938, υπό το όνομα «Βόλφσμπουργκ» (Wolfsburg) και ακόμα και σήμερα είναι η έδρα της αυτοκινητοβιομηχανίας Volkswagen.
Η αρχική ονομασία του μοντέλου από τον Πόρσε, ήταν Porsche Type 60. Κατά το λανσάρισμα, ο Αδόλφος Χίτλερ έδωσε στο μοντέλο το προπαγανδιστικό όνομα KdF-Wagen = «Kraft durch Freude»-Wagen / Αυτοκίνητο «Δύναμη μέσω της Χαράς», το όνομα της επίσημης Ναζιστικής οργάνωσης για την παροχή ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων στο ευρύ κοινό. Το σχέδιο του Χίτλερ προέβλεπε, μέσω της Ναζιστικής οργάνωσης, κάθε Γερμανός πολίτης με την παρακράτηση 5 μάρκων κάθε μήνα από τον μισθό του να αποκτήσει ένα KDF αυτοκίνητο.
Όπως προαναφέρθηκε, η μαζική παραγωγή του μοντέλου ξεκίνησε το 1938, αλλά δεν πρόφτασαν να κατασκευαστούν πολλά, λόγω της έκρηξης του Β' Π.Π. Το 1939, όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, το υπό κατασκευή ακόμα εργοστάσιο άρχισε να παράγει στρατιωτικό εξοπλισμό, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το επιβατικό Volkswagen. Ο Φέρντιναντ Πόρσε δέχτηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα του Γ΄ Ράιχ και ανακατασκεύασε το επιβατικό Volkswagen, δημιουργώντας τα στρατιωτικά οχήματα Kubelwagen (τζιπ της Βέρμαχτ) και Schwimmwagen (αμφίβιο). Σχεδίασε επίσης, τα άρματα μάχης Tiger I, Tiger II και Elefant.
Ως αποτέλεσμα, η παραγωγή του εργοστασίου μετατράπηκε σε πολεμική, κατασκευάζοντας τα πολεμικά αυτά οχήματα, μολονότι παρήγαγε και το Volkswagen Type 82E, το οποίο ουσιαστικά ήταν η στρατιωτική εκδοχή του Σκαραβαίου. Υπάρχει μία εσφαλμένη εντύπωση ότι η παραγωγή της πολιτικής έκδοσης είχε διακοπεί κατά τη διάρκεια του Β' Π.Π. Στην πραγματικότητα, μεταξύ του 1940 και του 1945, κατασκευάστηκαν και ορισμένα αυτοκίνητα για πολιτική χρήση, αλλά σε μικρές ποσότητες και τα περισσότερα για κάποιους προνομιούχους της Ναζιστικής ελίτ. Για το ευρύ κοινό, ωστόσο, οι προκαταβολές και τα βιβλιάρια για την αγορά ενός αυτοκινήτου κατάντησαν φάρσα. Η κοστολόγηση με 1.000 γερμανικά μάρκα δεν κάλυπτε τα έξοδα παραγωγής και η τιμή πώλησης το 1946, όταν πραγματικά ήταν διαθέσιμο στο ευρύ κοινό, ήταν 5.000 μάρκα.
[Επεξεργασία] Εμπορική επιτυχία και απήχηση
Το 1945, με το τέλος του πολέμου, ο εξοπλισμός συναρμολόγησης του μοντέλου προσφέρθηκε από τις δυνάμεις των ΗΠΑ στο Ηνωμένο Βασίλειο ως πολεμική αποζημίωση, αλλά καμία βρετανική αυτοκινητοβιομηχανία δεν έδειξε ενδιαφέρον για την προσφορά, διότι θεώρησαν ότι τα αυτοκίνητα με τον κινητήρα πίσω δεν θα είχαν μέλλον και ότι το αυτοκίνητο ήταν υπερβολικά άσχημο. Μάλιστα, όταν το εργοστάσιο ήταν προς πώληση, ακόμα και ο Χένρυ Φορντ ο 2-ος (o εγγονός του γνωστού Χένρυ Φορντ, ιδρυτή της Ford Motor Company) δήλωσε ότι ένα τόσο άσχημο αυτοκίνητο δεν θα μπορούσε να βρει πελάτες.
