Βροσαντίτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βροσαντίτης
Brochantite-Linarite-177780.jpg
Βροσαντίτης με λιναρίτη. Προέλευση: Μαρόκο.
Γενικά
Κατηγορία Θειικά
Χημικός τύπος Cu4(SO4)(OH)6
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Πυκνότητα 3,9 - 4 gr/cm3
Χρώμα Έντονο πράσινο έως σμαραγδοπράσινο, ενίοτε πρασινομέλαν
Σύστημα κρυστάλλωσης Μονοκλινές
Κρύσταλλοι Σπάνια σε εμφανείς κρυστάλλους, πρισματικούς ή τραπεζοειδείς μικρού μεγέθους
Υφή Βελονοειδείς, ακτινωτή, γαιώδης, ινώδης, φλοιώδης
Διδυμία Συχνή κατά {100}, παρέχει κρυστάλλους ψευδορομβικής συμμετρίας
Σκληρότητα 3,5 - 4
Σχισμός Τέλειος {100}
Θραύση Κογχοειδής έως ανώμαλη αγκαθωτή
Λάμψη Υαλώδης έως μεταξώδης
Γραμμή κόνεως Ανοικτοπράσινη
Πλεοχρωισμός Ανεπαίσθητος, γαλαζοπράσινος
Διαφάνεια Διαφανής
Παρατηρήσεις Δεν αναβράζει με υδροχλωρικό οξύ

Ο βροσαντίτης (αγγλ. brochantite)[1] είναι ορυκτό ένυδρο άλας του χαλκού. Το όνομά του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου καθηγητή Ορυκτολογίας Αντρέ Μπροσάν (Andre Jean Francois Marie Brochant de Villiers, 1772–1840).

Είναι ορυκτό που απαντάται πολύ συχνά στις ζώνες οξείδωσης χαλκούχων ορυκτών, αν και σπανίως αποτελεί εκμεταλλεύσιμες αποθέσεις. Σχηματίζεται κυρίως σε συνθήκες ξηρασίας σε περιβάλλοντα χαμηλής οξύτητας.

Συνδέεται με μαλαχίτη, αζουρίτη, κυπρίτη, κερουσίτη, ατακαμίτη, χρυσόκολλα, γύψο, κυανοτριχίτη, τον πολύ συγγενικό αντλερίτη (Cu3SO4(OH)4) (με τον οποίο και συγχέεται συχνά) και ορυκτά οξείδια του σιδήρου. Λόγω σχήματος κρυστάλλων και χρώματος συγχέεται συχνά με διοπτάσιο.

Απαντά σε πολλές περιοχές του κόσμου. Σημαντικές αποθέσεις του συναντώνται στην περιοχή του Γιεκατερίνμπουργκ στα Ουράλια όρη της Ρωσίας, στη Ρουμανία, τη Σαρδηνία, τη Γερμανία (Μέλας Δρυμός), την Κορνουάλλη, τη Χιλή (περιοχή Ατακάμα), στο Tsumeb της Ναμίμπια, την Αυστραλία, την Αριζόνα, τη Γιούτα, το Νέο Μεξικό, τη Νεβάδα και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Σέριφο, στα μεταλλεία Στρατωνίου Χαλκιδικής (ορυχείο «Ολυμπιάδας») και σε πολλά ορυχεία της περιοχής του Λαυρίου (Καμάριζα, Αγριλέζα, Σούνιο, Σιλέζα, Μεγάλα Πεύκα, Πλάκα).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1443742244
  • Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 039591096X
  • Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0395511372

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Το Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης τον αναφέρει ως βροχανθίτη