Ως αποτέλεσμα, ευτυχώς για την Volkswagen, η γραμμή συναρμολόγησης παρέμεινε οριστικά στο Βόλφσμπουργκ, οπότε και μετονομάστηκε επίσημα σε Volkswagen Type 1, αν και στην καθημερινότητα επικράτησε το όνομα «Käfer» (Σκαραβαίος). Η αντίστοιχη αγγλική ονομασία «Beetle» εμφανίστηκε επισήμως στις ΗΠΑ μόλις τον Αύγουστο του 1967. Συχνά αναφερόταν και ως σκέτο Volkswagen, όταν ακόμα ήταν το μοναδικό μοντέλο της εταιρείας, ενώ κάποιες άλλες φορές, επίσης, η λέξη Volkswagen (αυτοκίνητο του λαού) λεγόταν για όλα τα μικρά αυτοκίνητα. Σήμερα, ακόμα και στην Γερμανία ταυτίζεται αποκλειστικά με τον Όμιλο Volkswagen ή την εταιρεία.
Το εργοστάσιο είχε υποστεί μεγάλες ζημιές από τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων προς το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά με βρετανική βοήθεια οι Γερμανοί εργάτες μπόρεσαν να κατασκευάσουν 1.785 αντίτυπα το 1945 και ως τα τέλη του έτους το εργοστάσιο λειτούργησε για πρώτη φορά σε σχεδόν κανονικούς ρυθμούς. Σύντομα, ο ρυθμός παραγωγής επιταχύνθηκε ραγδαία και έως τον Μάρτιο του 1946 έφτασε τα 1.000 αυτοκίνητα / μήνα. Η ζήτηση αυξήθηκε επίσης κατακόρυφα, εντός και εκτός συνόρων και 5 χρόνια αργότερα το Beetle και το μικρό και πολλαπλών χρήσεων επαγγελματικό Transporter έφτασαν συνολικά τα 100.000 αντίτυπα. Έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950, είχε γίνει ήδη το αυτοκίνητο με τις καλύτερες πωλήσεις στη Δυτική Γερμανία και το σύμβολο του οικονομικού θαύματος της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας.
Κατά τη δεκαετία του 1950 και τη δεκαετία του 1960, το Σκαθάρι ήταν εξαιρετικά δημοφιλές σε όλα τα κράτη της Δυτικής και της Νότιας Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Ήταν αξιόπιστο, εύκολο σε συντήρηση, ανθεκτικό στα δύσκολα, με ευρύχωρο σαλόνι και όλα αυτά σε ιδιαίτερα προσιτή τιμή πώλησης. Επίσης, ήταν πιο ισχυρό από τους ανταγωνιστές του (Citroën 2CV, Renault 4CV, Mini, Fiat 500 και 600, Saab 92 και Volvo PV444) και το μόνο που μπορούσε να αναπτύσσει και να διατηρεί υψηλές ταχύτητες στον αυτοκινητόδρομο. Ο λόγος ήταν ότι εξ' αρχής είχε σχεδιαστεί να μπορεί να κυκλοφορεί και στους Γερμανικούς αυτοκινητόδρομους (Autobahn).
Παράλληλα, κατάφερε να σημειώσει τεράστια επιτυχία και στις ΗΠΑ, ως αντίδραση ενός μέρους του αγοραστικού κοινού στα υπερβολικά μεγάλα Αμερικανικά αυτοκίνητα των τότε δεκαετιών. Τόσο το αντισυμβατικό και πρωτότυπο σχήμα του, όσο και η ανυπαρξία εγχώριων ανταγωνιστικών μοντέλων, του εξασφάλισαν την 1-η θέση στις πωλήσεις μικρών αυτοκινήτων καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, με ιδιαίτερη αποδοχή από την νεολαία ως σύμβολο επανάστασης και αντικονφορμισμού.
Επιπρόσθετα, γνώρισε μεγάλη απήχηση και στα κράτη της Λατινικής Αμερικής, καθώς και άλλων ηπείρων. Ειναι χαρακτηριστικό ότι το Σκαθάρι είχε παγκόσμιας κλίμακας απήχηση, ενώ κανένας από τους ανταγωνιστές του δεν κατάφερε ποτέ κάτι ανάλογο, καθώς οι περισσότεροι σημείωσαν μεν τεράστια εμπορική επιτυχία, αλλά μόνο στην Ευρώπη, ενώ ειδικότερα το Citroën 2CV στην Ευρώπη και σε ορισμένα κράτη της Λατινικής Αμερικής.
Ο ρυθμός παραγωγής του Beetle ήταν σταθερά ανοδικός: το 1.000.000-ο όχημα παρήχθη το 1955 και το αποκορύφωμα σημειώθηκε το έτος 1971, όταν η ετήσια παραγωγή έφτασε τα 1,3 εκατομμύρια αντίτυπα. Στις 17 Φεβρουαρίου 1972, όταν κατασκευάστηκε το Beetle με αύξοντα αριθμό 15.007.034, ξεπέρασε σε αριθμό αντιτύπων το Ford Model T, παίρνοντάς του έτσι τον τίτλο του πιο εμπορικού αυτοκινήτου όλων των εποχών. Το 1973, είχε πλέον υπερβεί τα 16 εκατομμύρια αντίτυπα και στις 23 Ιουνίου 1992 έφτασε τα 21 εκατομμύρια αντίτυπα, αν και στα μετέπειτα χρόνια ο ρυθμός παραγωγής επιβραδύνθηκε σημαντικά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι πωλήσεις άρχισαν πλέον να πέφτουν και η Volkswagen το αντικατέστησε, το 1974, με το Volkswagen Golf, το οποίο σημείωσε επίσης τεράστια εμπορική επιτυχία. Η παραγωγή του Beetle, ωστόσο, συνεχίστηκε στη Γερμανία έως τις 19 Ιανουαρίου 1978. Μετέπειτα, η εταιρεία το εισήγαγε στην Ευρώπη κατόπιν παραγγελίας, από το εργοστάσιό της από το Μεξικό, μέχρι και το 1985. Το εργοστάσιο στο Μεξικό ήταν και το τελευταίο που κατασκεύασε το σκαθάρι, έως και την λήξη της παραγωγής του, στις 30 Ιουλίου 2003. Συνολικά παρήχθησαν 21.529.464 αντίτυπα σειράς Beetle, από τα οποία τα 15.444.858 κατασκευάστηκαν στη Γερμανία.
Μέχρι και 1 έτος πριν την λήξη της παραγωγής του, έφερε και τον τίτλο του αυτοκινήτου με τα περισσότερα αντίτυπα υπό το ίδιο όνομα. Τελικώς, το ρεκόρ αυτό αυτό καταρρίφθηκε στις 26 Ιουνίου 2002, από το Volkswagen Golf, όταν από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στο Βόλφσμπουργκ βγήκε το Golf με αύξοντα αριθμό 21.517.415. Από την άλλη όμως, το Golf σήμερα βρίσκεται στην 6-η γενιά του.
[Επεξεργασία] Χώρες κατασκευής
Εκτός από τις διάφορες εγκαταστάσεις τις εταιρείας στην Γερμανία, στο Μεξικό και στην Βραζιλία, το Σκαθάρι κατασκευάστηκε και σε πολλές άλλες χώρες, είτε μόνο ως συναρμολόγηση (από εισαγόμενα ανταλλακτικά), είτε και ως πλήρης παραγωγή. Συνολικά παρήχθη σε 20 χώρες και μάλιστα σε όλες τις ηπείρους, εκτός από την Ανταρκτική.
[Επεξεργασία] Beetle Cabrio
Tο 1948, ο Wilhelm Karmann, ιδιοκτήτης της εταιρείας μετατροπών Karmann, αγόρασε ένα κοινό Volkswagen Beetle και πραγματοποίησε μία δοκιμαστική μετατροπή του σε 4-θέσιο κάμπριο. Aκολούθησε μία επιτυχής παρουσίαση του δημιουργήματος στην ίδια την Volkswagen, στην έδρα της εταιρείας στο Βόλφσμπουργκ και το 1949 ξεκίνησε η παραγωγή του από την εταιρεία Karmann. Οι αρχικές προδιαγραφές του ήταν οι εξής:
- Κινητήρας: Επίπεδος 4-κύλινδρος (H4) αερόψυκτος, βενζίνης
- Κυβισμός: 1.113 cm³
- Ισχύς: 25 PS (18 kW)
- Κιβώτιο ταχυτήτων: 4-τάχυτο μηχανικό
- Βάρος: 800 κιλά
- Κατανάλωση καυσίμου: 7.5 λίτρα/100 km
- Μέγιστη ταχύτητα: 105 km/h
Το cabrio ήταν πολύ πιο ακριβό από το απλό Σκαθάρι και κατά τη διάρκεια της παραγωγής του ακολούθησε τις μηχανικές και αισθητικές αναβαθμίσεις του στάνταρ Beetle. Το τελευταίο cabrio κύλησε από την γραμμή παραγωγής στις 10 Ιανουαρίου 1980 και είχε τις εξής προδιαγραφές:
- Κινητήρας: Επίπεδος 4-κύλινδρος (H4) αερόψυκτος, βενζίνης
- Κυβισμός: 1.584 cm³
- Ισχύς: 50 PS (36 kW)
- Κιβώτιο ταχυτήτων: 4-τάχυτο μηχανικό
- Βάρος: 940 κιλά
- Κατανάλωση καυσίμου: 7.5 λίτρα/100 km
- Μέγιστη ταχύτητα: 130 km/h
Συνολικά 330.251 Volkswagen Beetle Cabrio παρήχθησαν επίσημα από τον Karmann στο Osnabrück, Γερμανία, ενώ κυκλοφορούν και πολλές φθηνές aftermarket μετατροπές σε cabrio. Υπήρξε επίσης και το Karmann Ghia, ένα διαφορετικής αισθητικής κουπέ που βασιζόταν στο Σκαθάρι.
[Επεξεργασία] Το Beetle σήμερα
Ο διάσημος «Σκαραβαίος» υπήρξε και εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι το διαχρονικό σύμβολο μίας ολόκληρης εποχής και πολλών διαδοχικών γενεών. Σε παγκόσμια κλίμακα, παραμένει ένα από τα πλέον μυθικά μοντέλα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας και συχνά θεωρείται από το κοινό ως το (γενικώς σε όλα) «νούμερο 1» στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Ακόμα και σήμερα, εξακολουθεί να έχει πάρα πολλούς οπαδούς και μεγάλο αριθμό συλλόγων, σε πολλά κράτη όλων των ηπείρων. Όπως και οι μεγάλοι ανταγωνιστές του στην ιστορία της αυτοκίνησης, το βρετανικό Mini και το γαλλικό Citroën 2CV, το Σκαθάρι θεωρείται cult και λόγω της διασύνδεσής του με το κίνημα των χίπις της δεκαετίας του 1960, καθώς και του πρωτότυπου σχεδιασμού του.
Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχει οργανωθεί στο Διαδίκτυο μία ολόκληρη σειρά οδηγών συντήρησης και ένα δίκτυο για την εύκολη εξεύρεση και απόκτηση ανταλλακτικών, που επιτρέπει στους οπαδούς του Beetle την εύκολη συντήρηση και επισκευή των αυτοκινήτων τους, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Mέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει δεκάδες εκδόσεις και αφιερώματα για το Σκαθάρι, ενώ η σχετική βιβλιογραφία δεν αναμένεται να μειωθεί ούτε στο άμεσο μέλλον.
Ταυτόχρονα, το απλοϊκό ντιζάιν του αμαξώματος και του κινητήρα επιτρέπει την εύκολη αναβάθμιση και των δύο. Ως αποτέλεσμα, ένας μεγάλος αριθμός ιδιοκτητών έχει προβεί σε aftermarket ρυθμίσεις tuning στον κινητήρα ή ακόμα και σε τοποθέτηση νέων, ισχυρότερων κινητήρων. Όσον αφορά το αμάξωμα, υφίστανται δύο διαφορετικά ρεύματα μεταξύ των ιδιοκτητών του: πολλοί προβαίνουν στην αναπαλαίωσή του, διατηρώντας το αυστηρά αυθεντικό, ενώ άλλοι ασχολούνται με αισθητικούς πειραματισμούς, όπως την προσαρμογή εντυπωσιακών bodykits στο αμάξωμά του ή την βαφή του με ψυχεδελικά χρώματα και μάλιστα υπήρξε αρχέτυπο της μετέπειτα μόδας των «art cars».
[Επεξεργασία] Δείτε επίσης
[Επεξεργασία] Αναφορές
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
|
|||||||||||
